☑My Destined Love [Four Sisters Series II]

What if you meet this rugged, arrogant , handsome and very seductive man? Matatagalan mo ba ang ugali nito? "f**k!" mura nito habang hindi maipinta ang kanyang pagmumukha habang pinipilit na tumayo. "Oh my God!" bulalas ko at nagmamadaling bumaba ng hagdanan ng mall. "I'm so sorry." hinging paumanhin ko at nagmamadaling lumapit dito para sana tulungan ito. Hindi ko makita ang mukha niya dahil natatabingan ito nang mahaba nitong buhok. Nang humarap ito sa akin ay hindi ko maiwasang magulat. Bakit ba naman kasi sa dinami-dami ng tao ay siya na naman ang nakabangga ko. And this time, very fatal. Aalalayan ko sana itong tumayo ng pinatigil niya ako gamit ang kanyang mga kamay. "Stop right there, Miss. Baka kung anong kamalasan na naman ang ibigay mo sa akin." Napakunot naman ang noo ko sa sinabi niya. "Grabe ka naman. I didn't mean all of that to happen." Sa totoo lang ay pangatlong beses na namin itong pagkikita. At sa malas nga naman ay lagi ko itong nadidisgrasya. Yes, tama kayo ng basa. As in nadidisgrasya ko talaga siya. And it's not so me. The first incident is when I poured the starbucks coffee on him. Second is when I accidentally spill my favorite spaghetti on his face. And now, eto. Wish it would be the last one. Nabangga ko siya at nahulog lang naman ito mula sa kinaroroonan ko hanggang sa dulo ng hagdan. That makes fifteen steps from where I stand. "Just don't come near me," pakiusap nito. Nanatili na lang ako sa malapit. Baka tama nga ito, ayoko nang madagdagan pa ang magiging kasalanan ko sa kanya. "But, you're hurt. Hayaan mo naman na gamutin muna kita." Suhestiyon ko. "I can manage." Halata mo sa mga kilos nito na pinipilit niyang makatayo pero hindi niya kaya. "You need help, Mister. I promise. I'll be careful this time. I won't cause any problem again." Nangangakong sabi ko at unti-unting lumalapit dito. Tinatantiya ko kung hindi na niya ako ipagtatabuyan pa. "I'm a nurse and I can seek for a first aid medication." Patuloy ko pa ding pagkukumbinsi sa kanya. Nag aalangan ito. I can see it in his eyes. Pero, he don't have a choice now. Hindi ko maiwasang hindi mapanguso, sobrang naaawa na talaga ako sa kanya. Hindi ko naman sinasadya lahat ng nagawa ko, eh. Aksidente lang ang lahat, katulad ngayon. If only he will let me treat him. "Please..." I begged. "Let me check kung ano ang nangyari sa 'yo. I'll be very careful this time. I promise." Nangako ulit ako, but this time, itinaas ko ang kanan kong kamay para mangako. He sighs in defeat. Nagbunyi naman ang kalooban ko ng makita ko siyang tumango. Sa wakas! Pumayag ding tignan ko siya. "Okay. Just be careful." Paalala nito na ikinatango ko at lumapit na nang bahagya sa kanya. "Okay, saan ang masakit?" Unang tanong ko. "There... " turo nito sa may bandang paa niya. "And here..." Sunod naman nitong tinuro ang kanyang balakang. Naawa naman ako sa sinapit niya. Hinawakan ko ng dahan-dahan ang paa nito. Trying not to make him hurt, pero mahirap atang gawin 'yon. Dahil konting hawak lang ay nagmumura na ito. "f**k! Dahan-dahan naman!" Sigaw nito na ikinangiwi ko. "Hinawakan ko lang naman to check where it hurts. In your case, kailangan mong madala sa hospital." Payo ko dito na ikinainis niya. "Tsk! Kung sana hindi mo ako binangga. Hindi ako mahuhulog diyan sa napakataas na hagdan. May balat ka ba sa p***t?" Napataas bigla ang kilay ko sa tinanong nito. "Ano namang konek ng balat sa pagkahulog mo diyan? Tinulak ka ba ng balat na sinaaabi mo? Saka, hindi ko naman sinasadya ang nangyari." Napairap na lang ako sa hangin dahil nag umpisang umusbong ang inis ko dito. "Anong tawag mo sa mga kamalasang pinagdaanan ko ng dahil sa'yo?" He said sarcastically. "Halika na nga at dadalhin na kita sa hospital. Ang dami mong hanash!" Umirap ako and this time siya na talaga ang inirapan ko. Dahan-dahang ko siyang inalalayan. "May sasakyan ka ba?" I asked. Agad itong umiling. "We will use my car then." I said. Wala akong natanggap na sagot dito. So, I assume na payag ito dahil wala naman na siyang magagawa pa. Nang makarating kami sa sasakyan ay agad ko siyang ipinasok sa loob. Hirap ito at nasasaktan. I can see it in his eyes. At sa paraan ng pagpisil nito sa aking kamay. Sobrang higpit, it means---he's hurt so bad. Pero, hindi niya pinapahalata. Bawat kilos nito ay napapangiwi siya. And now, I was blaming myself even more. Nang maayos na itong nakaupo sa loob ng sasakyan, mabilis akong lumipat sa driver seat para makapunta na kami ng hospital. Napatingin ako dito ng makita kong hindi nakakabit ang seatbelt niya. Agad ko itong ikinabit at ng matapos ay pinaandar ko na ang sasakyan ko paalis. "I'm really sorry kung nangyari ito sa'yo. Hindi ko talaga sinasadya." Taos pusong hingi ko ng tawad sa kanya. Hindi pa rin ito umiimik. Nakapikit siya. Maybe, to lessen the pain he's feeling. Binilisan ko pa ang pagpapatakbo para makaratong kami agad. Nang makarating kami sa hospital, ako na mismo ang gumamot sa kanya. Hinintay ko na lang na tignan siya ni Doc Francis at resetahan. Nang maicast namin ang paa niya ay tahimik lang ito. Buong period ng paggagamot sa kanya ay tahimik lang siya. Wala ni isang salita ang lumabas sa bibig niya. Nang sabihin ni Doc na pwede na itong umuwi at okay na siya. Napahinga talaga ako ng malalim. I felt relieve. Binilinan naman itong hindi siya pwedeng maggagalaw galaw. Nang makaalis na si Doc Francis ay humarap ako dito. "Wait here. I'll just settle your bills." Paalam ko. Napatigil ako ng bigla na lang niya hawakan ang kamay ko dahilan ng pagtigil ko. "Here..." he's giving me his money. Itinulak ko ang kamay nito pabalik sa kanya. "It's on me. It's my fault kung bakit ka nakaratay at hindi makalakad for weeks. Just let me, para mabawasan naman ang guilt na nararamdaman ko." Malungkot na saad ko. He just nodded. I feel guilty about his situation right now. Kung hindi dahil sa akin, wala siya sa sitwasyong nakaratay lang at nakacast pa ang paa. Oo, hindi ko sinasadya ang nangyari. But, still---it's my fault. Sinadya man o hindi. Nang maayos ko na ang bill niya, pinilit ko itong sumakay sa wheel chair. Doon kami nagtagal dahil nakipagtalo pa talaga siya sa akin bago ito napilit na sumakay. It takes a couple of minutes bago ko siya nakumbinsi. I've been into patients na matitigas ang ulo. But, this one is different. Kailangan mo munang ipaliwanag lahat bago pumayag. And now, lulan na kami ng sasakyan ko pauwi sa bahay niya. No choice siya kung hindi ang sabihin sa akin ang direksiyon pauwi sa bahay nito. Nang makarating kami sa kanila ay agad akong bumaba at inalalayan ito. Nilibot naman ng mga mata ko ang paligid. Ang daming tao na nakatingin sa amin. Nang ituro nito sa akin ang daan patungo sa bahay nito ay nag-umpisa na akong maglakad habang inaalalayan siya. Maraming bahay ang nakapaligid sa isang medyo may kalumaan ng gusali. Nang sa lumang gusali kami tumungo ay napatingin ako dito. Wala pa din itong imik habang nakaalalay ako sa kanya. Nang tuluyan kaming makapasok sa pinto ng apartment nito. Napakunot ang noo ko sa nakikita ko. Is this even a home to live with. Pinaupo ko siya sa sofa. "Asan ang kasama mo?" tanong ko. "Wala." Ang tipid talaga nitong sumagot. "Wala? Paano ka na niyan?" Humarap ako dito. Nagkibit-balikat lang ito bago itinaas ang paa sa maliit na mesa sa kanyang harap. Maayos naman ang tirahan nito. May mahabang sofa then may sarili din itong kusina, banyo at isang kuwarto. "Aalis na ako. I'll be back later to check on you. May aasikasuhin lang ako." Paalam ko. "Don't come back. Kaya ko na ang sarili ko. Bayad ka na ng bayaran mo ang ginastos ko sa hospital." He said without looking at me. Sa naka-cast niyang paa ito nakatingin. Walang lingon-likod akong naglakad papunta sa pinto. Bago ko pa man isara ang pinto, tumingin muli ako sa nakatagilid nitong katawan at nagsalita. "Whether you like it or not. I'll be back to take care of you hanggang sa gumaling ka. No buts! I'll be back later. Bye." Kumaway pa ako dito bago isinara ang pinto. Hindi ko na siya hinintay pang komontra. Umalis na ako ng apartment nito with determination in my eyes. Babalik ako to take care of him. And no one, will stop me. Even him. Paano kung dito mag umpisa ang pag-iibigan nila? Kakayanin ba nitong tanggapin ang matuklasan nito tungkol sa pagkatao ng lalake? Ating abangan ang pag iibigang Aiden at Pamela.