Silong ng Pagnanasa

Silong ng Pagnanasa 1

Alas sais y media pa lang ng umaga ay ramdam na ni Lyanna ang unti-unting pag-init ng simoy ng hangin, habang sumisilip ang unang liwanag ng araw sa kanilang malalaking bintana sa kabuuang bahay. Abala siya sa pag-aasikaso sa kanyang asawa--sa pagtitimpla ng kape at sa paghahanda ng babaunin nito.

Saglit siyang sumulyap sa doktor. Suot na ng kanyang asawa ang puting uniporme at nakaupo sa hapag habang nagbabasa ng patient charts sa tablet. Napansin ni Lyanna na tila inaantok pa si Renault, kaya't minabuti niyang iabot na ang kape nang maibsan kahit papaano ang antok at ang pagod na nadarama ng kanyang asawa.

"Thank you," wika ng doktor pagkalapag ng tasa sa mesa, hindi na tumingin kay Lyanna dahil abala pa sa pagbabasa.

Hinipan niya ang kape bago sumimsim, ngunit napakislot siya nang mapaso ang kanyang labi. Ikinabalisa ito ni Lyanna. Madali niyang binitawan ang hawak na pamunas at ang baunan ni Renault, saka kumuha ng reusable cold compress na nasa freezer, at ibinalot ng paper towel nang walang makitang malinis na towelette.

Nagmamadali niyang inabot ang cold compress sa kanyang asawa. Umiling ang doktor at pinatay ang tablet na siyang ipinasok sa bag.

"I'm alright." Ngumiti ang doktor. Itinaas niya ang kaliwang kamay kapantay ng kanyang dibdib upang tignan ang relos na suot. "I have to go," aniya. Aligagang tumayo si Renault at hinalikan sa labi ang asawa.

"I love you," bulong pa niya kay Lyanna.

Nagtungo siya sa parking lot at binuksan ang kanyang puting sasakyan upang ilagay ang mga gamit sa passenger's seat.

Samantala, ibinalik ni Lyanna ang gel compress sa freezer. Nagmamadali siyang ayusin ang baunan ni Renault at pagkatapos ay sumunod sa garahe upang iabot ito sa kanyang asawa.

"Love, ang baon mo!" Itinaas niya ang gray na lunch bag at tumakbo patungo sa garahe.

"Thank you. Paano ako kung wala ka?" Inabot ni Renault ang kanyang lunch bag at humalik sa asawa niya. "I love you."

"Ingat ka. Ako na ang magbubukas ng gate."

"Alright. I love you. Don't stress yourself too much." Ngumiti si Renault at sumakay na sa kanyang sasakyan.

Bubuksan na sana ni Lyanna ang gate, ngunit napansin niyang nauna na pala ang biyenan niya na buksan ang modernong tarangkahan, kaya't pumasok na siya sa bahay at tumayo sa malaking pintuan upang masdan ang pag-alis ng kanyang asawa.

Ang kanyang biyenan ay nasa may guardhouse. Hinihintay niya ang pag-atras ng sasakyan ng kanyang anak.

"Renault," tawag niya nang tumapat siya sa bukas na bintana sa driver's seat.

Bahagyang yumukod si Markus at itinukod ang kamay sa edge ng bintana.

"Dad," wika ni Renault, sabay tingin sa ama na naka puting sando at asul na boxer shorts lang. Umiling siya nang bahagya, tila dismayado sa ayos nito.

"Ubos na ang maintenance ko," tugon ni Markus, sabay kamot sa batok na tila nag-aalangan.

Nagsalubong ang makakapal na kilay ni Renault. Umatras siya sa upuan at saglit na pumikit, pilit pinipigil ang inis.

"Why did you just tell me now?" tanong niya, may bahid ng pagkainis sa kanyang tono.

"Poor memory. I'm old, son," pangangatwiran ni Markus.

Nagbuntong hininga ang doktor. Mabuti na lang lagi siyang may extra sakali mang makaligtaan ng ama niya na sabihin sa kanyang ubos na ang gamot nito katulad na lang ngayon.

Binuksan ni Renault ang glove compartment. Doon, kinuha niya ang dalawang bote ng mga gamot na sealed pa--isang antidepressant at anti-seizure.

"I'll have your painkillers delivered in an hour," sambit niya.

Tumango si Markus. Inabot niya ang mga bote ng gamot, pagkatapos nagpaalam na sa kanyang ama. Gusto sana niyang pangaralan ang retiradong pulis, ngunit inaalala ng doktor ang kalagayan ng kanyang ama. Isa pa, matanda na si Markus. Ang gusto na lang ni Renault ay pasiyahin ang ama kapalit ng maganda at kumportableng buhay na ibinigay nito sa kanya.

Isinara na ni Renault ang bintana. Dahan-dahan siyang umatras palabas ng garahe, habang sinusundan siya ng tingin ni Lyanna mula sa gilid ng malaking pintuan ng mansyon. Nakatayo ito ng tahimik, waring may iniisip--tinatanong ang sarili kung ano ang pinag-usapan ng mag-ama. Kung sinabi ba ni Markus ang nangyari nakaraan sa kusina sa pagitan nila ng kanyang biyenan.

"Let's hope that he didn't--that he will never tell Renault about it," dalangin niya.

Nang tuluyang lamunin ang sasakyan ng doktor sa mga punong kahoy at pader ng subdivision, marahan pumasok si Lyanna sa loob ng bahay at isinara ang pintuan. Tahimik niyang tinahak ang pasilyo pabalik sa kusina, pinakikiramdaman ang katahimikan ng buong bahay.

Pagdating doon, agad niyang ipinaghain ang kanyang biyenan. Habang nagsasalin ng ulam sa isang mangkok, ramdam niya ang pagbigat ng tensyon sa paligid. May kung anong presensya sa kanyang likuran--mainit at tila nanunuot hanggang sa kanyang batok. Bumilis ang t***k ng puso ni Lyanna, bagaman wala pang ingay o kilos ang nagpapahiwatig kung sino o ano ang naroon sa likoran niya.

Dahan-dahan siyang lumingon sa kanyang balikat. Doon siya natigilan. Sa punong upuan ng hapagkainan, naroon na ang kanyang biyenan. Nakabuka ang mga binti ni Markus, nakasandal sa upuan na para bang walang pakialam sa ayos niya--at nanatiling nakatutok sa manugang ang mga matang tila minememorya ang bawat kilos niya.

Nang magtama ang kanilang mga mata, lalo pang lumapot ang hangin sa silid.

"Tito..." bulong ni Lyanna, pilit pinakakalma ang sarili.

Hindi kumibo ang retiradong pulis.

Sa halip, dahan-dahan niyang dinakma ang baso at ang pitsil ng tubig. Marahan niyang sinalinan ito at ininom ang tubig habang nakatitig pa rin kay Lyanna.

"Hahapagan ko na po kayo ng makakain. Saglit lang po," kandautal na wika ni Lyanna.

Nang hindi sumagot muli ang kanyang biyenan, tumalikod na siya at kunwaring may inaabot sa kabinet--may hinahanap na hindi niya matukoy--upang iwasan ang mga titig nito. Nababalisa siya sa hindi niya malamang dahilan, kaya't huminto siya sa pagkilos at nagbuntong hininga upang kalmahin ang sarili. Ngunit, hindi pa rin siya nakatakas sa bigat ng presensya ng kanyang biyenan, lalo na ng maramdaman niya ang mainit na hininga ni Markus sa kanyang batok.

Naroon na naman ang kuryenteng gumagapang sa kanyang balat--isang kilabot na may halong init.

Hindi niya inaasahan na nakalapit na ang matanda sa kanya.

"Tito..." Nanigas si Lyanna sa kanyang kinatatayuan.

"I told you, call me daddy," sambit ni Markus sa mababa at paos na boses. "Say it."

Nanatiling tahimik si Lyanna, hindi malaman kung sasabihan ba niya ang gustong marinig ng kanyang biyenan.

"I'm not a very patient man, Lyanna. I want to hear you say it."

Naghintay ang retiradong pulis. Umangat ang mga kamay ni Markus nang hindi sumagot si Lyanna. Marahan niyang inihawak ang mga makakalyo niyang palad sa magkabilaang balakang ng kanyang manugang. Napaigtad si Lyanna, gulat na gulat sa biglaang pagdikit ng kanilang mga katawan. Ang init ng mga palad ni Markus ay tumatagos at gumagapang sa buo niyang katawan. Ang bawat galaw ng mga daliri niya ay may ritmo--mabagal at sinasadya--tila pinipinturahan ang kanyang balat ng init at pagnanasa.

Naramdaman ng retiradong pulis ang pagkislot ng b***t niya, na siyang bilis ang pagtigas.

"Say it." Maotoridad niyang utos sa kanyang manugang, sabay marahang idinikit ang naninigas na niyang b***t sa malamang puwetan ni Lyanna.

Nanlaki ang mga mata ni Lyanna, lalo na ng ikiskis ni Markus ang t**i niya sa kanyang pang-upo--na siyang lalong nagpasiklab sa init na dumadaloy sa katawan niya.

"Are you going to keep ignoring me, or perhaps... you like what I'm doing."

Mariing umiling si Lyanna. Mangangatwiran sana siya nang maunahan siyang magsalita ni Markus.

"Then say it. Don't make me repeat myself again."

Lumulon si Lyanna, bumuka ng bahagya ang kanyang bibig ngunit tila siya namaos. Pinisil muli ni Markus ang magkabilaang balakang niya, na siyang sanhi ng pagsambit niya ng: "D-daddy..."

Sumilay ang isang ngisi sa labi ni Markus.

"Good girl."

Kumislot ang katawan ni Lyanna nang naramdaman muli ang mainit nitong hininga na dumampi sa kanyang balat. Nanlalambot ang mga tuhod niya kaya't kumapit siya sa palapulsuhan ng retiradong pulis.

Bumaba ang ulo ni Markus sa leeg ni Lyanna, sinasamyo ang nakahuhumaling na halimuyak ng kanyang sabon at pabango.

"You smell good," bulong ni Markus, ang b***t niyang tigas na tigas ay kumikibot sa matinding pagnanasa sa sariling manugang. "Dapat hindi ka iniiwan dito ng anak ko."

"Po?" garagal na tanong ni Lyanna, ngunit sang-ayon siya sa sinabi ni Markus.

"Delikado ka sa 'kin." Saglit na natahimik si Markus, nilalanghap ang kabanguhan ng balat ni Lyanna. "Baka ikaw ang almusalin ko imbes na ang niluto mo."

Unti-unti ay bumaba lalo ang ulo niya. Nilabas ng retiradong pulis ang kanyang dila at walang pagdadalawang-isip na nilapat ito sa balikat ni Lyanna. Ramdam ng kanyang manugang ang kainitan at kadulasan ng dila niya. Hinimod ni Markus ang parteng iyon, na siyang sanhi ng pagpitik ng katawan ni Lyanna, wari'y kinuryente sa init na dala ni Markus sa kanyang katawan.

Sa panggigigil ng retiradong pulis sa kanyang manugang, ay napisil niyang muli ang balakang nito. Gusto niyang ibaba ang kamay niya at haplusin ang pagitan ng mga hita ni Lyanna ngunit ayaw niyang biglain ang kanyang manugang.

Saka na, saka na kapag kuhang-kuha na niya ang loob ni Lyanna.

"D-daddy, please..." pakiusap ni Lyanna ngunit hindi malinaw kay Markus kung ano ang gusto niya.

"Please what?"

Hindi nakatugon ang kanyang manugang. Ang mga luha niya ay nagsimulang mangilid at nagbabadyang pumatak gawi ng kaba at takot na paulit-ulit tumutusok sa kanyang kalamnan at dibdib.

Nakagat niya ang kanyang pang-ibabang labi. Gusto niyang magprotesta at sabihin na hindi siya komportable sa ikinikilos ng kanyang biyenan. Ngunit, tila naubos ang lakas niya. At higit sa lahat, ayaw niyang patunayan kay Markus na nararamdaman niya rin ang tila kakaibang tensyon sa pagitan nila--ang mainit na kuryenteng humahataw sa pagitan nilang dalawa.

"Mali ito," bulong niya sa sarili

Pilit niyang iniisip si Renault.

Ngunit hindi maalis ang mabilis na pintig ng kanyang dibdib.

At mali man ay nagugustuhan niya ang pakiramdam na iyon, at tila siya sabik na sabik dito.

"T-tama na po..." usual niya nang makalikom ng sapat na lakas ng loob.

Subalit, hindi alintana ni Markus ang kanyang pakiusap. Isang ngisi muli ang sumilay sa labi niya. Iaangat sana niya ang kanyang palad sa ilalim ng malaking s**o ni Lyanna nang pigilan siya ng kanyang manugang, kaya't pinuntirya na lamang niya ang tainga nito na siya ring dinilaan niya.

"Ahhh..." ungol ni Lyanna nang kalikutin ng dila ni Markus ang tainga niya. Naitakip niya ang kamay sa kanyang bibig nang mapagtanto ang kanyang ginawa.

"Napakasarap pakinggan ng ungol mo, Lyanna."

Hindi na napigilan ni Markus ang sarili. Marahan niyang sinipsip ang tainga ni Lyanna at kinagat-kagat ito. Pagkatapos, muli niyang dinilaan ang leeg ng kanyang manugang mula sa balikat ni Lyanna hanggang sa likod ng tainga niya.

Sa ginawa ng retiradong pulis ay namasa lalo ang pagitan ng malalaman na binti ni Lyanna. May kung anong kiliti ang namamahay sa kanyang p**e na gusto niyang maibsan.

"Ang sarap mong himurin, Lyanna..."

"Bitawan niyo po ako," hinihingal na pakiusap niya. Mahigpit siyang kumapit sa marbled counter top, dahil kung hindi, baka mabuwal siya sa kinatatayuan gawi ng panlalambot ng kanyang mga tuhod.

Kalaunan, nagpumiglas siya sa pagkakahawak sa kanya ng biyenan niya. Nang marinig ni Markus na umiiyak na ang manugang niya ay nagpasya siyang pakawalan na si Lyanna. Bahagya siyang umatras upang bigyan ng sapat na espasyo ang kanyang manugang.

Ramdam niya ang tensyon ni Lyanna. Nanginginig ang mga kamay at balikat nito sa takot, sa kaba... sa pananabik. Nanlalabo ang mga mata, at halos kapusin siya sa hangin. Kasabay ng init na gumuguhit sa kanyang balat ay ang malamig na kamalayang mali ang nangyari. Sa bawat t***k ng kanyang puso ay may kirot ng pagkakasala, tila ba bawat hinga ay nagbubulong ng paalala na asawa siya ng anak nito.

Ngunit sa kabila nito, hindi mapigilan ng kanyang katawan ang pagtugon, ang pagnanasa na huwag sanang matapos ang ginagawa ng kanyang biyenan.

Ngunit kailangan itong mahinto.

"Lyanna..." Hindi niya kinibo si Markus.

Tumakbo siya patungo sa kwarto nilang mag-asawa, habang ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay nag-uunahan pa rin sa pagpatak. Binagsak niya ang pintuan at isinubsob ang katawan sa malambot na kama. Humagulgol siya roon. Hindi tama ang mga ginagawa ng kanyang biyenan. Mas lalong hindi tama ang nakaramdam siya ng init ng katawan sa sipleng paghaplos at pagdila ng retiradong pulis sa kanya.

"Bakit? Bakit niya ginagawa iyon?" tanong niya sa sarili. "At... at bakit gustong-gusto ko?"

Ibinuhos lahat niya ang damdaming pumupulupot sa kanyang dibdib sa pag-iyak. Hanggang sa siya'y makatulog. Rinig pa niya ang pagkatok ng kanyang biyenan ngunin ipinagsawalang-bahala niya ito.

Sa kabilang banda, umiling si Markus. Hanggang ngayon, ramdam pa rin niya ang mainit na balat ng kanyang manugang sa mga daliri niya.

Huminga siya nang malalim, ngunit hindi iyon sapat upang burahin ang alaala ng nangyari. Alam niyang mali. Alam niyang nilalaro niya ang apoy na maaaring maging rason ng lamat sa pagitan nilang mag-ama. Ngunit mas lalong mali kung hindi niya haharapin si Lyanna--kung pababayaan niyang lumalim ang katahimikan sa pagitan nila at tuluyang siyang iwasan ng kanyang manugang. Kailangan niyang linawin ito, kailangan nilang pag-usapan at kumbinsihin si Lyanna na ibigay ang sarili sa kanya.

Mabigat ang mga hakbang na umakyat si Markus sa ikalawang palapag, bawat tapak ay tila may kasamang pasaning bumibigat sa kanyang dibdib at puson.

Nang makarating sa harap ng kwarto ng kanyang anak, saglit siyang natigilan. Tumingin siya sa pintuan at pinapakinggan ang katahimikan sa buong manyson.

Marahang umangat ang kanyang kamay at banayad na kumatok, para bang takot na masira ang balanse ng kanilang mundo.

"Lyanna," tawag niya sa kanyang manugang. Muli ay kumatok si Markus nang hindi sumagot si Lyanna. "Lyanna... mag-usap tayo."

Nang hindi siya pinagbuksan o sinagot ni Lyanna, wala siyang nagawa kundi bumaba na sa unang palapag. Nagpasya na lang siya na magtungo sa basement kung nasaan ang kanyang atelier, o ang carving room, na matagal na niyang ipinadisensyo sa kaibigan niyang arkitekto na si Mikael Almario.

Pagbaba sa basement, sumalubong sa kanya ang malamlam na ilaw mula sa isang lumang floor lamp. Tahimik ang paligid. Mayroong malambot na recliner na nakaharap sa mababang mesa sa kanang bahagi kung saan nakapatong ang ilang libro at isang chess set. May maliit na estante rin ng mga lumang plaka at isang record player.

Ngunit, ang talagang kaakit-akit ay ang nakasabit na isang malaking painting ng mga kabalyero sa gitna ng basement. Sa unang tingin, para lang itong dekorasyon mula sa koleksyon ni Markus. Ngunit kung lalapit at marahang ididiin ang gilid ng frame, kikilos ang mekanismo kung saan bubukas ito at dadalhin ka sa kanyang atelier--isang silid na amoy kahoy at langis.

Ang atelier ay siyang pinagkakaabalahan ni Markus. Isa itong silid kung saan pinaghalo ang sining at pagnanasa. Hindi ito alam ni Renault, o nino man sa mga kakilala niya maliban kay Almario. Sa unahang bahagi nito, naroon ang showroom na may smart glass panels. Naroon ang mga estatwang nililok niya ng buong ingat at lahat ito ay nakabatay kay Lyanna.

Senswal ang mga hubog at tila buhay na anyo ng kanyang manugang--nakaupo, nakahiga, nakatuwad, nakabikangkang ang makikinis na binti habang hinahaplos ang namamagang tinggil. Ang bawat piraso ay may butas sa parte ng kanyang p**e; sinadya niya itong gawin dahil gusto niyang iniimahe na bukang-buka ang p**e at tumbong ng kanyang manugang.

Sa kabilang banda ng silid, hiwalay na nakatambak ang mga hindi pa tapos na ukit. Ang kapansin-pansin na obra ay ang p**e at b***t--mga ari nilang dalawa ni Lyanna na magkadugtong, at tila sarap na sarap sa kantutan. Detalyado ito maging ang t***d na tumutulo sa p**e ni Lyanna na bumabalot sa b***t ni Markus.

"Napakaganda," bulong niya, sabay kagat nang mariin sa labi. "Napakasarap--nakakagigil."

Hinimas niya ang nililok na tinggil, na siyang dahilan kung bakit tumitindi ang init ng katawan na kanina pa niya nadarama. Rinig niya ang ungol ni Lyanna sa kanyang isip, habang patuloy na inilalarawan ang hubo't hubad na katawan nito na siyang nagpapakislot lalo ng b***t niyang kanina pa gustong kumawala sa boxers na suot.

"Tang ina, kailan ko mahihimas ang p**e mo, Lyanna..." bulong niya. "Kailan ka magpapakantot sa akin. Gustong-gusto na kitang matikman."

Yuyukod sana siya upang samyuhin ang amoy ng tinggil ng bulto, nang tumunog ang landline--konektado ito sa guardhouse at sa master's bedroom. Tumayo siya ng tuwid, ang kamay ay banayad na bumagsak sa kanyang gilid. Kontrolado ang bawat hakbang niya patungo sa tilepono, at kahit nakararamdam ng inis sa pagdistorbo sa kanya, pinilit niyang pakalmahin ang sarili at sinagot ang tawag.

"Sir Markus, may delivery po galing kay sir Renault. Gamot niyo raw po," wika ni Tony, isa sa pinsang buo ni Renault na nagtatrabaho bilang guwardya nila.

"Ilagay mo sa center table sa salas," tugon ng retiradong pulis.

"Naibigay ko ho kay ma'am Lyanna. Umalis lang ho siya saglit."

Kumunot ang noo ni Markus. "Saan daw pumunta?"

"Sa clinic po, magpapa-check up," sagot ni Tony.

"Tawagan mo ako kapag bumalik na siya." Binaba na ni Markus ang tilepono.

Bumalik siya sa kanyang carving room at ipinagpatuloy ang pag-uukit sa magkadugtong na b***t at p**e. Sa una ay inaantabayanan niya ang pagtawag ni Tony, hanggang sa hindi na niya namalayan ang oras at inabot na siya roon ng dilim.

Napagpasyahan niyang pumanhik na sa first floor. Nakaligtaan pa niyang suotin ang pang-itaas na damit kaya't litaw na litaw ang matipuno niyang katawan. Hindi pa man siya nakatutungtong sa baitang ay rinig na niya ang boses ng mag-asawang Lyanna at Renault.

"Do you like it?" tanong ng kanyang manugang.

"You look beautiful. Your new hair suits you very well, love," komplimenta ni Renault na ikinapula ng pisngi ni Lyanna.

"Do I look hot?" Humagikgik si Lyanna.

Tumango si Renault, sabay haplos at halik sa labi ng asawa.

Nang matunton ni Markus ang unang palapag ng bahay, nakita niya ang dalawa na naghahalikan. Ang mga kamay ni Lyanna ay nakadantay sa balikat ni Renault, habang ang kay Renault ay nakahawak sa balakang ni Lyanna.

Natulala siya, hindi dahil sa paghahalikan ng dalawa, kundi dahil sa kagandahan ni Lyanna. Ang mahaba at makintab niyang buhok ay bagong unat at ang kulay ay light brown na. Nakaayos ang kanyang mukha at nakasuot ng maigsing pleated shorts na tinernuhan ng puting blusa.

"I have another surprise for you," bulong ni Lyanna nang humiwalay siya sa halik nilang mag-asawa.

Hinay-hinay niyang tinannggal ang butones ng suot niyang puting blusa, hanggang sa tumambad ang kanyang namimilog na s**o, gawi ng bagong rose pink lace bra na kanyang suot na bumagay sa maputi niyang balat.

Umigting ang panga ni Renault, napalulon nang makita ang malalaman na s**o ng kanyang asawa.

"My OB said it's the perfect time for us to conceive. It's my fertile window these following days with no health complications," bulong ni Lyanna, sabay abot ng kamay ni Renault na siyang iginiya niya patungo sa kanyang dibdib. "If we do it regularly this week, there's a high chance we can get pregnant."

Bumaba ang kamay ni Renault at hinuli ang palad ng kanyang asawa. Tumitig siya sa mgagandang-uri na mga mata ni Lyanna.

"Gusto mo na ba talagang magbuntis?" sinserong tanong niya.

Tumango si Lyanna. "Yes, then we can look for our own space and move out--maybe rent for a while."

"I'm sorry, I've been busy recently. I'll make it up to you tonight." Sumilay ang matamis na ngiti sa labi ni Lyanna.

"Really?" Tumango si Renault, ngunit segundo lang nang magbago ang ekpsresyon niya sa mukha.

Pinisil niya ang kanyang batok at sumagot ng, "But we've only been married for a week, and it's too early to move out. Building a home takes time, effort, and resources we're still working on."

"Don't you want to have our own privacy? Hindi ka ba naiilang na kasama natin ang papa mo?"

"Is he making you uncomfortable?" Kumunot ang noo ni Renault.

Natutop ang bibig ni Lyanna, lalo na ng maalala ang pangyayari sa kusina nitong umaga.

Umiwas siya ng tingin, takot na sabihin sa kanyang asawa ang tungkol rito--takot na malaman ni Renault na nakaramdam siya ng init ng katawan sa simpleng paghaplos at pagdila ni Markus sa kanyang balat.

"Is he?" ulit ng kanyang asawa.

"No... nahihiya lang ako. We're married, hindi tama na nasa poder pa tayo ni tito--d-daddy," tugon niya.

"Baby, he doesn't mind. Dad is alone. If we leave now, he'll feel abandoned. I'm also chasing a promotion that will give us stability and a bigger income, and I don't want our money wasted on rent when it could go toward our dream house."

Nagbuntong hininga si Lyanna. Bumitaw siya sa pagkakahawak ni Renault sa kanyang kamay.

"Okay," aniya at maglalakad na paakyat ng hagdan nang abutin muli ni Renault ang palapulsuhan niya at yakapin siya.

"I want a place of our own as much as you do," bulong niya, "but we need to wait for the right time so that when we finally move, it's not out of impatience, but because we're ready. And right now, we are not. But I promise you, once we are able to save enough, we will move out."

Ngumiti si Renault.

Hahalikan niyang muli ang asawa sa labi nang marinig niya ang pagtunog ng kanyang tilepono.

Agad niya itong sinagot.

"Hello. Yes, I'll be on my way," wika niya at ibinaba ang tawag. Bumaling siya sa kanyang asawa na ngayon ay magkasakubong na ang mga kilay. "I'm sorry, love. They need me at the hospital. There's an emergency case I can't ignore, and as much as I want to stay here with you, I have to go."

Bumagsak ang balikat ni Lyanna. Muli siyang hinalikan ni Renault sa labi. Naiwan siyang nakatulala sa may salas. Wala siyang ibang nagawa kundi ang pagmasdan ang pag-alis ni Renault na puno ng galit at pagkadismaya. Bumalik lang siya sa kanyang sarili nang makita ang biyenan niya sa tuktok ng hagdan ng basement.

Tulad nitong umaga, malagkit na nakatitig si Markus sa kanya lalo na ngayon na nakatambad ang malalaman at bilugan niyang s**o.

"Lyanna, let's talk," bulong ni Markus, ang mga mata ay nakapako pa rin sa mga s**o ng kanyang manugang. "I will offer you something that will resolve your problems."

⟶ Don't forget to vote, comment, and follow!