Rae’s POV
The day after masabi ni Dad sa amin na hindi kami uuwi nang Pilipinas ay sumakay na kami kinabukasan patungong Britain. It take us hours para makarating doon. Tahimik lang naman ang naging flight namin dahil wala rin akong ganang magsalita. Ang bigat kasi ng dibdib ko and I don’t know how to make fun.
Patuloy ko pa ring iniisip kung hanggang kailan kam I mananatili doon? Kung kailan ko makikita si Mikey? At kung kakayanin ko pa bang malayo sa kaniya, sa hindi ko malamang panahon? Marami akong tanong sa sarili ko na hindi pa masasagot ngayon. Ang sabi ni Dad, kapag nasa mismo pangyayari na ako ay doon ko malalaman ang mga kasagutan dito.
“Rae, nandito lang si Mikey, anak, hindi siya mawawala dito.” Si Dad, while pointing my chest. “Sigurado akong hindi ka rin malulung
