Pasado alas nueve na ng gabi ng matapos ang birthday party ni Sab. Kanina ko pa talaga gustong umuwi na dahil sa tuwing nakikita ko si Xander ay parang dinudurog ang buo kong pagkatao. Ang totoo ay nasasaktan ako dahil nag-expect ako. Ang akala ko kasi ay kahit pagtabuyan ko siya ay babalik-balikan niya ako. Ang sakit lang kasi tuluyan na din siyang sumuko sa aming dalawa. Alam niyo yung tipong nagmamatigas ka lang pero ang totoo ay gustong-gusto mo na hinahabol ka niya.
But this night, sinampal ako ng katotohanan na wala na talagang pag-asa ang pag-iibigan namin ni Xander. It's really over. Iniwan na niya ako para pakasalan ang kapatid ko.
Iyon naman ang tama diba? Kahit masakit, alang-alang sa kapakanan ng bata.
Halos lahat ng mga bisita ay nagsiuwian na. At balak ko na ding umuwi
