Five months later...
Hindi ko mapigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Sa dami kasi ng pinagdaanan ko sa buhay ko, ang akala ko ay hindi na ulit ako makakabangon. Dahan-dahan akong lumalakad habang tumutulo ang aking mga luha, at halos lahat ng tao doon ay nakatingin sa akin.
Sinabi ko sa sarili ko na hindi ako iiyak, pero hindi ko mapigilan. But this time, umiiyak ako hindi dahil may problema ako o bigo na naman ako sa pag-ibig, umiiyak ako dahil sa sobrang saya, finally, lahat ng bagay nasa ayos na. Ang akala ko ay imposible ng mangyari ang lahat ng ito, pero napatunayan ko na lahat ng paghihirap ay may hangganan, dahil kapag nalampasan mo iyon, doon mo matatagpuan ang tunay na kaligayahan.
Naalala ko pa five months ago nang malaman ni Xander na anak niya si Alexa. I thought all things
