HINALO ko ang kapeng katitimpla ko lamang. Hindi ko alam pero kinakabahan ako. Ano naman kaya ang pag-uusapan namin ng lalaking ‘yon? Bakit kailangan pa na sa kwarto niya kami mag-uusap? Ang laki-laki ng mansyon niya. Pwede naman sa sala. . .
Huminga ako nang malalim at inilagay ang tasa ng kape sa platito at saka ipinatong ‘yon sa maliit na tray. Tumikhim ako, baka sakaling mai-ibsan no’n ang kaba sa aking dibdib pero hindi. Mas lalo pa yatang lumala pa yata 'yong lumala.
Ilang minuto pa akong nanatili sa kusina para magpakalma. Hindi ko talaga mahagilap ang lakas ng loob para puntahan siya sa kanyang kwarto. Nakakainis na kailangan kong harapin siya gayong nahahati ang emosyon ko sa galit at pagkakunsensya.
Dalawang lalaki sila. . .
Hindi ko alam kung ano’ng mukha ang ihaharap sa k
