HINDI INAASAHAN NI Charlene ang madadatnan niya sa loob ng silid ng kaniyang mga magulang. Madilim ang loob ng kwarto. Nakatayo sa tapat ng bintana ang kaniyang daddy habang may hawak ito ng kopita na laman na alak. Sumimsim muna ito roon bago siya nilingon. Nakangiti ito pero may bahid ng lungkot ang mga mata.
"Daddy," tawag niya rito. Mabilis niyang nilibot ng tingin ang buong kwarto. Wala rito ang kaniyang mommy. Kung nasaan man ito ay wala siyang ideya.
"Anak, anong dahilan mo at naparito ka? Akala ko ay nagpapahinga ka na." Humarap ito sa kaniya. Iba ang aura ng daddy niya. Nararamdaman niya iyon.
"Charlene, huwag mo na ituloy. Baka mapahamak ka. Kayo ni Charlotte."
Mata lang ang ginalaw niya upang sulyapan ang gawi ni Franco na pinipigilan siya na komprontahin ang ama. Matagal na
