Kinabukasan ay inasikaso na nila ang paglabas ko sa hospital kaya naman masaya ako. Nagsa-suggest pa si Vaughn na sa condo niya nalang ako para may titingin daw sa akin habang nagpapagaling ako pero hindi ko pinayagang mangyari 'yon.
"I can handle myself," I said coldly while looking seriously at him.
"But still, I want you to be safe, Kyleigh. Baka nakakalimutan mong nabaril ka," he arched a brow at me. "I just want to make sure that you are safe. That nothing bad will happen to you again. Hindi ko na mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama ulit sa 'yo." My heart almost melt at his words.
Inirapan ko siya pero hindi ko siya pinansin. Naisip ko rin naman 'yon. Na baka… balikan ako ng bumaril sa akin. Or… ako ba talaga ang sadya nung bumaril o nagkamali lang siya? I'm still
