The Good Wife (SPG)

Chapter 3: Imagining Her

(Lianne’s POV)

Nakikita ko si Tristan na nagbibihis na siya ng kaniyang damit. Agad ko siyang nilapitan at niyakap mula sa likuran. Saad ko pa, “ang bango mo naman.”

Ikinagulat ko naman yung pagtabing niya sa akin kaya muntikan na ako mawalan ng balanse sa aking kinatatayuan. “Alam mong nagmamadali ako. I don’t have time for that!” Diinan niyang sabi na may inis.

Nakasuot pa rin ako ng apron kasi kakaluto ko lang sa masarap na breakfast para sa akig asawa. Masayang sabi ko naman habang sinusundan ko sa papaalis a aming silid. “I just made a delicious breakfast for you.” Pagsasambit ko pa.

Kinuha niya ang maliit niyang bag at umupo. “That is your job as a wife! Huwag ka nang magalak diyan.” Why he is so hard for me? Simple lang yung sinabi ko pero naiinis na siya.

Lumapit ako at sumandal sa kaniyang kinauupuan. Habang kumakain siya sa aking pinaghain ay minamasahe ko ang kaniyang balikat.

Nakatingin naman sa amin ang apat naming maidservant. Ikinalas niya ang balikat niya at tumayo. Galit niya pang sabi. “Nawalan na ako ng ganang kumain!” Ramdam ko yung sakit mula sa mga katagang galing sa kaniya.

Napayuko na lang ako at umalis siya. Hindi ako gumalaw sa aking kinatatayuan hanggang sa dinig ko ang pag-alis ng kaniyang sasakyan. Nilapitan naman ako ng isa kong maidservant at nag-aalalang sabi pa nito. “Stress lang siguro si Sir sa mga gawain sa office ma’am.”

Takang tanong ko naman, “parati na lang?” Napaiyak naman ako. Dagdag ko pa. “Always? Parati siyang ganito sa akin?”

Maraming pagkain ang hinanda ko, because I was expecting na sabay kami kakain. Pero hindi iyon nangyari, mas pinili ni Tristan na umalis. Hindi ko naman alam kung bakit ang sungit sungit niya namana sa akin. Or I am used to it?

“All of you can take the meal.” Sabi ko sa mga babaeng nakatayo sa gilid.

Nag-aalalang sabi pa nila. “How about you po ma’am Lianne? Sumabay ka na po sa amin.”

Agad naman akong nagtanggi, “busog pa ako.” Busog pa ako sa mga masasakit na salita mula kay Tristan. Pagsisinungaling ko pa. “Busog pa ako.” Pag-uulit ko.

Habang lumalakad ako papalayo ay dinig ko ang mga bulungan nilang apat. “Ano ba yang si Sir Tristan.” Sumbat ng isa pa. “Ang bait-bait ni ma’am Lianne. Pagsusungitan niya pa.” Mabuti pa ang ibang tao, alam at nabibigyang halaga ang pagiging mabait ko. Si Tristan, hindi.

Agad akong pumunta sa aking silid, nag-kulong at umiyak nang umiyak.

-_-_-_-

Habang nagmamaneho ng sasakyan si Tristan papunta sa pinagtrabahuan nito ay hindi maalis-alis sa kaniyang isipan ang babaeng nakausap niya kagabi. “I want to see her.” Pagbubulong niya pa habang napapako ang mukha ni Ellena sa kaniyang imahenasyon. “I want to have her on my bed.” Pagpapangako niya sa kaniyang sarili.

Tumigil ang kaniyang sasakyan noong pumula ang ilaw sa traffic light. At nagsimulang gumuhit ang makasalanan niyang imahenasyon.

Yung over time na palagi niyang sinasambit kay Lianne ay sa club house siya pumupunta. Ngayon ay may bago siyang punterya at inaasam na maikama.

Bumalik ang kaniyang tino nang marnig niya ang bosena ng sasakyang nasa likuran niya. Agad na siyang nagmaneho papunta sa office nito sabay ang pangakong. “Babalikan ko ang babaeng iyon.”

Sa pagdating ni Tristan sa opisina ay namalagi ito sa kaniyang silid na napapalibutan ng tinted glass. Nakikita ang labas pero hindi nakikita sa luob sa kung ano man ang ginagawa niya sa lugar na iyon. Habang nagbabasa siya ng kaniyang pepermahan ay siyang pagdating ng kaniyang sekretarya. Nakabihis ito ng kulay pulang skirt na may top na kitang-kita ang cleavage nito. Sa pagkatok at pagbukas niya ay madala itong malamig na orange juice. Hindi pa rin siya pinansin ni Tristan dahil ang iniisip ng lalaking ito ay ang napakagandang si Ellena.

Pagsasambit ng babaeng sumara ng pinto at nag locked pa. “It was the first time na hindi mo ako pinansin.” Binaba naman ni Tristan yung mga binabasa niyang papel at nakita niya ang sekretarya nito na malayong-malayo sa ganda ni Ellena.

Lumapit naman ang sekretarya sa kaniya at nilapag yung orange juice. “Bakit naman ganiyan ang suot mo?” Inis na sabi sa kaniya ni Tristan.

Pang-aakit naman ng babae sa kaniya. “Why, it is better kung wala akong suot diba?” At ininom ng babae yung kalalapag nitong juice.

“That is why I like you.” Pagpupuri sa kaniya ni Tristan. “Alam na alam mo yung gusto ko.” At hinalikan siya ng asawa ni Lianne.

Sa paghahalikan nilang iyon ay ininom ni Tristan yung juice na nasa bibig ng babaeng sekretarya niya.

Lingid sa kaalaman ni Tristan na nakikita siya ng espiya ni Lianne sa opisina nito. Gamit ang eye glasses na kitang-kita yung mga tao sa luob ng silid ni Tristan ay saksi ang espiya sa maling ginagawa ng boss niya. Bulong pa nito. “Gumagawa naman siya ng kawalang hiya.’ At kinuha ang cellphone sabay tutok sa eye glasses na gait niya at kinuhaan ng litra ang paghahalikan ni Tristan at ng sekretarya nito. “Another evidence.” At nadinig ng ksamahan ng espiya ang click sound ng pagkuha ng cellphone nito.

“Oi! Ano yan!” Pagsaway niya.

Agad naman nakaisip nang idadahilan ang naturang espiya. “Bawal ba mag-selfie?” Hindi naman ankasagot ang taong nakakita sa ginawa niya. “Minsan nga lang ako makakuha ng litrato sa aking sarili eh.” Dagdag pa nito at agad na pinadala yung mga litrato kay Lianne.

Habang sa silid si Lianne at umiiyak. Ay napansin niyang umilaw ang kaniyang cellphone at agad niya itong kinuha.

Nang makita niya ang mga larawan na iyon ay napatigil siya. Larawan nang pagtataksil at kawalang hiya. “I just sacrife everything for you. Even my happiness maikasal ang sa iyo Tristan, pero nagawa mo pa ito sa akin?” Tanong niya sa kaniyang sarili.

Napabalik tanaw si Lianne habang nakahilata siya sa kaniyang kama.

(Lianne’s POV)

Do I deserve this treatment?

Naalala ko pa noon. Walang-wala ka Tristan. Even cents wala kang pera. But your goodness ang nakikita ko. I know I am not pretty as well as smart. Kaya umasa ako na may iibig sa akin. At ikaw, ang dumating sa buhay ko. Pero tama nga ang sinasabi ng mga matatanda. Na malalaman mo ang karakter at ugali ng isang tao kung nasa isang bubong na lang kayo. Ang I, isa ako sa mga nakakaranas na iyon.

Tristan, I lift you up from poverty. Ako ang sumalo sa lahat ng iyong pagkakautang, sa lahat ng iyong pagkukulang. Pero bakit? Bakit po pinaparamdam sa akin na kung sana, maibabalik ko yung araw n asana hindi na kita pinakasalan?

Kinuha ko ulit ang aking cellphone. Pinag-swipe lahat ng mga litratong ipinasa ng mga taong naging espiya ko. Hindi lang isa, dalawa o tatlong babae Tristan kundi marami. I am sure marami ka na ring naikama. Pero ka kakapal na sa mga relasyon mo sa mga babaeng iyon ay ang mismong pera ko ang iyong ginagamit? You are nothing without me?

Pero hindi naman kita mapapakawalan dahil na mahal na mahal kita. Pinaglaban kita kay Dad na tutol sa ating dalawa. Si Mom ang sumuporta sa akin kahit labag sa kaniyang kaluoban. If I follow them hindi ka magkakaroon ng buhay na napakaganda kagaya ngayon. Pero kaya ko pa naman tumiis at aasang magbabago kita, kasi Tristan ganoon kit aka mahal… Kung alam mo lang.

-_-_-_-_-

Lingid sa kaalaman ni Tristan yung mga sakit na kaniyang ginagawa sa kaniyang mabuting asawa ay may kapalit sa huli.

Habang dama-dama nito ang paghahalik sa kaniyang sekretarya ay bigla niyang naisip si Ellena. “Umalis ka nga!” Sabay tulak niya sa kaniyang sekretarya.

Ikinagulat naman ng sekretarya nito ang ginawang pagtulak sa kaniya ni Tristan. “Baki? Ano ba”

Panay hawi ni Trstan sa kamay nito nagbibigay senyasles na umalis ang natural sekretarya sa kaniyang harapan. “basta umalis ka na lang sa harapan ko! Alis!” Pagtataboy niya pa.

Bigla namang nalungkot ang naturang sekretarya at bulong pa nito. “Hahanap-hanapin mo rin ako sa huli.”

Nang hindi na maalis sa kaniyag isipan si Elena ay agad na kinuha ni Trustan ang telepono at tinawag ang matalik niyang kaibigan. Pagsasambit nya pa, “Pare!”

“Bakit ka napatawag?’ Saad ng kaibigan nito.

Daretsahang sabi niya naman na walang pigil. “Bumalik tayo sa club!”

“Umagang-umaga ganiyan na iniisip mo?” Sabay tawa ng kaniyang kaibigan.

“Kakainis ka naman eh.” Diinang sabi pa nito.

Bulong naman ng kaibigan niyang pilyo. “Huwag mong sasabihin na hindi maalis-alis yung babaeng kagabi?’

Tumango si Tristan sa sinabi niya. “Magiging akin rin siya. Pangako iyan, pangako.”