Isang guhit. Isang guhit lang marking nakikita niya. Ang matinding worries, mistulang tinangay ng hangin at ng nag-uunahan sa paglandas na pawis sa noo niya. Pagod na napaupo siya sa kubeta na nakatungo lang sa hawak na PT. Ilang sandal rin siya sa ganoong ayos.
“Tatlong anak,” lagi niyang sagot kapag napupunta roon ang usapan nila ng nanay niya.
Apart from being successful, she had always dreamed of becoming a mother. ‘Yon dapat ang sagot niya sa tanong ni Wade noong minsang lumabas sila. Pero para ano pa at malalaman nito?
Napalingon siya sa bote ng pills.
She smiled sadly.
‘Isasantabi ko muna ang pangarap na ‘yon.’
She couldn’t have it with Wade.
Pinunasan niya ang noo. Binalot ang PT at itinapon sa basurahan at pagkatapos ay naligo at sa pinakaunang beses, ininom niya ang pills.
