CHAPTER EIGHT
1061 Words
THIRD PERSON:
Kung sa social media ay puro magagandang komento ang nakikita tungkol kay Althea, sa campus naman ay kabaligtaran. May mga ilang naiinggit sa kanya, at hindi maikakaila ang mga matang palihim na sumusunod sa bawat hakbang niya. Habang naglalakad siya sa hallway, ramdam niya ang mga bulungan at panunuring hindi basta itinatago.
“Tss. Kaya naman pala ubod ng maldita, may gobernador pala na syota,” sabi ng isang babae sa kausap nito, at sabay-sabay silang tumawa. Hindi man diretsahan, pero lantad ang titig ng tatlo kay Althea.
“Kaya pala ang tapang-tapang eh, kasi may sasalong bigatin kapag napahamak,” dagdag pa ng isa, pilit pinapababa ang boses pero sinadya ring iparinig.
At bago sila muling magtawanan, may isa pang sumingit na mas malakas ang boses. “Kaya paborito ng mga prof sa exhibits! Kasi pala may sabit na matindi, hahah!”
Narinig lahat ni Althea. Napahinto siya sa paglalakad, mariing pinipigilan ang sarili, pero ramdam niya ang pamimigat ng dibdib sa inis. Sa kabila ng panunuyang iyon, pinili niyang huminga nang malalim. At imbes na lumayo, nilapitan niya ang tatlo.
Napakunot ang noo ng mga babae, pero agad ding nagtago sa mapanuksong ngiti ang kanilang mga labi.
“Alam n’yo,” mahinahon ngunit madiin ang tono ni Althea, “nakakatuwa kayong tatlo.”
Nagkatinginan ang mga ito, kunwari nagtataka.
“Bakit?” tanong ng isa, nakataas ang kilay.
Ngumiti si Althea, malamig at matalim.
“Kasi habang ako, abala sa thesis, exhibits, at sa pagkamit ng pangarap ko… kayo abala sa pangungutya. Kung ako may sinasabit na ‘bigatin,’ kayo naman… walang ibang sinasabit kundi inggit.”
Tumahimik ang tatlo, at nag-umpisang magbulungan ang ibang estudyanteng nakakarinig sa paligid. Hindi napigilan ang ilang nakamasid na mapangisi at magbulungan.
“Next time,” dagdag pa ni Althea, bahagyang nakayuko at may ngiting puno ng hamon, “kung gusto n’yong mas maging credible ang mga paninira n’yo… sana may maipakita rin kayong accomplishments, hindi lang ingay.”
At sa mga salitang iyon, tumalikod siya nang taas-noo, iniwan ang tatlong babae na tila napako sa kinatatayuan nila—halos hindi makatingin sa ibang estudyanteng nagsisimula nang magsipag-iling at magsitawa.
Hindi kinaya ng isa sa tatlong babae ang tawanan ng mga estudyanteng nakapaligid. Sobrang napahiya siya, at hindi matanggap na tinalo lang sila ni Althea sa ilang salita. Namumula ang mukha niya sa inis at halos manginig sa galit.
“Walang hiya ka!!” sigaw ng babae, mabilis na lumapit kay Althea at biglang hinigit ang buhok nito. “Malandí ka! Nilalandi mo ang gobernador!!!”
Napatingala si Althea sa lakas ng pagkakahila. Napakapit siya sa kamay ng babae, pilit tinatanggal ang pagkakakapit sa kanyang buhok. Ngunit bago pa siya tuluyang makawala, dumapo ang matalim na kuko ng babae sa kanyang pisngi. Napasinghap si Althea, ramdam ang hapdi nang iwan nito ang pulang marka—isang malinaw na kalmot na agad nag-iwan ng sugat.
“A-aray!!” mariin niyang sigaw, halos mabaliw sa sakit.
Nagkakagulo agad ang hallway. Ang mga estudyante’y nagsisigawan, may ilan pang sumisigaw ng, “Hoy! Tama na ‘yan!” habang ang iba nama’y nakikisabay sa kaguluhan at kinukunan pa ng cellphone.
“Bitiwan mo ako!” mariing sigaw ni Althea, pilit pa ring tinatanggal ang kamay ng babae mula sa kanyang buhok.
Dumating sina Carlo at Jasmine, parehong halatang nagulat at galit sa nakita. Agad silang sumingit, pinaghihiwalay si Althea at ang babae.
“Hoy! Tama na!” sigaw ni Carlo, mabilis na hinaharangan ang babae na humahabol pa sana. “Hindi ka ba nahihiya? Ang dami-daming tao rito!”
Samantala, agad namang tinabig ni Jasmine ang dalawang kasama ng babae na tila susugod din. “Subukan n’yo, at ako ang makakaharap n’yo!” mariin ang tinig ni Jasmine, hindi nagpapadaig.
Lalong lumakas ang ingay ng hallway. May iba pang estudyanteng dumidikit, ang ilan ay nagtatawag na ng guard, habang ang iba nama’y nagbubulungan at natatawa pa rin sa kahihiyan ng tatlong babae.
Hawak-hawak ang sariling buhok at pisngi, ramdam ni Althea ang hapdi ng sugat sa kanyang mukha. Dumaloy ang init ng galit sa kanyang dibdib, ngunit nanatiling taas-noo ang kanyang tindig. Kahit nasaktan, hindi siya magpapatalo.
At sa gitna ng kaguluhan, dumagundong muli ang boses niya, malamig ngunit matalim—
“Hindi ko kailangang dumumi para lang mapansin. Ikaw? Kahit anong gawin mo, puro ingay lang ang kaya mong ipamalas. At ngayon, tingnan mo—hindi ako ang nagmumukhang malandi rito… kundi ikaw, na desperada sa atensyon.”
Napabuntong-hininga ang mga tao, may ilan pang napa-“Oooohhh!” at lalong sumabog ang tawanan at bulungan. Ang babae, nanginginig sa hiya at galit, ay halos hindi makapagsalita habang hawak siya ni Carlo para hindi na makapanakit pa.
At doon, nakita ng lahat ang malinaw na kalmot sa pisngi ni Althea—isang sugat na hindi lang nagpapatunay na siya ang inagrabyado, kundi mas lalong nagpatingkad sa dignidad niyang hindi matinag ng kahit sinong inggitera.
Habang nagkakagulo pa rin sa hallway at halos hindi na magkamayaw ang mga estudyante sa panonood, biglang dumating ang isang propesor. Malakas ang kanyang tinig na pumunit sa ingay.
“Enough!!!” sigaw niya, dahilan para bahagyang tumahimik ang lahat.
Nang makita ng propesor ang kalmot sa pisngi ni Althea at ang pagkakahawak pa ni Carlo sa nagwawalang babae, lalo itong nanlaki ang mga mata. “Ano’ng kaguluhan ‘to?!”
Halos sabay-sabay na itinuro ng mga estudyante ang tatlong babae. May ilan pang sumigaw ng, “Siya po, Sir! Siya po ang humila at kumalmot kay Althea!”
Nagkibit-balikat ang propesor, mariin ang boses. “Lahat kayo—kasama ka, Althea—sumama sa akin. Guidance Office. Ngayon na.”
Walang nakapalag. Tahimik na sumunod ang tatlo, bagama’t halatang naiilang at naiiyak ang babae na nangalmot kay Althea dahil sa dami ng nakakita. Si Althea naman, hawak pa rin ang kanyang pisngi, dama ang hapdi, ngunit taas-noo pa ring naglalakad. Kasama nila sina Carlo at Jasmine na hindi rin makapaniwala sa nangyari.
Habang naglalakad sila papunta sa Guidance Office, hindi pa rin mapigilan ng mga estudyante ang bulungan. Ang iba’y kinakabahan, ang iba nama’y natutuwa at nagsasabing, “Lagot sila, siguradong tatamaan sa record ‘yon.”
At sa bawat hakbang ni Althea, ramdam niyang kahit nasaktan siya, may dignidad siyang naipakita—isang bagay na hindi kayang pantayan ng mga babaeng halos wasakin siya sa mata ng lahat.
- Writer
