Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko ngayon. Tatlong araw na noong nabalitaan kong naaksidente si James ay kaagad akong nagtungo sa ospital na kinalalagyan niya. Nang makita ko siya ay punong puno siya ng mga galos at sugat; maraming aparato ang nakasaksak sa kanya at kaawa awa ang kanyang buong katawan. Halos mamatay ako noong nakita ko siya tatlong araw na ang nakakaraan. Kaagad namang umuwi sa bansa ang kanyang mga magulang at doon ko lamang sila pormal na nakilala. Lagi daw akong ikinekwento ni James sa kanila at nakita daw nila kung gaano siya kasaya kapag binabanggit niya ang pangalan ko. Malugod nila akong tinanggap at hindi sila nag-alinlangan na i-welcome sa kanilang pamilya. Hindi ko pinabayaan si James at hindi ko siya iniwan dito sa ospital na ito. Gusto kong ako ang una
