Marian was bottomless in her sleep that she never heard her phone ringing.
Dahan dahan tinanggal ni Dave ang braso ni Marian sa kanyang beywang at kinuha ang phone na nakalagay sa ibabaw ng bedside table. He looked at the unregistered caller number.
He slowly got out of bed. As soon he swipes the answer button, the people on the other line spoke. Dave smiles as he hears the voice and quickly goes onto the balcony to answer.
Daniel: Hello! Marian! Nasaan ka?
Dave: “She was with me.”
Daniel: Kuya Dave?
Dave: “Yes Why are you looking for Marian?
Daniel: “Ba…Bakit ikaw ang sumagot? Magkasama ba kayo ngayong gabi?
Dave: “Why not? “We are just finished doing something on the bed as the married couple does. Nakatulog siya sa pagod.” “Thank you for sending her to me on the night of your birthday. I enjoyed it a lot.” May sasabihin ka ba sa kanya?
Daniel: Wala Kuya, Bye.
Dave was smiling widely. “You cannot win me, Daniel.”
He went back inside the bedroom and gently closed the door. Dave lifts the cover, slowly slips inside, pulls Marian slowly into his arms, and hugs her. “Starting tomorrow, you will be Mrs. Marian Saavedra.”
Nang magising si Marian kinabukasan wala na si Dave sa tabi niya. Tinignan niya ang oras sa kanyang cellphone at dali dali nagpunta sa banyo at naligo. Paglabas niya ng banyo may nakita siyang kulay puting damit at sapatos na naka handa sa ibabaw ng kama. Isinuot niya ito at tiningnan ang sarili sa salamin.
Marian applied a brown eyebrow, a pink blush on her face, and a pink lipstick on her lips. She was shocked when she saw Dave standing at the door looking at her. Bigla tuloy siya napahiya at yumuko na pulang pula ang pisngi.
“Kanina ka pa ba diyan?
He does not answer her. Dave walks towards Marian and gives her a box.
“Ano to?
“Open it!
Marian gasped in surprise. “Alahas? Dave handed her a diamond necklace and earrings.
“It’s my gift to you.” “Please let me wear it for you.”
Kinuha ni Dave ang necklace sa box at hinawi niya ang buhok ni Marian at ikinabit ito sa kanyang leeg.
“Wear the earrings.”
Napatango lamang si Marian at ikinabit ang hikaw. Nagkatinginan sila sa salamin. Dave hugs her from behind, kisses her shoulder gently, and whispers in her ear, fanning his breath in her face.
“You are so beautiful, Marian. I will not regret having you as my wife.”
Ang lakas ng kaba ng dibdib ni Marian at siya ay nahiya, pero bigla din siya sumagot kay Dave na pareho nakatingin ang kanilang mata sa salamin.
“You are so handsome too; no wonder many women were jealous of me when we walked in the engagement party that night.”
“Really! I haven’t noticed them because all my attention was on you.” “Come! let’s have breakfast first.” Dave says.
Marian follows Dave outside the room and sits beside him. Pagkatapos nila mag almusal lumabas sila ng kuwarto at sumakay ng elevator. Paglabas ng elevator Dave held her waist and they wait in the lobby for two minutes bago lumabas sa entrance.
“Good morning, President!
The employee of the hotel greeted Dave, and he responded with a nod. Bumati and driver kay Dave and the driver opens the door at the back at sumenyas si Dave kay Marian na maunang pumasok.
Nang makapasok na si Marian at Dave sa loob ng sasakyan. Dave puts his left hand around Marian’s waist and holds Marian’s hand with his right hand. He gently caresses her hands with his thumb and kisses Marian’s hair. Marian lay her head on Dave's shoulder. They remain sitting without speaking to each other. As if their thoughts were in sync.
Di mawari ni Marian sa kanyang sarili bakit lahat ng sinasabi ni Dave ay napapasunod siya at ang pagiging malambing nito sa kanya ay hindi niya iniiwasan at hindi siya nahihiya kahit pa may maraming tao. Samantala nang sila pa ni Daniel siya ay naaasiwa at nahihiya. At hindi niya naramdaman ang parang may kuryente na dumadaloy sa kanyang katawan pag hinahawakan siya nito. Nagulat si Marian ng tumunog ang cellphone niya. Nilabas niya ito sa bag na binigay ni Dave.
“Tawag mula sa di ko kilalang number.” Pinakita ni Marian kay Dave ang tawag.
“Daniel was calling you.” Why don’t you answer it? Do you want me to answer him?
“It’s up to you. If you want to.”
Daniel swipes the answer button and answers the call.
Daniel: Hello! Marian, puwede ba tayo mag usap?
Dave : Ano pa ang paguusapan niyo. Sabihin mo na lang at sasabihin ko sa kanya.
Daniel: Kuya Dave? Nasaan si Marian? Bakit ikaw ang sumasagot sa tawag ko?
Dave: “Di mo pa ba nahahalata ayaw na niya makipagusap sa iyo.” Di ba naki pag break na si Marian? At bakit ka niya kakausapin?
Daniel: Kuya andiyan ba si Marian sa tabi mo?
Dave : “OO, dito sa tabi ko.” At bigla may naisip si Dave.
Nilayo niya ang phone at bumulong kay Marian, lambingin mo ko aasarin natin si Daniel.
Tumango lamang si Marian at napabuntung hininga.
Dave: “Gusto mo makausap si Marian, teka lang ibibigay ko sa kanya ang phone." At sumenyas kay Marian na magsalita.
“Dave Hon, bakit antagal mo naman diyan kanina pa ko nag hihintay.”
“Marian, hon gusto ka daw maka usap ni Daniel.”
“I don’t want to talk to him; he is an asshole!
“Hon, antagal mo naman diyan sa phone.”
Daniel hung up the call when he heard Marian's voice.
Hahaha! Tawa ng tawa si Marian. At napapangiti lamang si Dave.
“Ang galling mo umarte sana totoo iyon para sa akin.”
"Magiging totoo din one day pabayaan mo muna ako mag acting." Marian lowered her head feeling embarrassed. Her face was red like a tomato.
“Marian, you are willing to marry me today.” “Will you marry me? Dave asks while holding a box in his hands and opened it.
“Yes, I’m willing.” nanlalamig ang mga kamay ni Marian sa naging desisyon niya. Pero tinanggap na niya wala ng bawian.
“I’m delighted, Marian. You won’t regret marrying me.” Dave puts the ring on Marian's finger and tucking the hair behind her ear.
Tumibok ng husto ang puso ni Marian na parang sasabog. Kinagat niya ang kanyang labi at tumingin sa labas na dinadaanan nila. Papunta sila ng Makati City Hall. Huminto na ang sasakyan at bumaba ang nasa harapan at ang driver habang sila ni Dave ay naiwan pa sa loob ng sasakyan. Bigla pa may dumating na dalawang kotse at pumalibot sa sinasakyan nila.
“Relax. Hon mga bodyguards natin sila at may naka assign na ako sa iyo na dalawa at kukuha pa ako ng isang babae na magiging driver bodyguard mo.”
“Ang dalawa na iyan ay hindi mo nakikita nakatingin lang sila sa malayo.”
“Kailangan ko pa ba iyon? Marian asks.
“Maganda na iyong handa. Mahirap na baka bigla na lang may mag kidnap sa iyo lalo na malaman nila na ako ang asawa mo.”
“Please, bear with it okay. Ayaw ko na may mangyari sa iyo.”
“Alright,” Marian answered and sighed deeply.
Ano pa ba ang magagawa mo Marian bilyonaryo ang asawa mo. Natural na marami gusto magsamantala sa kanya.
Samantala on Daniel's side. Galit na galit siya at pinagtatapon ang bawat mahawakan niya sa condo. Nagpupuyos siya sa galit lalo na ng makita niya na wala na ang mga gamit at damit ni Marian sa closet.
"Five years tayo magkasama pero ni halik hindi mo ko pinagbigyan Marian pero sa kuya ko magdamag kayo magkasama at binigay mo sa kanya ang hindi mo maibigay sa akin." Sabi ni Daniel sa sarili habang umiinom ng beer sa sahig.
"Mahal na mahal kita Marian hindi ako makakapayag na mapunta ka sa kuya ko," pero ikakasal ka na kay Abigail sabi ng kabila niyang utak.