Chapter 48
“Leto, Diyos ko, salamat at nagising ka na!” my mom exclaimed as she barged into the room and sat beside me. Unti-unti akong bumangon habang pinapakiramdaman ang mga sugat ko. There was a dull pain in my left rib pero nagagawa ko na itong tiisin. “You're here...” hindi ko makapaniwalang sabi bago abutin ang mga kamay niya. Pinanuod ko rin kung pa'no lumapit sa'min si Papa at hawakan si Mama sa balikat. “Kailan pa kayo rito? And where have you been? Sobrang nag-alala kami ni Ate,” nagkatinginan silang dalawa at saglit pang natahimik. I know they're talking with their mindlinks at hinayaan ko muna sila. I'm supposed to be mad at them dahil sa ginawa nilang pang-iiwan sa'kin dito, hinayaan nila 'kong matuklasan ang lahat nang ako lang, ngunit magulang ko pa rin sila. Adoptive or
- Writer
