Goran slowly walks toward me while still topless. I couldn’t believe what I am seeing. Not his toned body but…his looks. The looks that brought me back to the past.
Is it really him?
How? Paano nangyari ito?
Hindi ako makapaniwala. Hindi talaga. Ngunit nang lumuhod si Goran sa akin harapan para magpantay ang aming mukha ay kusa na lamang tumulo ang aking luha na siya namang mabilis na pinahid ni Goran…o ni Leo. Yes, Leo. The man I call Goran is the man that named Leo. Hindi ko lubos akalain na ito pala ang naghihintay sa akin sa bundok. Hindi ako makapaniwal. Kaya siguro bumalik na ang aking alaala. Kaya siguro nais ko talagang magpunta rito dahil…dahil may naghihintay sa akin.
“Is it really you?” I ask with tears in my eyes.
Leo smiled. The same smile he used to give before. “Yes,”
