Incarcerated Hearts (UA BOOK 2 TAGALOG) dela Conde no. 1

Kabanata 3 Sabay

Kabanata 3

Sabay

Daniela smiles at me as soon as she catches my eyes so I smile back to her. I saw how she whispers on Henrik and how she slowly drag him to my direction. Napangiti na lamang ako at napailing dahil doon.

On my side is my 'best friend' claimed to be and in front of me is my cousin together with his fiancee.

Pinakilala ako ni Daniela sakanya bilang isang kapamilya and she also formally introduce her boyfriend on me.

Later part, Henrik strecthes his hand, kaya tinanggap ko.

"Nice to meet you," he said in a deep baritone voice. After that was nothing. Just a normal meet and greet, nothing more, nothing less.

The party went on at inabot pa ng ilang sandali bago ulit kami napansin ni Daniela. I am just silently sitting on the couch while Mikael is on my side, talking to Jamilah.

"Dad told me that you're going to stay on my place," Daniela said. I nodded to her politely sabay kuha ng isang shot glass na ang laman ay vodka.

"Isang linggo lang siguro, ayos lang ba saiyo?" I ask her. She smiles at me and then she said it's fine with her. Tumayo siya bigla at nakihalubilo sa mga kaibigan niya. Ngayon ko lang din nalaman, isa pala sayang reporter. Nakwento narin niya saakin kung paano naging sila ni Henrik, and I must say na napaka-romantic ng love story nila...

"Pang-ilan na iyan?" Mikael ask. Umiling na lamang ako sakanya at ibinaba ang shot glass.

"Pang-unang beses pa sana," sagot ko. He let a chuckle and then he let his head rest on my shoulder.

"I think I am starting to like Jamilah," sabi niya kaya tinulak ko ng bahagya ang ulo niya. Sinamaan ko siya ng tingin pero nagkibit balikat lamang siya.

"She's too young for you! Malapit ka na nga mag senior citizen!" Biro ko sakanya. Umismid lamang siya.

"Ang sama mo talaga," pagdadrama niya.

We both laugh and talk for some unnecessary things hanggang sa natigil kami dahil kinausap ako ng isang lalakeng kaibigan ni Daniela.

"Are you still single?" Pinalo siya ni Jamilah dahil sa tanong niya saakin. Napailing na lamang ako ng marahan.

"I suppose, that he's your boyfriend?" Babae naman ngayon ang nagsalita. Mikael burst into laughter kahit na walang nakakatawa. Inakbayan niya ako bigla.

"We're best friends! Pero hindi na ito single. She's already married!" Nagtanguan lamang ang mga nakarinig at binato pa ako ng mga tanong, lalo na ng sinabi ni Jamilah na apo ako ng nag mamay-ari ng Oquens Agency sa Spain.

"Hey, you drink too much," dinig kong sabi ni Daniela kaya napatingin ako sa gawi niya. Henrik's arms were wrapped on her waist habang nakaupo siya sa kandungan nito.

Nagsalubong muli ang tingin naming dalawa. 'Di ko pa siya nakakausap simula kanina. He's kinda busy with his friends and with Daniela kasi kanina.

Bandang alas-onse na ng gabi nang mapagpasyahan ng lahat na mag-siuwi na. We don't have cars, I and Mikael, nag taxi lang kasi kami kanina at ganoon din sana ang plano naming dalawa kaso biglang nakiusap si Daniela na kung maaari ay si Mikael nalang ang mag maneho, hindi niya kasi pinayagang mag maneho si Henrik kahit na pinilit pa nitong sabihin na kaya niya. Daniela can't just put him on risk kaya siguro ganoon.

We were all in silent habang nasa biyahe pauwi. I can see from the rearview mirror how Henrik's arms carefully wrap on Daniela habang kunot noo siyang nakapikit. The couples at the back look so sweet and perfect for each other. I am happy for him, finally he had found the right woman for her. He finally found his happiness, in Daniela's arms.

Nang makarating kami sa tahanan ni Daniela ay nauna silang dalawa na bumaba. She's whispering on Henrik and then they will both laugh at that. I even saw them kissing before entering Daniela's room.

Tumihaya ako sa kama nang makapasok ako sa kwarto. Pinikit ko ang mga mata ko at sinubukang matulog pero sa huli ay hindi ako makatulog kaya kinuha ko na lamang ang ibang papeles para may mabasa, kinuha ko narin ang laptop ko at bumaba. Sa sala nalang ako gagawa, tutal tahimik naman ang paligid.

It took me an hour bago ko natapos basahin ang isang dosenang papel sa kung saan nakasaad ang isang kasong hinahawakan ko. I will make a review of it at ipapasa ko sa isang lawyer ng agency namin para ipahawak dahil nga sa hindi ko na ito mahahawakan dahil sa request ni President Kaczmarek.

Kinabukasan ay nagising ako sa isang malambot na kama. Napahawak ako sa ulo ko dahil biglang sumakit ito dahil sa biglaang pagbangon ko.

Wait. The last time I check ay sa sala ko binuhos ang oras ko and probably roon na ata ako nakatulog, but why am I here on bed?

Bumangon na lamang ako at nagsipilyo muna. I comb my hair using my finger at lumabas ako ng kwarto with my pajama and white T-shirt. Nadatnat ko na lamang ang tatlo, including Henrik, on the dining area na tahimik na kumakain. Tumabi ako kay Mikael at tinanggap ang inalok niyang bread with guava jam.

Narinig kong may tumikhim kaya napabaling ako sa kaharap namin ni Mikael, sina Daniela.

I smile at them but only Daniela who smile back on me, Henrik remain serious and he continued eating. Minsan ay sinusubuan pa siya ni Daniela, na Malaya niya namang tinatanggap.

"I saw you sleeping on the couch at 3 pero di na kita ginising, I just brought a blanket for you. Anong oras ka nagising at lumipat sa kwarto mo?" Mikael said na ipinagtataka ko. What does he mean by that?

"C-can't remember," sabi ko na lamang at binaliwala ang kung ano mang nangyari.

Nanliit ang mga mata niya saakin at saglit akong pinag-aralan pero kalaunan ay bumuntong hininga na lamang siya at sumubo ulit bago nagsalita.

"Call your husband later. Baka, nag-aalala na siya," Mikael said. Sa gilid ko ay kita ko na nakikinig si Henrik sa usapan namin habang umiinum ng tubig.

Alas nwebe ng umaga nang mapagdesisyunan ko na umalis muna, I need to go to camp Crame, kakausapin ko lang saglit si ninong, Ammy and Jake's dad, at kakamustahin narin sila. Mikael is out of nowhere now, ang sabi niya kanina saakin ay may pupuntahan daw siya pero hindi siya nagsabi kung saan.

"Jenan!" Huminto ako ng tinawag ako bigla ni Daniela.

"Yeah?" Litong tanong ko habang papalapit sakanila ni Henrik sa may sasakyan.

"Aalis ka ngayon diba? Nasabi kasi ni Mikael saakin. Sumabay ka na kay Henrik para di ka na maabalang maghintay ng taxi," Daniela said and I was ammused by what she had said.

"I-i could wait. Ayos lang naman saakin," sabi ko dahil baka makaabala pa ako kay Henrik.

Henrik's lazy eyes bore in me and then he heave a sigh at bumaling siya kay Daniela. He kiss her cheek.

"I gotta go. Lauren is waiting for me," paalam niya rito bago niya buksan ang drivers seat.

"Sige na Jenan. H'wag ka ng mahiya," Daniela said kaya wala akong nagawa kundi sumakay sa frontseat.

Umandar na ang sasakyan ng hindi pa ako nakakapag-seatbelt at napansin ni Henrik iyon kaya nilingon niya ako saglit.

"Put your seatbelt on," he commanded.

Sinunod ko naman pero di ko maibaba, kaya kinailangan pang siya ang humila nito at mag lock.

"Thank you," sambit ko at nagpatuloy na kami sa biyahe.

He ask me where am I heading at sinabi kong sa camp Crame and after that ay hindi na kami nagkausap pang dalawa hanggang sa maihatid niya ako.

"Magtatagal ka ba?" Tanong niya noong pababa ako.

"Uh...oo eh," sagot ko. Tiningnan ko siya at nakita kong nakatingin siya saakin.

"Ok," siya.

"Bye," sabi ko at tuluyan ng bumaba sa sasakyan na kaagad niyang pinaandar pagkatapos.

My sudden visit to my godfather had ended to nothing. He's not there, ang sabi ay pinatawag daw siya, utos ng nakatataas daw.

Napahinto ako sa paglabas sa stasyong iyon nang may tumawag sa telepono ko. Si Tristan lang pala.

"I've heard that you're currently in the Philippines, how true is that?" He ask. Nagpatuloy ako sa paglalakad palabas at pumara ng taxi.

"Mas totoo pa ito kesa sa relasyon niyo," pagbibiro ko. I heard him breathe harshly, I can now imagine his reaction dahil sa nasabi ko.

"Can I come over you? I am bored, Tris. I need some sparing partner," sabi ko sakanya. Napalingon bigla ang driver dahil sa narinig pero nginitian ko lamang siya ng matamis.

"My robot will handle you." Napangiti ako sa sinabi niya. That's his way of giving approval.

"Manong, sa Bachelor's Town po tayo," sabi ko at isinandal na ng malaya ang likuran.

Pagdating ko ay ang isang robot ang sumalubong saakin and then my sparring time then started. Medyo mahirap kalabanin ang mga robot lalo na't gawa sila sa metal but at the end it was a nice sparring, tho nakakapagod ng husto.

"Thanks!" I said when Tristan throws a bottle of water on me.

Pagod akong umupo sa couch at pinagmasdan siyang busy sa kaayos sa robot na nasira ko kanina.

"Kailan ka aalis ng Pilipinas?" Tanong niya saakin pero nagkibit balikat lamang ako bago naisipang magsalita.

"As soon as my partner will be introduce to me then aalis na kami agad," I told him.

"Nagmamadali ka ata? May tinatakbuhan ka ba?" Tumigil siya sa ginagawa niya at ang mga niya ay tila ba pinapahiwatig saakin na may ibang kahulugan ang sinabi niya. Umiling na lamang ako sakanya at siya naman ay napatango na lamang bago pinagpatuloy ang ginagawa.

"Nagkita ba kayo ulit?" Wala sa sarili niyang tanong.

"Sino? Si Henrik?" Ngumisi siya sa akin nang banggitin ko ang pangalan pagkatapos ay tumango. "Yeah, kahapon. He's my cousin's boyfriend...fiancée rather," dugtong ko sa sinabi ko kanina.

"Woah! What a small world!" He said like he's amuse on something na hindi ko maintindihan.

Nagkwentuhan pa kaming dalawa dahil hindi niya ako hinayaang umuwi kanina dahil may ibibigay raw siya saakin. One of his inventions na naman. Matagal bago na activate 'yong binigay niya saakin kaya natulog muna ako at sa paggising ko ayos na lahat ang regalong binigay niya. Isang buong attaché case ang binigay niya na ang laman lang naman ay mga inbesyon niyang makakatulong sa mga misyon ko.

Medyo madilim na ng umalis ako sa lugar niya and while I am riding a cub pauwi sa bahay ni Daniela ay bigla pa kaming flat-an kaya pinababa ako ng driver at humingi siya ng paumanhin dahil hindi niya na ako maihahatid, so nagdesisyon na lamang ako namaglakad-lakad dahil bihira lang ang may dumaan na taxi sa lugar na ito. Medyo madilim man subalit hindi ko na ito inalintana.

Napatigil ako bigla sa paglalakad nang may narinig ako. Una ay akala ko guni-guni ko lamang subalit narinig ko ulit ang isang sigaw. Someone is begging...crying and asking for help.

Hinanap ko ang pinanggalingan nang boses. Pinakinggan ko ng mabuti...the location is at my 12:10. Maingat akong naglakad at halos walang ingay na ginawa. I walk cooly and lightly until I reach an abandoned store. I went inside trying not to make any noice pero ang pintuan ay kinakanta ako.

Sobs of pain filled the area together with lustful moans and groans. Some were laughing for something I don't understand. The sobs were from a woman, and groans from men. Irritation filled my system. The woman is in danger.

Sinundan ko pa ang ingay and it leads me to the second floor and there I saw, under the weak light of bulb is a woman being gang banged. She's fully naked and her body was being abuse by men. One is sucking her breast, pinching it and it's a torture for her. I saw a man beside, he's holding his c**k while taking a video of his friend who's now taking the woman's dignity.

As much as possible ay ayaw kong mangialam, but my conscience will eat me if I won't help this poor woman.

"Mga baboy," I said slowly. Natigilan silang lahat at napabaling saakin but the man didn't stop thrusting making the woman cry for shame and pain.

A bulky man looks at me with malice, like he's imagining something I wouldn't like. I just stayed on my position, waiting for the five goons to do the first move. Ayaw ko namang basta-basta na lamang sila sugurin, that would be bad of me.

May binulung ang isang lalake kay bulky man kaya napangiti ito. His body is a bit masculine, he's taller than me making me looks like a poor little kitten.

"Hello beautiful," he said and then he smiles at me. Umayos ako ng tayo at nginitian din siya but after that smile ay ang mabilis kong galaw. I just hit his abdomen making him curl a bit while standing, giving me a much access on his precious nape. I did the most safest way of hitting his nape. If ever na nagkamali ako ay, siguradong paglalamayan siya.

Dahil tahimik ang buong paligid ay rinig naming lahat kung paano bumagsak ang katawan ni Bulky man. His mate were on shock pero may natauhan at inatake niya ako, he's skilled. He look more Chinese to me, kaya hindi na ako nagtaka kung saan niya natutunan ang mga atakeng tinitira saakin.

His kicks were like a furious eagle hunting his food. He's spinning but still releasing a solid kick na pilit kong sinasangga pero paatras lamang ako ng paatras dahil sa tamang binibigay niya. Tinanggap ko lahat ng tira. Hindi naman kasi sa lahat ng oras ay lalaban ka, you need to wait for the right time. Mapapagod din itong lalakeng ito.

Nang mapagod siya ay oras ko na

para magpakawala ng isang malakas na sipa. It was hard and very solid.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ko kung inaalalayan na nalang tumayo si chinky man. I took a step but I halt when I realize how scared they are.

"Leave," marahan kong sabi. Hindi sila kumaripas ng alis pero umalis din sila kalaunan. Hubad pa ang iba at hindi na nakapagbihis ng maayos.

Parang pinipiga ang puso ko sa kahabag-habag na sinapit ng dalaga. Nilapitan ko siya at itinayo, she's still crying at ang mga mata niya ay pagod na pagod.

Itinayo ko siya pero nanginginig siya sa takot kaya inupo ko siya ulit. Hindi siya nagsasalita at tanging pag-iyak lamang ang ginagawa.

"We will report this all. Don't worry, ako ang bahala sa abogado mo, OK?" Hindi niya ako sinagot bagkos ay niyakap niya akong bigla at umiyak na naman siya.

I called Tristan para manghiram ng damit para sa dalagita and he immediately drive his car papunta sa location ko.

"Sa presinto muna tayo," sabi ko sakanya.

Hindi lumalapit ang dalagita kay Tristan. Nanginginig siya tuwing may lalakeng nakikita. Naaawa ako sakanya, now he hates all men dahil sa nangyari sakanya.

"Hindi ko siya maaalagaan dahil may trabaho akong tinanggap," paliwanag ko kay Tristan. Kinukumbinsi ko kasi siya na sakanya muna ang babae pansamantala.

"Nakita mo 'yong reaksyon niya saakin kanina paano nalang kaya kapag sa mismong bahay ko siya tumira?" Tanong niya saakin habang nagmamaneho siya papunta sa presinto.

"I did not say na sa bahay mo siya titira. Diba may orphanage kang pinatayo? You have the better nurses and social workers there Tristan, makakatulong iyon sakanya, at isa pa maraming bata roon baka malibang siya at para makalimutan na niya ang masamang nangyari sakanya," paliwanag ko sa kaibigan ko. Nilingon niya saglit ang babae sa likuran at bumuntong hininga.

"Fine!" Sabi niya. I thank him after that at nang makarating na kami sa presinto ay kaagad kong nireport ang nangyari, tho hindi ko kilala ang mga lalake ay naaalala ko ang mga mukha nila. May pinatingin na mga larawan ang pulis dahil baka raw isa doon ang suspek, 3 of them were on the picture at ang dalawa ay pinasketch ko na kaya medyo natagalan ako sa loob.

"Philip, mauna na ako tapos na kaming mag-usap," dinig kong sabi ng isang lalake. Nilingon ko ito and nakita ko na si Henrik pala iyon. Bakas ang gulat sa mga mata niya pero kaagad din siyang nakabawi.

"Magsasampa po ba kayo ng kaso maam?" Tanong ng lalakeng nag-sketch kanina, si Philip.

"Oo"

"May abogado na ba iyan Philip? Baka gaya iyan noong kaninang nagpunta, pasampa-sampa wala namang pambayad sa abogado," singit ng isang mataray na policewoman.

May narinig akong bahagya na natawa at nang lingunin ko ay si Henrik parin ang nakita ko, with cross forearms.

"She's a lawyer," he said. Umayos ako ng upo at muling ibinaling ang atensyon kay Philip. Natahimik naman ang babae at inabala na lamang ang sarili sa pagbabasa ng mga papel na nasa lamesa niya.

"Hindi ako ang hahawak ng kaso, ang kaibigan ko si Attorney Marasigan." Bahagyang nagulat si Philip sa sinabi ko, Tristan is known for his inventions pero kilala rin siya bilang isang magiting na abogado, wala pa siyang talo sa kaso, and most of his clients were from the lower class.

Paglabas ko ay nagulat ako ng wala na ang sasakyan ni Tristan, then minutes later my phone rang.

"I'm sorry Jenan. Nagka-emergency sa orphanage kaya kailangan kong umalis kaagad. Don't worry, the woman is safely sleeping on my car," he politely said.

"No problem. Thanks by the way," sabi ko at ibinaba na ang tawag.

"Pauwi ka na?" Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko ang tanong ni Henrik na ngayon ay nasa likuran ko. Hinarap ko siya at nakita kong nakapamulsa siya.

"Sabay ka na sa akin, kay Daniela rin naman ang tungo ko," sabi niya saakin. Ngumiti na lamang ako at sumang-ayon sa nais niya.