DUGO NG ALFA

Bago pa tuluyang sumikat ang araw, gising na si Lyra Vale Ashbourne. Nakahiga siya sa makitid na kama habang pinakikinggan ang mahihinang yabag sa labas ng kanilang maliit na bahay. Isa-isang lumalabas ang mga mangangaso ng Iron Ridge Pack, handang salubungin ang malamig na umaga. Sa malayo, may mga kabataang Lycan na nagsasanay sa liwasan. Naririnig niya ang pagaspas ng damit, pagbangga ng kahoy na espada, at paminsan-minsang ungol ng mga wolf na sabik kumawala. Dati, bumabangon siya upang sumilip sa bintana. Ngayon, nanatili na lamang siyang nakatitig sa kisame. Dalawampu't isang taong gulang na siya, ngunit wala pa ring tinig sa loob ng kanyang isip, walang ikalawang presensiyang gumagabay sa kanyang pandama, at walang wolf na maaari niyang tawaging sarili. Sa kanilang mundo, sapat na iyon upang ituring siyang may kulang. Dahan-dahan siyang bumangon at isinuot ang kupas na kayumangging damit na ginagamit niya sa pang-araw-araw na gawain. Paglabas niya sa kusina, nadatnan niyang nag-iinit na ng tubig si Selene. Ang babaeng kinikilala niyang ina ay may payapang mukha, ngunit mabilis nitong itinago ang pag-aalala nang mapansin siya. “Maaga ka na naman,” sabi ni Selene habang inilalapag ang isang tasa sa mesa. “Hindi mo kailangang ikaw palagi ang kumuha ng tubig.” Bahagyang ngumiti si Lyra at inabot ang dalawang timba sa tabi ng pinto. “Kapag hindi ako pumunta, sasabihin nilang wala na nga akong wolf, tamad pa ako.” Hindi natawa si Selene. Sa halip, hinawakan nito ang kanyang braso at mahigpit na ibinilin, “Dumiretso ka sa ilog. Huwag kang lalampas sa batong may puting lumot, at huwag kang papasok sa lumang bahagi ng gubat.” Napakunot ang noo ni Lyra. Maraming beses na siyang nakapunta roon, ngunit ngayong umaga ay may takot sa mga mata ni Selene na hindi niya maipaliwanag. “May nangyari ba?” tanong niya. Saglit na natigilan ang babae bago umiling. “Mas tahimik lang ang kagubatan ngayon. Please, Lyra. Umuwi ka agad.” Malamig ang hamog nang tahakin ni Lyra ang daan patungo sa ilog. Ang mga bahay na yari sa kahoy at bato ay unti-unti nang napupuno ng ingay, at ilang kasapi ng pack ang huminto upang pagmasdan siya. Hindi na niya kailangang marinig ang kanilang bulungan upang malaman ang sinasabi nila. Walang wolf. Mahina. Pasanin ng pack. Mga salitang paulit-ulit niyang narinig mula pa noong lumampas siya sa edad na dapat sana'y unang nagising ang kanyang wolf. Malapit na siya sa liwasan nang humarang sa daraanan niya si Brenna, isa sa mga kabataang mandirigma. Sinadya nitong tamaan ang isang timba kaya gumulong iyon sa putikan. “Ay, sorry,” sabi nito, kahit halata ang ngiti. “Hindi ko napansin. Mahina kasi ang amoy mo. Parang hindi ka Lycan.” Nagtawanan ang dalawang kasama nito. Tahimik na pinulot ni Lyra ang timba, pinunasan ang putik, at saka tumingin nang diretso kay Brenna. “Okay lang. Mas nakakahiya sigurong malakas ang pang-amoy pero hindi pa rin marunong makakita ng nasa harapan.” Nawala ang ngiti ng dalaga. Bago pa ito makaganti, tinawag ito ng trainer mula sa liwasan. Umirap si Brenna at sumunod sa mga kasama, ngunit nag-iwan muna ng tinging nangangakong hindi pa tapos ang usapan. Nagpatuloy si Lyra nang mag-isa. Habang papalapit siya sa ilog, unti-unting nawala ang ingay ng nayon at napalitan ng tunog ng tubig at pagaspas ng mga dahon. Gayunman, tama si Selene—kakaiba ang katahimikan ng kagubatan. Walang huni ng ibon. Walang maliliit na hayop na nagtatago sa mga ugat. Maging ang hangin ay tila maingat na dumaraan sa pagitan ng mga puno. Lumuhod siya sa pampang at inilubog ang unang timba. Malinaw ang tubig, ngunit nang yumuko siya ay saglit niyang inakalang may pulang liwanag na gumalaw sa ilalim. Napaatras siya at kumapit sa basang bato. Pagtingin niyang muli, sarili lamang niyang mukha ang naroon: maputla, litong-lito, at may ilang hibla ng maitim na buhok na kumapit sa kanyang pisngi. Isang tuyong sanga ang nabali sa kabilang pampang. Mabilis siyang tumayo. “Sino'ng nariyan?” sigaw niya, ngunit walang sumagot. Sa pagitan ng dalawang matandang puno ay may nakita siyang anino ng isang malaking lobo. Hindi niya matukoy ang kulay nito dahil natatakpan ng hamog, ngunit mas malaki iyon kaysa sa karaniwang wolf ng Iron Ridge. Nakatingin lamang ito sa kanya, tahimik at hindi kumikilos. Dapat sana'y natakot siya. Sa halip, may kakaibang kirot na gumapang sa kanyang dibdib—hindi sakit, kundi isang uri ng pangungulila para sa isang bagay na hindi niya kailanman nakilala. Isang mahinang bulong ang dumaan sa isip niya, halos kasabay ng t***k ng kanyang puso. Lyra. Napahawak siya sa sentido. Walang wolf na dapat magsalita sa kanyang isip. Wala siyang kahit ano sa loob kundi ang katahimikang kasama niya mula pagkabata. Nang muli siyang tumingin, wala na ang lobo. Tumawid ang malamig na hangin sa ilog at may dinalang amoy na hindi niya kilala—ulan, pine, at bahagyang bakal na parang sariwang dugo. Kasabay niyon ay napansin niya ang manipis na pulang guhit sa puno malapit sa batong may puting lumot. Hindi iyon naroon noong nakaraang araw. Para iyong bilog na hinati ng tatlong mahahabang marka. Lumapit siya kahit paulit-ulit na sumasagi sa isip ang babala ni Selene. Isang hakbang na lamang ang pagitan niya at ng puno nang biglang uminit ang kanyang palad. Napasinghap siya. Sa ilalim ng balat niya ay tila may mumunting liwanag na gumalaw, mabilis na nawala bago niya matiyak kung totoo iyon. “Lumayo ka riyan.” Ang malalim na tinig ay nagmula sa itaas ng batuhan. Napalingon si Lyra at nakita ang isang lalaking nakatayo sa ilalim ng lilim ng mga sanga. Matangkad ito, nakasuot ng maitim na balabal, at may tindig na hindi kailangang ipakilala upang maramdaman ang kapangyarihan. Hindi niya makita nang malinaw ang mukha nito, ngunit ang mga matang nakatuon sa kanya ay malamig at mapanuri. “Sino ka?” tanong niya habang pilit pinatatatag ang boses. Hindi sumagot ang lalaki. Bumaba lamang ang tingin nito sa pulang marka, saka muling tumingin sa kanya na para bang sinusukat kung gaano kalaking panganib ang dala niya. Nakakainis ang titig na iyon. “Kung magbibigay ka ng utos, sabihin mo muna kung bakit,” dagdag niya. Bahagyang gumalaw ang panga ng lalaki, tila hindi sanay na kinukuwestiyon. “Hindi ligtas ang lugar na ito.” “Alam ko. May estrangherong nagtatago sa batuhan at nananakot ng babaeng umiigib lang ng tubig.” Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita. Pagkatapos ay bumaba ang lalaki mula sa batuhan nang napakabilis at halos walang tunog. Sa paglapit nito ay biglang bumigat ang hangin. May mabangis na presensiyang nakapaligid dito, isang kapangyarihang nagpapaalala sa kagubatan na may mas mataas na mandaragit na dumating. Napaatras si Lyra, ngunit hindi niya ibinaba ang tingin. Nasa ilang hakbang na lamang ang lalaki nang huminto ito. Saglit nitong sininghot ang hangin at kumunot ang noo, para bang may naamoy na hindi nito nagustuhan—o hindi nito maunawaan. “Umuwi ka,” sabi nito, mas mababa na ang tinig. “At huwag mong hahawakan ang marka.” “Hindi mo pa rin sinabi kung sino ka.” Tumalikod ang lalaki. “Mas mabuting hindi mo muna malaman.” Pagkatapos ay naglaho ito sa pagitan ng mga puno, iniwan siyang galit, kabado, at puno ng tanong. Mabilis na pinuno ni Lyra ang ikalawang timba at naglakad pabalik sa nayon. Hindi niya napansing mula sa malayong bahagi ng kagubatan ay may isa pang pares ng matang nakamasid—mga matang hindi malamig tulad ng sa estranghero kundi pulang-pula at puno ng gutom. Sa ilalim ng itim na balabal, marahang hinawakan ng nilalang ang lumang medalyong nakasabit sa leeg nito. Saglit na lumiwanag ang kaparehong simbolo bago muli itong namatay. Samantala, sa daang patungo sa hilagang kampo, huminto ang estrangherong lalaki nang salubungin siya ng isang mandirigmang may pilak na sagisag ng Black Moon. “Alpha Kael,” maingat na sabi ni Rowan Voss, “may nakita ka ba?” Muling sumagi sa isip ni Kael ang babaeng hindi yumuko, ang walang bahid na amoy ng wolf sa katawan nito, at ang init na gumising sa marka nang lumapit ito. Tumigas ang kanyang mukha. “Wala pang tiyak,” sagot niya. Ngunit nang umalingawngaw ang isang malayong alulong sa tahimik na kagubatan, alam niyang may nagsimula nang gumalaw—at maaaring nasa gitna niyon ang babaeng iginiit niyang ordinaryo lamang.