DUGO NG ALFA

Kabanata 4

Nang sumapit ang hatinggabi ay muli kong narinig ang mahinang alulong mula sa kailaliman ng kagubatan. Ilang gabi ko na iyong naririnig, ngunit ngayon ay tila mas malapit. Para bang may tumatawag sa akin sa pangalang hindi ko pa nalalaman.

Sa halip na pigilan ang sarili, dahan-dahan akong naglakad patungo sa kagubatan. Ang buwan ay nakatago sa makakapal na ulap. Ang liwanag lamang ng mga alitaptap ang nagsilbing gabay sa aking daraanan. Habang lumalalim ang aking paglalakad, unti-unti ring naglalaho ang mga tunog ng nayon hanggang sa ang sarili ko na lamang paghinga ang aking naririnig.

Sa gitna ng katahimikan ay may kumaluskos.

Hindi ako lumingon agad.

Hinayaan kong lumapit ang presensiya.

Nang maramdaman kong halos nasa likuran ko na ito, mabilis akong humarap.

Walang tao.

Ngunit sa puno sa aking harapan ay may bagong marka—kapareho ng simbolong nakita sa altar.

Nang ilapat ko ang aking kamay rito ay tila may dumaloy na init sa aking palad. Kasabay noon ay isang malabong alaala ang sumilay sa aking isipan. Isang batang babae ang tumatakbo habang yakap ng isang babaeng umiiyak. Sa likuran nila ay nagliliyab ang isang malaking kastilyo at ang kalangitan ay kulay dugo.

Napaatras ako habang hinihingal.

Hindi ko kilala ang mga taong iyon.

Ngunit ang sakit na naramdaman ko ay tila sarili kong alaala.

Mula sa dilim ay isang mababang tinig ang bumasag sa katahimikan.

“Mas mabilis kang naaakit sa mga lihim kaysa sa inaasahan ko.”

Napalingon ako.

Si Kael.

Nakatayo siya ilang hakbang ang layo, walang anumang emosyon sa kanyang mukha.

“Sinusundan mo ba ako?” mariin kong tanong.

“Kung sinusundan kita, matagal na kitang nahuli.”

“Wala kang karapatang bantayan ang bawat kilos ko.”

“Kapag ang bawat kilos mo ay maaaring may kaugnayan sa pagkamatay ng mga Alpha, mayroon.”

Nanigas ang aking panga.

“Hindi mo ako kilala.”

“At hindi rin kita pinagkakatiwalaan.”

Nagtagpo ang aming mga mata.

Sa pagkakataong iyon ay walang pagnanasa, walang paghanga, at walang lambing.

Tanging pagdududa.

Tanging galit.

At sa pagitan naming dalawa ay may isang lihim na pareho pa naming hindi nauunawaan.

Sa malayong bahagi ng kagubatan, isang nakabalabal na nilalang ang tahimik na nanonood. Hindi siya kumilos. Hindi siya nagsalita. Ngumiti lamang siya nang makita ang lumalalim na hidwaan sa pagitan namin.

“Mas mabuti,” bulong niya. “Kapag dumating ang oras ng pagpili, mas masakit ang pagkawasak ng dalawang pusong nagsimula sa pagkapoot.”

Ako ang unang umiwas ng tingin.

Hindi dahil natakot ako kay Alpha Kael Draven, kundi dahil alam kong kung magtatagal pa ang aming pagtitig sa isa't isa ay lalo lamang sasama ang loob ko. Hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat pagkikita namin ay para bang hinuhusgahan niya ako bago pa ako makapagsalita. Sa buong buhay ko ay sanay na akong maliitin ng sarili kong pack, ngunit iba ang bigat ng paghamak na nakikita ko sa kanyang mga mata. Hindi iyon simpleng pagdududa. Isa iyong paniniwalang wala akong halaga.

Buong magdamag ay hindi ako nakatulog. Habang ang malamig na hangin ay pumapasok sa siwang ng aming maliit na bahay, paulit-ulit kong naaalala ang kanyang mga sinabi. 'Isang babaeng walang wolf.' Totoo iyon, ngunit masakit pa ring marinig mula sa isang estranghero.

Pagsikat ng araw ay nagpunta ako sa kagubatan upang mangolekta ng mga halamang-gamot. Ito lamang ang lugar kung saan hindi ko kailangang magpanggap na matatag. Sa ilalim ng matatandang puno ay tila walang pakialam ang kalikasan kung ako man ay may wolf o wala.

Ngunit kakaiba ang katahimikan noong araw na iyon.

Walang ibong umaawit.

Walang usa na dumaraan.

Tanging ang marahang pag-indayog ng mga sanga at ang pakiramdam na may matang nagmamasid mula sa malayo.

Huminto ako sa tabi ng isang malaking puno. Doon ko muling nakita ang pulang simbolong ilang beses nang nagpapakita sa iba't ibang lugar. Hindi ito naroon kahapon.

May kung anong gumagalaw sa ilalim ng balat ng puno, na para bang ang marka ay buhay.

Hindi ko ito hinawakan.

Sa halip ay umatras ako.

Hindi dahil sa takot, kundi dahil natuto na akong ang bawat maling desisyon ay may katumbas na kapalit.

Sa kabilang dako ng kagubatan ay patuloy na sinusundan ni Kael ang mga bakas ng salarin. Habang mas lumalalim ang kanilang paghahanap, lalo niyang napagtatanto na ang mga pagpatay sa mga Alpha ay hindi gawa ng isang ordinaryong kaaway. Ang bawat bangkay ay tila inialay sa isang sinaunang ritwal.

Tahimik na lumapit si Rowan.

“Alpha, may bagong marka.”

Hindi agad nagsalita si Kael.

“Pareho?”

“Parehong-pareho.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Pareho nilang alam na ang alamat tungkol sa Dugo ng Alfa ay maaaring hindi alamat lamang.

Gayunman, hindi pa rin nawala sa isip ni Kael ang babaeng paulit-ulit niyang nakakasalubong.

Hindi siya nagtitiwala rito.

At lalo niyang kinamumuhian ang katotohanang tila laging naroon ang babae kapag may bagong bakas na natatagpuan.

Samantala, habang pauwi ako ay may mga kabataang mula sa aming pack na muling humarang sa aking daraanan. Hindi na bago ang kanilang panunuya. Ngunit sa pagkakataong iyon ay pinili kong huwag silang pansinin. Habang naglalakad ako palayo ay may batong tumama sa aking balikat.

Masakit.

Ngunit mas masakit ang kanilang tawanan.

Hindi ko alam na mula sa di-kalayuan ay nasaksihan iyon ni Kael.

Hindi siya lumapit.

Hindi rin siya tumulong.

Tahimik lamang siyang nanood.

Sa isip niya, hindi niya dapat pakialaman ang sigalot sa loob ng ibang pack.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang dibdib ay may bahagyang kirot na hindi niya maipaliwanag.

Kinamuhian niya ang damdaming iyon.

Kinamuhian din niya ang katotohanang nagsisimula nang guluhin ng isang babaeng walang wolf ang kanyang isip.

Sa itaas ng matandang tore na nakatago sa kailaliman ng kagubatan, isang nilalang na nakasuot ng maitim na balabal ang dahan-dahang isinara ang isang lumang aklat.

“Patuloy ninyo silang paglayuin,” malamig nitong utos.

“Habang lumalalim ang galit nila sa isa't isa, mas madali nating maitago ang tunay na katotohanan.”

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam na ang bawat pagtatagpo namin ni Kael ay hindi aksidente.

May isang taong maingat na gumagalaw sa likod ng mga anino, hinihintay ang tamang sandali upang gamitin kaming dalawa laban sa isa't isa.

Mahaba ang naging gabi matapos ang nangyari sa kagubatan. Hindi ako dinalaw ng antok. Sa bawat paghinga ko ay tila may malamig na aninong nakaupo sa paanan ng aking higaan, tahimik na naghihintay na muli akong magkamali. Ilang ulit kong ipinikit ang aking mga mata, subalit sa bawat pagkakataon ay bumabalik ang mukha ni Alpha Kael Draven—ang kanyang malamig na titig, ang kanyang walang pag-aalinlangang paghusga, at ang paraan niyang tawagin akong isang babaeng walang halaga. Ang mga salitang iyon ay tila sugat na ayaw magsara.

Pagsikat ng araw ay ipinatawag ang lahat ng miyembro ng aming pack sa lumang bulwagan. Hindi ito karaniwang pagtitipon. Ramdam ko agad ang bigat ng hangin. Walang bata ang naglalaro sa labas, walang matatandang nagkukuwentuhan, at maging ang mga mandirigma ay tahimik na tila may hinihintay na masamang balita.

Nang makarating ako, nakita kong naroon muli si Kael kasama ang kanyang Beta na si Rowan. Hindi siya nagsalita nang dumating ako, ngunit naramdaman kong sandali akong sinukat ng kanyang tingin. Hindi ako yumuko. Hindi rin ako umiwas. Ang galit na namamagitan sa amin ay hindi na kailangang sabihin sa salita; sapat na ang katahimikang bumabalot sa bawat pagtatagpo namin.

Isa-isang ipinakita ng mga bantay ang mga bagay na nakuha nila sa kagubatan—mga punit na balabal, bakas ng dugo, at isang piraso ng lumang bato na may kaparehong pulang simbolo. Habang tinitingnan iyon ng lahat, may kung anong malamig na dumaan sa aking gulugod. Hindi ko alam kung bakit tila pamilyar sa akin ang simbolo, ngunit alam kong hindi pa ito ang tamang oras upang magsalita.

Nagkaroon ng mahabang pagtatanong sa mga nakakita sa kagubatan noong nakaraang gabi. Nang dumating ang aking pagkakataon, humakbang ako sa gitna ng bulwagan. Ang bawat mata ay nakatingin sa akin. Ang ilan ay puno ng paghamak, ang iba nama'y puno ng pagdududa.