Night-Only Boss

Ang Pag-aari sa Dilim

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napahawak sa pintuan ng sasakyan habang humaharurot si Karius. Ang katahimikan sa loob ay nakakasakal. Purong galit lang ang nararamdaman ko mula sa kanya. Ang kamay niya ay nakakuyom nang husto, at ang mga mata niya ay nakapako sa kalsada na parang papatay siya ng sinumang humarang sa amin.

Nang bigla niyang itigil ang sasakyan sa isang madilim na eskinita, naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Hinarap niya ako. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa galit na hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling. Ilang oras lang ang nakalipas, halos ipagtabuyan niya ako sa penthouse.

“Ano bang problema mo, Karius?!” bulyaw ko sa kanya. “Dinner lang 'yun! Bakit kailangang mag-iskandalo ka sa harap ni Marco?”

Humarap siya sa akin.

“Dinner?” ang boses niya ay galing sa ilalim ng lalamunan. “Nakita ko kung paano ka niya hawakan, Sebrina. Nakita ko kung paano mo siya nginitian. ‘Yung ngiti na hinding-hindi mo kayang ibigay sa akin dahil habambuhay akong nakakulong sa dilim na ito habang siya... siya ay malayang nakakalapit sa’yo!”

“Huwag mong isumbat sa akin ang pagtatago mo sa dilim! Hindi ko kasalanan kung bakit ayaw mong lumabas!” sigaw ko pabalik.

Hindi siya sumagot. Sa halip, marahas niyang hinila ang batok ko at isinubsob ang mga labi niya sa akin. Walang pasubali. Walang paalam.

Ibinaba niya ang sandalan ng aking upuan sa isang mabilis na galaw. Pumatong siya sa akin, ang bigat ng kanyang katawan ay tila nagpapaliit sa mundo ko. Ang halik niya ay lasang pait at desperasyon. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga labi. Takot? Gigil? Hindi ko na alam.

“Sa akin ka lang, Sebrina,” bulong niya sa pagitan ng mga halik sa aking leeg. Ang kanyang hininga ay mainit, humahalo sa amoy ng sandalwood na nagpapalito sa katinuan ko.

Traydor ang katawan ko. Habang ang isip ko ay sumisigaw na itulak siya dahil sa kawalang-hiyaan niya kanina, ang mga kamay ko ay kusa nang bumabaon sa kanyang matikas na balikat. Hinila ko siya palapit, pilit na pinapawi ang distansyang ginawa niya kaninang umaga.

Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang kamay sa ilalim ng aking damit. Ang init ng kanyang palad ay sumalubong sa aking balat, isang kuryenteng nagpasinghap sa akin. Naramdaman ko ang kanyang mga daliri na gumagapang paitaas, ninanamnam ang bawat kurba na tila ba sinusulat niya ang kanyang pangalan sa buong pagkatao ko.

“Ahhh... Karius…” Isang mahinang ungol ang kumawala sa akin nang maramdaman ko ang kanyang mga labi sa aking dibdib. Ang bawat sipsip at kagat niya ay puno ng pag-angkin. Hindi ito banayad. Ito ay marahas na pagpapatunay na sa gabing ito, siya lang ang may karapatan sa akin.

Naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang mga kalamnan nang mabitawan ko ang butones ng kanyang polo. Habang hinahalikan niya ako nang masidhi, ang kanyang tuhod ay dahan-dahang pumuwesto sa pagitan ng aking mga hita, pilit na binubuksan ang huling depensa ko.

“Bakit ang sarap?” tanong ng isip ko habang pilit kong hinahabol ang hininga ko. “Galit siya... galit ako... pero bakit sa bawat galaw niya, pakiramdam ko ay ito lang ang tanging paraan para maramdaman kong totoo ang lahat ng ito? Na kahit hindi niya ako kayang mahalin sa liwanag, sa dilim na ito, ako lang ang mundo niya.”

Sa bawat malalim na ungol ni Karius, ramdam ko ang emosyon na bumubulwak sa kanya. Bawat pagdiin niya, parang ang bawat haplos na tila gustong sumugat sa balat ko ay isang paraan para burahin ang bawat bakas ni Marco. Nilunod niya ako sa isang sensasyong tila kukunin ang buhay ko—mabagal, masidhi, at punong-puno ng tensyon na tanging kami lang ang nakakaalam.

Nang marating namin ang rurok, ang tanging maririnig sa loob ng sasakyan ay ang aming sabay na paghikbi at ang mabigat na paghinga. Ang bintana ay tuluyan nang nabalot ng hamog, itinatago ang aming kasalanan mula sa tahimik na kalsada.

Nanatili siyang nakapatong sa akin nang ilang sandali, ang kanyang ulo ay nakabaon sa aking leeg. Naririnig ko ang mabilis na t***k ng puso niya na unti-unting kumakalma. Akala ko ay yayakapin niya ako. Akala ko ay sasabihin niyang nagseselos lang siya dahil mahal niya ako.

Pero nang dahan-dahan siyang lumayo at ayusin ang kanyang polo, ang init ay biglang naglaho.

“Ayusin mo na ang sarili mo,” malamig niyang sabi, hindi tumitingin sa akin habang binubuhay ang makina ng sasakyan. “Babalik na tayo sa penthouse. May mga dapat ka pa ihanda para sa operasyon ni Benji bukas.”

Napatingin ako sa bintana, pilit na nilulunok ang bara sa aking lalamunan. “Iyon lang ba iyon, Karius? Matapos mong angkinin ang bawat hibla ng pagkatao ko dahil lang sa galit mo, babalik tayo sa pagiging boss at empleyado?”

Ang sakit ay mas matindi kaysa sa anumang sampal. Habang binabaybay namin ang daan pauwi, isa lang ang malinaw sa akin: Ang puso ni Karius Montero ay isang madilim na silid na kahit anong gawin kong pagliwanag, pinipili niya pa ring manatili sa anino.

Pagdating sa penthouse, dumiretso si Karius sa kanyang library nang hindi ako nililingon. Pumasok ako sa kwarto ko at binagsak ang bag ko sa kama. Habang nagpapalit ako ng damit, naramdaman ko ang matigas na bagay sa bulsa ng jacket ko.

Ang itim na envelope at ang susing ibinigay sa akin para sa apartment ni Sarah.

Kasabay nito, kinuha ko ang aking phone at nanginginig ang mga daliri na tinype sa search bar ang mga sintomas na nakikita ko sa kanya: “Afraid to light, skin burning, night-only life.”

Bago pa man lumabas ang resulta, biglang namatay ang mga ilaw sa penthouse. Narinig ko ang mahinang paglakad sa hallway. Tumigil ang yabag sa tapat ng pinto ko.

“Paalala lang, Sebrina…” boses ni Karius, malamig at tila nagbabanta mula sa labas. “Huwag kang maghahanap ng mga sagot na hindi mo kayang tanggapin. Matulog ka na.”