*Janine*
“Well I guess I’ll have to take you for a date then,” patuloy na umaalingawngaw sa isipan ko ang sinabi ni Marco.
Aaminin kong isa ito sa mga inaasahan kong mangyari pero hindi ko pa rin napaghandaan ang sakit na idudulot nito. Alam kong may galit siya sa akin pero hindi ba nabago ang nararamdaman niya ngayong nalaman niyang ako ang tinagurian niyang mystery girl?
Naramdaman kong malapit nang tumulo ang pinipigilan kong luha kaya hinila ko ang aking mga kamay upang makawala sa kanya. I need to leave this place as soon as possible. Hindi niya ako pwedeng makitang umiiyak. I won’t give him that satisfaction.
“Don’t you ever run away from me,” mas hinigpitan niya ang pagkahawak sa palapulsoan ko, “Stay in front where I can see you,” dagdag niyang saad.
“I won’t runaway,” sag
