Kabanata 1: Ang Balita sa Delmaya
Pinatay ni Mara Reyes ang lumang telebisyon sa sulok ng kanyang maliit na opisina. Ang tunog ng static ay mabilis na napalitan ng nakakabinging katahimikan.
Sa labas ng bintana, unti-unting nilalamon ng gabi ang bayan ng Delmaya. Kumukupas ang liwanag sa mga gusali, nagsasara ang mga tindahan, at isa-isang namamatay ang mga ilaw sa kahabaan ng pangunahing kalsada.
Karaniwan lamang ang ganoong tanawin para kay Mara.
Ngunit ngayong gabi, parang may kakaiba sa katahimikan.
Parang may hinihintay ang buong bayan.
Bilang isang batang mamamahayag sa Delmaya, sanay na si Mara sa mga lokal na balita—mga pista, maliliit na away sa kalsada, reklamo tungkol sa basura, at mga anunsyo mula sa munisipyo. Kadalasan, hindi nangangailangan ng malalim na imbestigasyon ang kanyang mga artikulo.
Ngunit iba ang kasong ito.
May dilim na bumabalot sa kanilang bayan, at nararamdaman niya iyon sa bawat sulok ng kalsada.
Muling sumagi sa kanyang isip ang mga huling salita ng reporter sa telebisyon.
“Nakakabahalang balita ang sunod-sunod na pagkawala ng mga batang babae sa bayan ng Delmaya. Ayon sa mga imbestigador, patuloy nilang inaalam ang mga detalye sa serye ng pagdukot sa mga kabataang babae sa nasabing bayan. Isa pa rin itong malaking palaisipan sa mga awtoridad kung sino ang nasa likod ng krimen.”
Tatlo.
Tatlong batang babae.
Tatlong pagkawala sa loob lamang ng isang buwan.
At walang bangkay.
Walang ransom demand.
Walang malinaw na saksi.
Walang suspek.
Para bang nilamon sila ng lupa.
Kinuha ni Mara ang kanyang notebook at muling tiningnan ang mga pangalan na isinulat niya sa unang pahina.
Lia Mendoza, 17.
Nawala habang pauwi mula sa paaralan.
Carla Santos, 18.
Huling nakita sa isang convenience store malapit sa lumang istasyon ng tren.
Nina Villareal, 16.
Nawala tatlong gabi na ang nakalipas.
Tatlong pangalan.
Tatlong litrato.
Tatlong pamilyang naghihintay.
Idinikit ni Mara ang mga litrato sa bulletin board sa harap ng kanyang desk. Sa ilalim ng bawat larawan ay may nakasulat na petsa, oras, lugar, at anumang maliit na detalyeng nakuha niya mula sa mga balita.
Matagal niyang pinagmasdan ang mga ito.
May napansin siyang bagay.
Pare-pareho ang pagitan ng pagkawala ng tatlong babae.
Dalawang linggo.
Napakunot-noo siya.
Kinuha niya ang calculator sa ibabaw ng mesa at muling binilang ang mga petsa.
Labing-apat na araw.
Labing-apat na araw.
Labing-apat na araw.
Hindi maaaring pagkakataon lamang iyon.
"Hindi ito simpleng kidnapping," bulong ni Mara.
Inilipat niya ang tingin sa mapa ng Delmaya na nakapaskil sa dingding.
May tatlong pulang pin sa mapa.
Ang unang pin ay malapit sa paaralan.
Ang ikalawa ay malapit sa lumang istasyon ng tren.
Ang ikatlo ay nasa isang makitid na kalsadang papunta sa lumang sementeryo ng Delmaya.
Unti-unti siyang tumayo.
Kung pagdukot lamang ang pakay ng salarin, bakit magkakaiba ang lugar?
At bakit tila may sinusunod itong pattern?
Bago pa niya tuluyang mapagdugtong ang mga detalye, biglang bumukas ang pinto.
Napalingon siya.
Pumasok ang editor nilang si Mang Tomas. May hawak itong tasa ng kape, ngunit hindi na niya ito iniinom. Mabigat ang kanyang mukha, at kapansin-pansing hindi siya ngumiti gaya ng dati.
"Mara, napanood mo ba ang balita?"
"Opo, Mang Tomas."
Umupo ang matanda sa silyang nasa harapan ng kanyang desk.
"Paulit-ulit na lang ang sinasabi ng pulisya," sagot ni Mara. "Patuloy daw nilang inaalam ang detalye. Pero sa totoo lang, wala silang solidong lead."
Tinitigan siya ni Mang Tomas.
"At ano ang balak mong gawin?"
Huminga nang malalim si Mara.
"Kailangan nating magsagawa ng sarili nating imbestigasyon."
Napailing ang matanda.
"Delikado ang pinapasok mo, Mara."
"Hindi naman po ako pupunta roon para makipag-away. Gusto ko lang malaman kung ano ang hindi sinasabi ng mga pulis."
"Minsan, may dahilan kung bakit hindi lahat ng bagay ay sinasabi sa publiko."
Napatingin si Mara sa kanya.
"May alam po ba kayo?"
Sandaling natahimik si Mang Tomas.
Hindi agad siya sumagot.
Sa halip, ibinaba niya ang tasa ng kape sa mesa.
"May narinig ako."
"Ano po?"
"May kakaibang papel na natanggap ang lahat ng nawawalang babae bago sila mawala."
Nawala ang bahagyang pagkainis sa mukha ni Mara.
"Papel?"
Tumango ang matanda.
"Isang tula... o isang palaisipan. Hindi ko tiyak."
"May nakakita?"
"May ilang nakakita."
"Nasaan ang mga papel?"
Umiling si Mang Tomas.
"Sinabi nilang nasa kustodiya ng pulisya."
"At ano ang nakasulat?"
Hindi agad sumagot ang matanda.
Tumingin muna siya sa pintuan na para bang sinisigurong walang nakikinig.
"May isang linya raw na pare-pareho sa lahat."
"Ano?"
Lumapit nang bahagya si Mang Tomas.
"Kapag narinig mo ang iyong pangalan sa dilim, huwag kang lilingon."
Nanlamig ang batok ni Mara.
Sandaling walang nagsalita.
Sa labas ng opisina, may dumaan na motorsiklo. Saglit na lumiwanag ang silid dahil sa mga ilaw nito, bago muling bumalik ang dilim.
"Mang Tomas..." mahina niyang sabi. "Sigurado po ba kayo?"
"Sinabi ko na sa iyo. Usap-usapan lamang iyon."
"Pero bakit ninyo ako pinagbababala?"
Hindi sumagot ang matanda.
Sa halip, tumayo siya.
"Maging maingat ka."
Humakbang siya patungo sa pinto.
"Mang Tomas."
Huminto ang matanda.
"May isa pa po ba kayong alam?"
Dahan-dahang lumingon ang editor.
May kakaibang takot sa kanyang mga mata.
"May nakita raw silang babae."
"Sino?"
"Hindi nila alam."
"Saan?"
Sa halip na sumagot, sinabi lamang niya:
"Sa lumang sementeryo."
Nanigas si Mara.
Ang kanyang mga mata ay agad napunta sa mapa.
Sa pulang pin.
Sa ikatlong lugar.
Ang sementeryo.
Bago pa siya makapagtanong muli, lumabas na si Mang Tomas.
Naiwan siyang mag-isa.
Ilang segundo siyang nakatitig sa nakasarang pinto.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang bumalik sa kanyang desk.
Kinuha niya ang notebook.
Sa ilalim ng tatlong pangalan, isinulat niya ang isang bagong salita:
RIDDLE.
Pagkatapos ay gumuhit siya ng bilog sa paligid nito.
Palaisipan.
Kung totoong may nag-iiwan ng mensahe bago mangyari ang bawat pagkawala, maaaring hindi lamang iyon simpleng pananakot.
Maaaring babala iyon.
O mas masahol pa—
Maaaring bahagi iyon ng isang laro.
Kinuha ni Mara ang kanyang bag at isinilid ang notebook.
Hindi siya makapaghihintay hanggang bukas.
Kung nasa presinto ang mga ebidensya, kailangan niyang makita ang mga iyon ngayong gabi.
Tumayo siya at pinatay ang ilaw ng opisina.
Paglabas niya sa gusali, sinalubong siya ng malamig na hangin.
Tahimik ang kalye.
Masyadong tahimik.
Naglakad siya patungo sa kanyang kotse nang biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang bagong mensahe.
Hindi nakarehistro ang numero.
Napakunot-noo siya.
Binuksan niya ang mensahe.
Walang pangalan.
Walang paliwanag.
Isang larawan lamang.
Isang piraso ng lumang papel na nakahiga sa ibabaw ng basang semento.
Sa larawan, malinaw na makikita ang isang sulat-kamay.
"Tatlo ang nawala."
Humigpit ang hawak ni Mara sa cellphone.
Sa ibaba nito ay may isa pang linya.
"Isa ang naghihintay."
Napaatras siya.
May isa pang mensahe na pumasok.
Binuksan niya iyon nang nanginginig ang kanyang daliri.
"Kung gusto mong malaman kung nasaan sila, pumunta ka sa lugar kung saan nagsisimula at nagtatapos ang lahat."
Kasunod nito ang isang lokasyon.
Lumang Sementeryo ng Delmaya.
Napatingin si Mara sa madilim na kalsada.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang mga pagkawala, nakaramdam siya ng isang bagay na higit pa sa takot.
May nakamasid sa kanya.
Hindi niya alam kung sino.
Ngunit alam nito ang kanyang pangalan.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.
At sa mismong sandaling iyon, mula sa kabilang bahagi ng kalsada, may isang mahinang boses na tumawag.
"Mara..."
Napahinto siya.
Nanlamig ang buong katawan niya.
Naalala niya ang sinabi ni Mang Tomas.
Kapag narinig mo ang iyong pangalan sa dilim, huwag kang lilingon.
Nakapikit siya.
Huminga nang malalim.
Huwag lilingon.
Muli niyang narinig ang boses.
Mas malapit na ngayon.
"Mara..."
Napakuyom ang kanyang mga kamay.
May narinig siyang mabagal na yabag sa likuran niya.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Huminto.
Hindi siya gumalaw.
Hindi siya lumingon.
At pagkatapos, may isang papel na dahan-dahang dumulas sa ilalim ng kanyang paa.
Nanginginig niyang tiningnan iyon.
Pareho ang sulat-kamay sa larawang ipinadala sa kanyang cellphone.
Ngunit ngayon, may bagong mensahe.
"Apat na ang pangalan."
Napatingin si Mara sa sarili niyang pangalan na nakasulat sa ibaba.
MARA REYES.
At sa ilalim nito ay isang tanong.
"Handa ka na bang hulaan kung sino ang susunod?"
