Fado’s Obsession (Completed)

8

“Let me help you,”

Pag nandiyan si Uncle Fado, parang ang dali lang ng lahat. I’m feeling uncomfortable but he made sure that I’ll feel a little bit comfortable.

Tiningnan na ulit ako noong Doctor, hindi pa gaanong nakikita ang progress but she said that I’ll be fine after 2 weeks. I hope so, I need to go back to work. Syempre nag-aalala rin ako sa mga naiwang pupil, I don’t know if they’re learning. Sana nga lang pagbalik ko e nandoon pa rin si Benteen, he was my big concern.

At tulad nang napag-usapan, we had our lunch away from Poblacion.

Natatawa si Uncle habang nakatitig sa akin na uneasy sa byahe. Tawag kasi ng tawag si Aunt Sheen, the third time she calls me napilitan akong sagutin iyon. I tug Uncle Fado and pointed the wayside. She should not hear the engine or I’ll be doomed.

“I’m fine Aunt, I’m gonna eat my lunch now.”

Titig na titig ako kay Uncle na parang nanunukso rin ang ngisi sa akin. I know he’s laughing inside, para kasing magsyota kaming nagtatago. Inirapan ko nga, mas lalo itong nagpigil ng ngisi.

“Uuwian kita”

Oh my God! She will know!

“Tita! I’m fine! And besides, lumabas po ako. May kinontrata akong tricycle!”

“Aivee Dar...” warning nito.

“I got bored Tita, tapos ang lungkot-lungkot ng bahay. Dito lang naman ako sa Poblacion...” kombinsi ko rito.

I was tugging Uncle Fado’s shirt, kinakabahan kasi ako. Itong isa naman tahimik lang na nakikinig pero nanunukso ang mga ngisi.

“Siguraduhin mo lang, Aivee Dar.”

“Opo! Opo! Bye na po Tita, I’ll call when I get home.”

Hinintay ko na si Aunt Sheen ang magbaba bago ako guminhawa. And then Uncle Fado couldn’t hold his laughter.

“Kung nakikita mo lang ang mukha mo Aiv... pulang-pula ka pagkatapos hindi na mapakali.” Tukso pa nito.

Umismid lang ako at tinitigan ang cellphone bago ipinamulsa. Tinitigan ko nga nang mabuti si Uncle Fado na nagdadrive ngayon. Minsan pag siguro natatagalan e hinahaplos nito ang labi... and I couldn’t help myself but stare with awe.

Pagkaliko sa hillside ay may parang small town doon. Iginarahe lang ni Uncle Fado ang sasakyan malapit sa isang restaurant na tanaw ang kabilang bangin. It was cozy and fine... there were few people eating there. Tapos inalalayan na ako ni Uncle Fado.

Tinanong pa ako nito kung alin sa menu iyong mga gusto kong kainin. Pero dahil uhaw na uhaw ako ngayon I asked him to order me tinola and some beef broth.

“What about other dishes?”

Umiling na ako at tinitigan ang dessert. I just him if he likes ice cream. We could share.

“Oo, pwede naman.”

Ganado akong kumain today, lalo na at nagkukwentuhan kami ni Uncle Fado. Mabuti na lang din ay hindi na namin napag-usapan iyong tungkol sa nangyari. Magiging awkward lalo na’t I don’t want to remember it.

Pinagpasa-pasahan na lang namin iyong ice cream. Hindi ko maubos kaya binigay ko sa kanya lahat. I can see that he doesn’t like sweet and cold dessert. Medyo hindi ito gaanong kumakain at dahan-dahan pa. Nginisihan ko nga at sinabing iuwi na lang namin. But he said he doesn’t have anyone at home who he can give this.

Sabi ko na lang na dalhin na lang namin baka kasi gutumin ako at yon na lang ang kakainin.

He brought me to a nice place, overview iyon at medyo matarik nga kasi paakyat pa. Pero tanaw ang sa ibaba. There are tourists in that place, nakikinood din ng view sa ibaba. Sabi ko sa kanya piktyuran niya ako kasi ipopost ko iyon sa susunod na Linggo. He’s obedient naman at kuha ng kuha ng picture ko kahit di ko na alam kung tama pa ba iyong posing ko.

Pagkatapos dahil napagod na ay nilakad na namin ang ibaba. Kabado ako, lalo na at nakasaklay pa rin. And when he saw that, he offered me a piggyback.

“Nakadress ako,” nahihiyang sabi ko rito.

Pinaupo niya ako sa isang tabi, sabi ay kukunin niya lang iyong jacket niya sa sasakyan. I’ve waited and when he came back, he wrap this hood jacket around my waist... nakaluhod pa kaya ilang na ilang akong napapatitig sa mga dumadaan.

Tapos tumalikod na siya at sinabihan akong sumakay na doon sa likod niya. And I did, I was amazed that I looked so much taller. I can see the distance between my eyesight and the land. Kinuha pa nito ang saklay ko at naglakad na kami pababa... we changed place, we watched the birds flying above... tapos naupo ulit malapit sa parking.

“Gutom ka na ba?” Tanong nito habang inaayos itong pagkakatali ng hood nito sa bewang ko.

Hindi ko maiwasang makagat ang pang-ibabang labi. Nakakainis, ang gentleman nito. Di ko alam kung normal pa bang napapansin ko iyon?

“May snack time diyan sa ibaba, punta tayo doon?” Tingala nito.

Dali-dali ko namang pinakawalan ang labi. I don’t know if I saw him right, ba’t parang kumilos yata ng kaunti itong mata niya?

“Sige, tapos yong ice cream!”

Humalakhak lang ito, tumalikod na sa akin para mapiggyback ulit ako.

“Tunaw na iyon, hayaan mo ilalagay ko sa freezer mamaya.”

Hindi ko na ipinilit. Bumili lang kami ng burger and some fruit juice. Sabi ko nga baka bumigat ako at hindi ako nito mabubuhat ulit.

“You’re light weight, Aivee Dar. Ni hindi nga ako pinagpawisan.”

“Yabang!”

Tinawanan lang ako nito. Tapos naglakad pa kami hanggang sa dulong bahagi. I wanted to try that cliff hanging bench, kaso sa tingin ko hindi ko kakayanin iyan. May pilay pa ako, maybe some other time.

Alas tres yata nang nag-aya na akong umuwi. Actually, malapit lang talaga itong pinasyalan namin. Mga 20 mins ride lang but I’m worried that Aunt Sheen will find this out.

“Daan muna tayo sa bahay,”

Aya nito, I got curious. Hindi ko alam kung saan ito nakatira o kung anong itsura ng bahay nito. I’ve never been there, this will the first time... and I got excited.

From Poblacion terminal, 10 minutes yata iyong byahe, papasok pa iyon. May mga bahay naman but the path was sure a secluded one. Natanaw ko pa iyong palayan hanggang sa lumiko ito... just in front of this rice field. A two storey house has built na I think sakto lang ang laki. But in fairness, for a hard guy like him. Ang ganda ng exterior, it was a modern house but some part has this little touch of spanish inspired. May maliit pa na kubo doon sa gilid, something like pahingahan yata.

“Bahay mo ‘to?” My eyes couldn’t believe what was inside. Maganda naman ang sa amin but this man, he knows well what interior design he could use.

Malinis pa!

Tinawanan lang ako nito at tinuro ang sofa. He went inside— I am not sure if that’s his kitchen.

Pagbalik niya may dala na siyang pitsel. Pinapainom ako.

“Nasa freezer na iyong ice cream mo. Do you want to wait?”

Umiling ako at sinabing baka mahuli na ako ni Aunt Sheen if magtatagal pa ako sa labas. Nagkuwentuhan lang kami sandali at maya’t maya ay umalis na din kami.

“Pwedeng bumisita ulit?” Nahihiyang bulong ko dito.

Natawa lang ito at sinabi ring pwede at anytime. Mukhang natuwa pa. At bukas kaagad!

“Ako ang babyahe papunta doon ah? Wag mo na akong sunduin.” I warned him.

Sukat na tinawanan lang ako at hindi nagsalita. I pouted and said my goodbye. Nilakad ko na lang papasok sa’min.

Inumpisahan ko nang magluto ng dinner namin. I was halfway when Aunt Sheen went home.

Nainis na naman ito ang kulit ko raw. Ngumuso nga lang ako at hindi na nakipagtalo. Hindi nga kasi ako totally disable! I’m fine!

Pagkatapos ng dinner pumasok na ako ng silid at hindi tumambay ng matagal sa sala. Kasi baka kung ano-ano pa ang marinig ko. I don’t want to argue... masaya ang araw ko, and I don’t want to ruin it with just a single argument.

Tinetext ako ni Uncle Fado, pero ang sabi ko inaantok na ako kaya baka maaga akong matutulog. Pinaalala naman sa akin iyong pagbisita ko raw bukas. As if makakalimutan ko iyon!

Maaga pa lang ay alam kong gising na si Aunt Sheen. Paglabas ko nga e naghahanda na ito ng almusal. She instructed me about the foods, nakapagluto rin pala ito ng lunch.

Mahuhuli ako nito kung hahayaan kong walang bawas iyang niluto niya.

Ang pilya-pilya ko! Dinala ko sa bahay ni Uncle Fado. Hindi ako nagpababa doon mismo sa tapat ng bahay ni Uncle. Pakiramdam ko kasi sa sobrang liit nitong bayan, di malayong may makakapansin. Aabot iyon kay Aunt Sheen tiyak!

“Pinaghandaan mo?” Namamanghang sabi ko rito pagkakita sa tatlong pagkain. Iyong isa meryenda daw.

I laughed hard, he did too.

“Kaunti, may mga bisita ako mamaya. Mga tauhan ko.”

Nakakahiya pala at nakikiapid ako. Pero ang sabi niya naman pwede akong makipagkaibigan sa mga yon.

“Team building?!” Naexcite ako pagkarinig noon.

But then I remembered that I am not fully healed yet. Pagkatapos ay overnight pa iyon, I felt a little sad. I wanted to go and I don’t know if Aunt Sheen will let that.

Sabi ko nga, walang masama kung magpaalam ako. Vinoice out ko kay Uncle Fado itong gusto kong gawin. He was hesitant at first but the next day, nagulat ako na parang ewan si Aunt Sheen at sinabing pwede akong sumama basta’t may mga kasama. I don’t know what she ate... biglang umiba ang ihip ng hangin.

Nagdala talaga ako ng camping mat. Gusto kong subukan na sa labas matulog.

Sinundo ako ni Uncle Fado umaga pa lang the next week. Dala nito ang sasakyan. May mga kasama rin itong tauhan na kilala ko na. Ang saya nga nilang kausap, natutuwa rin daw sila sa akin. Si Uncle nga patawa-tawa lang habang nagdadrive. But in the middle of the ride, biglang tumirik ang sasakyan nito! Out of nowhere pa! Bulilyaso pa yata ang team building na ‘to! Nauuna iyong unang grupo, Uncle Fado tried to call for help kaso dahil weekend, maraming hindi available. In the end bumalik iyong unang batch, isang van iyon. Medyo maluwang pa sa loob pero dahil kasama ng ilan ang kanya-kanyang pamilya e napilitan ang ibang kumandong. May mga gamit din kasi at puno na ang ibabang bahagi ng sasakyan. No space na rin sa likod.

Napatitig ako kay Uncle Fado, he was too... at isang upuan na lang ang meron, doon sa pinakalikod.

“Sabi mo I’m light weight.” Nguso ko.

Nagsitinginan pa sila noong kumandong ako kay Uncle Fado. Ang sakit ng paa ko pero wala rin akong magawa kundi hilahin iyon para maiakyat kaunti. Dito kami banda sa bintana, sa pagitan namin at no’ng isang tauhan ni Uncle Fado ay may mga nakatambak na gamit. Sa harap ko ay ganoon din. Wala talagang mapaglagyan.

“You okay with this?” Kabadong tanong nito habang nakalagay ang kamay nito sa magkabila kong laps. Ang sikip! Kalbaryo talaga.

“Oo, ano... okay lang. Hindi naman ako maarte.”

Humalakhak ito, tapos binuhat ako nang bahagya para lang maiupo ng maayos sa kandungan nito. Kinakabahan ako sa byaheng ‘to. It’s still too late to back out.

Binabalik-balikan ko ng tingin si Uncle Fado na parang pati ito ay nahihirapan sa sitwasyon.

Gumilid ako at kumilos kaunti. Naninigas yata ito, dumiin kasi ang kapit sa kandungan ko.

Yumuko ako nang kaunti, kahit hirap, saka siya binulungan.

“Tatayo po ako ng kaunti, Uncle. So you can breath.”

Umiling ito, tikom ang bibig. Inismiran ko nga at aalis sana sa kandungan nito kaso mukhang ayaw talaga kasi niyakap nito ang braso sa tiyan ko at hinigit pa ako palapit sa kandungan niya.

Sinamaan ko nga siya ng titig, madiin ang pagkakalapat ng maong pants nito sa hita ko. Medyo sensitibo pa naman ako, madaling magkapasa.

“Diyan ka lang... and don’t moved too much.” Bulong pa nito.

Paanong hindi ako kikilos? Nangangalay at kumikirot iyong pilay ko sa kabilang paa!

I wanted to protest but then I heard him groan. Nasasaktan ko ba?

Or... or?

Namilog talaga ang mga mata ko nang naramdamang may nauupuan akong bukol. As in! Bukol na kasing tigas yata ng batuta.