"Tita—" my voice cracked at once. Napatakip pa ako sa bibig ko kasi pagkarinig ko ng boses ni Tita Lucinda, para akong kinonsensya nang milyong beses dahil sa ginawa kong pag-alis noon nang walang paalam. "Tita Lucinda."
Natahimik si Tita sa kabilang linya. Hindi siguro siya makapaniwala. O baka naman kaya ay galit siya sa akin at ayaw niya akong kausapin?
Lalo tuloy akong napaiyak.
"Tita Lucinda, it's me… Kate…" sabi kong humihikbi.
"Kate?" Mahinang anas ni Tita. "Kate, anak? Ikaw nga ba?"
"Opo, Tita… I'm sorry!" My apology is five years too late. But I had to say it anyway. I never said it before. Bigla akong nawala. Walang paalam. Walang paliwanag. Walang ni ha, ni ho.
All I ever cared about was my own pain. I know I disappointed Tita Lucinda. Ipinaglaban niya ako eh, hindi ba?
