Kael’s POV
Kanina umaga, iniwan ko na lang siyang tulog. Ayoko siyang gisingin ng ganoon kaaga—baka makasama pa sa baby. To be honest, I’m trying so hard not to show emotions every time she’s near. I don’t know why, but I feel like… I have to.
°°°°°°°
Pagdating ko sa tapat ng apartment, ramdam ko na agad ‘yung pagod. Sobrang init sa labas, punong-puno pa ang utak ko sa trabaho. Ang gusto ko lang—maligo, mahiga, at makatulog.
Pero the moment I stepped inside the door, mas mabigat pa sa katawan ko ang sumalubong sa akin.
Katahimikan.
Walang tunog ng vacuum. Walang kaluskos ng kutsara o palayok. Wala ring amoy ng pinainit na sabaw. No music. No movement.
Walang Saphira.
Nilapag ko ang susi sa mesa. Tinanggal ko agad ang relo. Tumingin ako sa paligid.
“Saph?” tawag ko.
Tahimik.
Dumi
