Kaunti lang ang mga pasaherong nakasakay sa bus. Sa totoo lang, kami lang dalawa ni Ros ang sa hulihan ng bus.
"Lady Beth." Tawag sakin ni Ros.
"Oh?"
"Can we stay like this until the end?" Makahulugang turan ni Ros.
Takang napatingin naman ako sa kanya.
"Always ridding on a bus? Don't worry. We will do this together. We will go to our house together..." Nakangiting sagot ko.
"Not just that." Seryoso pa ring mukha na turan ni Ros. Kakaiba ng tono ng pananalita niya. May tonong malungkot at may tono na parang nakikiusap.
"Ano?"
"I hope we can be together, nobody will change to us then I hope you still the girl who will never leave me." Madamdaming turan ni Ros.
Bahagyang natigilan ako sa sinabi ni Ros. Kita ko sa kanyang mata ang pagiging emosyonal. Ramdam ko na totoo ang sinasabi n
