Chapter 37

2057 Words

Sana sinira na lang talaga ni Ate 'yong araw ko. f**k. Ang aga-aga, pakiramdam ko nawawalan na nawawalan na naman ako ng gana. Ang sarap maglaho na lang. Tumikhim ako at nagpatuloy na lang sa paglalakad. Tumatawa pa si Xia dahil may sinabi yata si Code. Asar. Ako lang dapat ang nakakagawa niyan, e. Iniwas ko na lang ang tingin ko at binangga sila nang madaanan. Sinadya ko 'yon. Nakaharang sila sa daan, e. Nagsitinginan naman ang mga kaklase ko sa akin nang sinipa ko ang pinakamalapit sa aking upuan. "Anong tinitingin-tingin niyo?" Sinamaan ko silang lahat ng tingin. Agad namang silang nag-iwas at bumalik sa kanya-kanya nilang ginagawa. Umupo ako roon sa upuan sa harap. Walang permanent seats kaya walang problema sa kung saan ka umupo pero sa ibang subject ay mayroon. Nagsalubong ang

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD