Reckless Love

Chapter 3- OLD WOUNDS

MADILIM NA nang makarating ako sa aming bahay kaya kaagad kong pinuntahan ang natutulog kong anak sa aming kuwarto.

Tahimik ang buong bahay. Tanging mahinang ugong ng electric fan ang maririnig sa loob ng silid habang ang malamlam na ilaw mula sa maliit na night lamp ay bahagyang tumatama sa kama ni Liam.

Huminto ako sa may pintuan at ilang sandaling pinagmasdan ang anak ko.

Napakalinaw ng mukha niya kapag natutulog. Wala ang karaniwang pilyong ngiti sa labi, wala rin ang mga tanong na walang katapusan kapag gising siya. Tahimik lamang siyang nakahiga habang mahigpit na yakap ang paborito niyang hotdog pillow.

Malamang ay buong araw na naman itong naglaro ng saranggola at paper plane kasama ng mga bata sa kapitbahay kaya maaga itong nakatulog.

Hindi ko maiwasang mapangiti.

Ilang beses ko na siyang pinagsasabihan na huwag magpagod nang husto sa paglalaro, lalo na kapag tirik ang araw. Pero tulad ng ibang batang kaedad niya, hindi madaling kumbinsihin si Liam kapag may gusto siyang gawin.

Minsan ay maiisip kong napakabata pa niya. Limang taon lamang. Pero sa ibang pagkakataon, parang nakakalimutan kong bata pa siya dahil sa paraan ng kanyang pag-iisip at pakikipag-usap.

Unti-unti akong lumapit sa kanyang kama. Naupo ako sa gilid nito at marahan kong pinagmasdan ang kanyang mukha.

May ilang hibla ng buhok na nakadikit sa kanyang noo. Maingat kong inayos ang mga iyon at marahang hinaplos ang kanyang buhok.

Napabuntong-hininga ako. Bakit kailangang ganito? Bakit kailangang ang anak ko pa ang maging pinakamalaking paalala sa isang nakaraan na gusto ko nang kalimutan?

“Why do you have to be so much like your father?” wala sa loob kong bulong sa tainga niya.

Mabilis kong pinagsisihan ang sinabi ko.

Hindi ko dapat iyon sinabi. Lalo na't natutulog siya. Pero marahil ay pagod lamang ako.

Anim na taon kong sinisikap kumbinsihin ang sarili kong wala na akong pakialam kay Xander. Pero ngayong araw, sapat na ang isang boses upang guluhin ang lahat. At sapat na ang isang tingin upang ipaalala sa akin kung bakit minsan ay minahal ko siya nang buong puso.

“Mom?” anito na tila antok na antok. Mabilis kong pinahid ang anumang bakas ng pag-aalala sa mukha ko at ngumiti.

“You’re home.” May kung anong init na agad na bumalot sa puso ko. “Yes, baby. Mommy's home.” Umayos siya nang kaunti sa pagkakahiga at pagkatapos ay yumuko upang halikan ako sa pisngi.

Napangiti ako. Kahit gaano kasama ang araw ko, kahit gaano kagulo ang isip ko, sapat na ang simpleng kilos na iyon upang kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko.

Ito ang dahilan kung bakit kinakaya ko ang lahat. Si Liam. Ang anak ko. Ang buhay na ipinaglaban ko kahit pakiramdam ko noon ay wala nang natitirang lakas sa akin.

“I talked to Principal Ramirez this afternoon and she said you’re very good with Math.” Mas lalo akong ngumiti.

“Napakabuting boy naman ng baby ko.”

Nakita kong bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi. “You deserve a reward. Ano’ng gusto mo?”

Hindi man lamang siya nag-isip nang matagal. “I want a remote controlled aircraft.”. Napahinto ako. Naghikab siya at humaba ang nguso.

“Gusto ko ’yung latest model, Mom. I want to assemble it myself.”

Napailing ako. A remote-controlled aircraft. Sa dami ng puwedeng hingin ng isang limang taong gulang na bata, iyon talaga ang gusto niya.

Hindi laruan na karaniwang hinihingi ng mga batang kaedad niya. Hindi bagong stuffed toy. Hindi candy. Aircraft. At gusto pa niyang siya mismo ang mag-assemble.

“Hindi ba mahirap gawin iyon?”

“Na-ah,” inosenteng iling niya. “It will be so easy it’s gonna make me cry. Trust me.”

Napatawa ako. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Ganoon talaga si Liam. Napakataas ng kumpiyansa niya sa sarili.

Minsan ay napapailing na lamang ako sa mga sinasabi niya dahil hindi ko alam kung saan niya hinuhugot ang ganoong katapang na paniniwala sa kanyang kakayahan.

Pero sa pagkakataong iyon, wala akong nakitang dahilan para pagbawalan siya.

Kung iyon ang gusto niya, bakit hindi?

Hindi na rin ako magtataka kung talagang nagsasabi siya ng totoo. Limang taon pa lamang siya ngunit ang kumpiyansa niya sa sarili ay malayo sa mga batang kaedad niya. At marahil ay iyon din ang napansin ni Principal Ramirez.

“Fine. You can have whatever you want,” aniya, sabay tipid na ngumiti. “Bukas ay pupunta tayo sa mall para bilhin iyong ipinabibili mo.” Bahagyang luminaw ang mga mata niya.

“Sleep tight for now.” Tinatamad itong tumango. “Okay…” Muli siyang humiga at hinila ang kanyang hotdog pillow palapit sa katawan.

Ilang segundo ko siyang pinagmasdan.

“I love you, Liam.”

“I love you too, Mom,” sagot niya. Mahigpit niyang niyakap ang paborito niyang unan.

“Very much.” Napangiti ako. “I love you more.” Hindi na siya sumagot. Ilang sandali pa ay muli nang bumalik ang anak ko sa mahimbing na pagtulog.

Tahimik akong nanatili sa tabi niya nang ilang segundo. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Sa ganoong katahimikan, hindi ko maiwasang makita ang pagkakahawig niya sa kanyang ama.

Maging ang ilang kilos niya ay tila minana niya kay Xander. Ang paraan ng pagngiti. Ang paraan ng pagtaas ng kilay. Maging ang kumpiyansa sa sarili.

Minsan ay nakakatawa. Minsan ay nakabibighani. Pero sa ibang pagkakataon, masakit. Dahil sa bawat sandaling nakikita ko si Liam, hindi ko maiiwasang maalala ang lalaking pinilit kong kalimutan.

Tumayo ako nang marahan. Ayokong maistorbo ang pagtulog niya. Lumabas ako ng silid at nagtungo sa kusina.

Naupo ako roon habang tulalang tinitingnan ang orasan sa gawing itaas ng aming refrigerator.

Gabi na. Pero hindi pa rin ako makaramdam ng antok. Sa halip, parang lalo lamang naging magulo ang aking isip.

Ilang beses kong sinubukang ipikit ang mga mata ko, ngunit bawat pagkakataon ay mukha ni Xander ang sumasagi sa isip ko.

Ang boses nito. Ang tingin nito. Ang paraan ng pagbanggit nito sa pangalan ko. At higit sa lahat, ang mga salitang sinabi nito bago kami tuluyang naghiwalay.

Magkikita pa tayo, Jazzy! Napabuntong-hininga ako. Ayokong mangyari iyon. Ayokong muling makita siya. Ayokong malaman kung ano ang gusto niya.

At lalong ayokong marinig mula sa kanya ang mga salitang matagal ko nang pinaghahandaan na marinig.

“Jazzy, Anak, hindi ka pa ba matutulog?”

Napalingon ako. Nakita ko ang aking ama na papasok sa kusina habang binubuksan ang cupboard.

“Hindi ho kasi ako makatulog.” Napatingin ito sa akin. Ngumiti siya at bahagyang itinaas ang dalawang kilay.

“Na-mi-miss mo na naman ang daddy ni Liam.” It was a statement and not a question.

Napailing ako. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa sinabi niya. Hindi ko na kailangang sagutin dahil alam naman niyang tama siya.

Nag-init siya ng tubig sa electric heater. Tahimik ko siyang pinanood. Dating manager sa isang bangko sa karatig-bayan ang aking ama kaya noon ay madalang itong umuwi sa bahay namin.

Madalas ay trabaho ang pinagkakaabalahan niya. Maaga siyang umaalis at gabi na kung makauwi.

Everything changed when I got pregnant with Liam. Nag-resign siya sa trabaho at nagsimula ng maliit na meat processing business. Hindi niya ako iniwan. Hindi niya ako pinabayaan.

Sa mga panahong pakiramdam ko ay wala nang ibang kakampi sa mundo, siya ang nanatili sa tabi ko.

Alam kong sinisi rin niya ang sarili niya sa nangyari sa akin. Hindi man niya iyon sabihin nang diretso, alam kong may mga gabi ring pinagsisisihan niya ang mga bagay na hindi niya kayang baguhin.

Kaya hindi ko kailanman nakalimutan ang lahat ng ginawa niya para sa akin at kay Liam. Her shoulders sagged in utter desolation.

“Dad, he’s back…” Matamlay kong sinabi ang tungkol sa pagbabalik ni Xander sa bansa. Wala akong lakas na banggitin ang buong pangalan nito.

Parang sa simpleng pagbigkas pa lamang ng pangalan niya ay muli kong mabubuksan ang mga sugat na pinilit kong pagalingin.

Ngayon, higit kailanman, kailangan ko ng balikat na masasandalan. Wala na akong ina. At sa mga panahong gaya nito, mas ramdam ko ang pagkawala niya.

Kung narito lamang sana siya, marahil ay mas madali kong mailalabas ang lahat ng kinikimkim ko. Lumingon sa akin ang aking ama at sandaling natigilan.

“That’s good, Hija,” anito na tatangu-tango. Napatingin ako sa kanya. Good?

Paano naging good iyon? Kumuha siya ng kutsara at hinalo ang powdered milk sa mainit na tubig.

“Matagal na panahon na ang nakalipas,” pagpapatuloy niya. “It’s about time he knew about his son.” Agad akong napailing. Umilap ang tingin ko at napuno na naman ng pagdaramdam ang dibdib ko.

“Wala siyang karapatan sa anak ko pagkatapos ng mga ginawa niya sa akin.” Napahigpit ang pagkakahawak ko sa aking mga kamay.

“He doesn’t deserve Liam.”

Hindi ko alam kung bakit kailangan kong ipagtanggol pa ang desisyon ko. Anim na taon ko na iyong pinaninindigan.

Anim na taon kong pinoprotektahan si Liam.

At hindi ako handang basta na lamang ibigay sa kanyang ama ang karapatang matagal nitong hindi hiniling. “Hindi ako papayag na magkita sila.”

Umupo ang aking ama sa silyang katabi ko. Tinitigan niya ako nang matagal bago nagsalita.

“Jazzy, the two worst things you can do to a man is to deny him of his child or his love for a woman.” Masuyo niyang hinawakan ang balikat ko.

“Kung anuman ang kasalanan sa iyo ng ama ni Liam ay matagal na niya iyong pinagbayaran at sobra-sobra pa.”

Napatitig ako sa kanya. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin iyon. Cluelessly, tinitigan ko siya. “Dad, since when did you become a fan of Liam’s father?” Bahagya siyang nagkibit-balikat.

“Ilang lalaki na ang pumila rito sa bahay natin pero wala kang sinagot ni isa sa kanila.” Napangiti siya nang bahagya.

“I couldn’t help but admire the man who inspires that kind of love and loyalty from my daughter.”

Napairap ako at tumingin sa kisame. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis—ang sinabi niya o ang katotohanang may bahagi nito na maaaring totoo.

Hindi ko naman itinanggi na minsan kong minahal si Xander. Mahal na mahal ko siya noon. At marahil iyon ang dahilan kung bakit ganoon kasakit ang nangyari.

Kung hindi ko siya minahal, marahil ay hindi ako masasaktan nang ganoon. Kung hindi ko siya pinagkatiwalaan, marahil ay hindi ko gugugulin ang anim na taon sa pagtatangkang kalimutan siya.

Kung hindi siya naging bahagi ng buhay ko, marahil ay mas simple ang lahat.

Pero nangyari na. At higit pa roon, nag-iwan siya sa akin ng isang anak na araw-araw kong minamahal. Inilapag ng aking ama ang tinimpla nitong gatas sa aking harapan.

“Now drink your milk,” sabi nito bago tumayo. Tiningnan ko ang baso sa harapan ko. “Good night, Sweetheart.”

Napangiti ako sa kabila ng unos na unti-unting namumuo sa aking dibdib.

“Good night, Dad.”

Tumango siya at tuluyang lumabas ng kusina. Naiwan akong mag-isa. Hindi ko agad iyon ginalaw. Sa halip ay ibinalik ko ang aking tingin sa kawalan. The past surely had a very brutal way of reminding me about the callous and insensitive Xander Reyes.

Anim na taon kong sinikap kalimutan ang isang lalaki. Pero ngayong araw lamang, sapat na ang isang pagkikita para maunawaan kong hindi pala talaga siya nawala.

Nandoon lamang siya. Naghihintay sa isang sulok ng aking alaala. At ngayon, bumalik siya. Kasabay ng pagbabalik niya ay ang mga tanong na ayaw kong sagutin.

Ang mga damdaming ayaw kong aminin.

At ang isang katotohanang mas kinatatakutan ko kaysa sa lahat. May anak siyang hindi niya alam na kanya.

At ako ang babaeng kailangang magdesisyon kung kailan niya malalaman ang katotohanang iyon. Napapikit ako.

Sa kabilang kuwarto ay mahimbing na natutulog si Liam. Ngunit sa gabing iyon, alam kong isang bagay lamang ang gusto ko. Gusto kong protektahan ang anak ko.