37 (Unedited)

1883 Words
Hi, Alterums!   Almost all the chapters are unedited, and I had a drastic changed in my plot, so I have to re-write almost every part to avoid confusions, and so. I'm editing the whole book, so events, characters, even the smallest part will be edited. Please bear with me, while waiting for the next chapters, you are more than free to read some of my completed books.     C O M P L E T E D  B O O K S      Lecquares Academy (Fantasy Novel) His Kryptonite (Action-Romance Novel)     You can leave out your comment or if you like it, you can give me a heart? I'll appreciate it. I have up coming stories so stay tune:    Insignia (Fantasy Novel) Wish upon the Star (Fantasy-Slice of life Novel)     C H O S E N  S E R I E S   The Chosen Luna (Fantasy Novel) The Chosen Queen (Fantasy Novel) The Chosen Bride (Fantasy Novel)     Thank you, and Happy reading!     N O T E : I will remove the tag once I'm done editing it, I will finish editing it as soon as I can. Thank you! :)    "Y-Yes, but Max...it's complicated. I only like you as a friend." I said. Napasulyap ako kay Warrion na may kausap sa hindi kalayuan pero nasa akin ang tingin, hindi umaalis. "So, sino ang gusto mo?" Natawa si Max sa tabi ko. "Your useless bodyguard?" "What?" Nilingon ko ito at nangunot ang noo ko. "What useless?" "That bodyguard of yours! Ano, gusto mo s'ya? E wala namang binatbat 'yan! He can't even protect you!" "It isn't true, he did everything to protect me, Max." I said. "And of course, you will defend him." Natawa s'ya. "I saw how you two interact with each other, ano, ganun-ganun nalang, Winter? He was some useless kind of s**t! Why do you what to be with him? Is it because of his wealth?" "Max!" I exclaimed, stopping him. "What are you saying?" "I was just saying na walang kwenta ang lalaking 'yan! Ako, ako, Winter kaya kitang protektahan! I can risk my life for you! I even went here just to protect you when I found out you're in danger tapos ganun nalang? I was worried for you! Tapos ganun nalang ang sasabihin mo sa akin? Ni wala ka manlang ginagawa!" I felt the bitter taste on my mouth, napailing ako kay Max at sinuklay ang buhok ko. "You know what I liked about Warrion while he's protecting me?" I said and I saw how confused Max is. "I loved how he protect me because he always do it quietly, kahit wala akong alam, nandyan s'ya at tahimik na nagbabantay." I smiled a bit. "Hindi n'ya isinumbat sa akin lahat ng ginawa n'ya, Max. 'Yun ang gusto ko." His mouth parted, kita kong nagsisi sa nasabi pero umiling lang ako at ibinaba ang plato at tumayo. "Thank you, Max, for protecting me." I said softly and left. Warrion froze when he saw me walking away from Max. Nakita kong nagpaalam s'ya sa kausap bago ako sinalubong. I smiled when I saw him walking towards me, hinuli n'ya ang baywang ko ang makalapit sa akin at bahagya akong niyakap. Isinubsob n'ya ang mukha sa leeg ko at bumulong roon. "W-What happened? Pinayagan mo ba s'yang ligawan ka pa rin?" "Paano kung sinagot ko na?" I joked. Hindi s'ya nakagalaw, nang makitang natigilan na s'ya roon at kinabahan ay napangisi ako. "Y-You did?" He asked, bahagya s'yang lumayo at tinitigan ako. Napansin kong namumungay ang mata n'ya kaya napangisi ako. "Don't grin at me," He murmured. "S-Sinagot mo na, kayo na?" Hindi ako umimik, humalukikip ako sa harapan n'ya at ngumisi lang. "Win..." Himutok n'ya. "S-Sinagot mo na? Hindi na ba ako pwede manligaw?" "Hmm..." I hummed. I saw how pain crossed his eyes, umigting ang panga n'ya at suminghap roon. "Aagawin nalang kita," Biglang sabi n'ya nang maisip. "K-Kaya naman, no?" "Papaagaw ba ako?" I said. Natigilan nanaman s'ya, mukhang nag-iisip ng paraan n'ya kaya natawa ako at pinisil ang pisngi n'ya. "Kidding aside, Major." Nagliwanag naman ang mata n'ya roon. "Galingan mo, nawala man si Max, two pages pa rin ang manliligaw ko." "Yung binigay mong listahan?" He asked. I nodded and smiled pero mas napangisi s'ya at hinawakan ang baywang ko pahapit sa kanya. "I guess, ako nalang pala mag-isang nanliligaw sa'yo?" "Huh?" Takang tanong ko. "Wala na 'yung listahan mo, okay na." "Huh?" Takang tanong ko. "Paanong wala?" "Hindi na manliligaw ang mga 'yun sa'yo." Tumaas ang kilay ko roon. "At bakit?" I hissed. "Kasi...ako lang pwede manligaw sa'yo." Ngisi n'ya. "Anong ginawa mo? Bakit hindi na sila?" I raised my brow. He chuckled nervously a bit, lumayo ng bahagya at namulsa, nag-iiwas ng tingin. "Warrion!" I exclaimed. Bigla s'yang sumipol at tumingin sa paligid. "Alcantara!" Tawag ko pero pasimple s'yang umatras kaya suminghap ako. "At saan ka pupunta?!" I exclaimed when he suddenly sprinted and ran away from me. Napasinghap ako at inabot ang sandals ko bago s'ya habulin na tumatawa roon habang tumatakbo paalis. I chuckled, pinagtitinginan na kami sa pagtakbo roon at mukhang binagalan pa ni Warrion ang takbo para magpahuli sa akin. I smacked his arm when I reached him, he chuckled when I caught him and turned around. Napatili ako sa gulat nang buhatin n'ya ako at parang sakong inilagay sa balikat n'ya. "War!" I exclaimed and kicked my feet pero tumawa lang s'ya at naglakad, buhat ako. "May papakita ako," Aniya. I was confused pero pinalo ko pa rin ang likod n'ya para ibaba ako. "I can walk, you know!" I exclaimed. Hindi s'ya umimik, tumigil na rin sa pagpala at hinayaan s'yang maglakad roon habang buhat ako. Napansin ko ang pagtahimik ng lugar, ang paghampas ng alon mula sa dagat ay nawala sa pandinig ko at napalitan lamang ng tunog ng malumanay na lagaslas ng tubig. Maya-maya pa'y nakaalalay na ibinaba ako ni Warrion at nagitla ako nanvmg makita ang hindi kalakihang cave roon. Kaagad ko s'yang sinulyapan, ngumiti naman s'ya at inilahad sa akin ang lugar. "Since, medyo na-delay 'yung pagpunta natin sa lagoon, I will show you this. This is my favorite place in Sarina." Aniya. "Yeah, there's a lot of caves here, you can also see another one when we get to see Navagió." I nodded slowly, nang ilahad n'ya ang kamay ay kaagad akong humawak roon at inalalayan n'ya akong papasok. The middle of the cave is a passage where water can flow, kakaiba rin ang kweba na ito sa mga nakikita ko noon dahil sa manipis na stone formation sa itaas. Kadalasan, madilim but this one is different, the top side of the cave is too thin that the light can passed through it, giving dim lights inside the cave. Ang asul na tubig sa gitna ng kweba ay malinaw at halos kuminang dahil sa ilaw mula sa itaas ng kweba. I can see amazing rock formations, tila nililok ng magaling na propesyunal dahil sa ayos nito. When we reached the middle part of the cave, hinawakan ni Warrion ang baywang ko kaya napasulyap ako sa kanya. Itinuro n'ya ang isang korteng upuan sa may itaas banda ng kweba kaya ngumiti ako at sumulyap roon. "Wow! Is that naturally formed?" I asked in amazement. "Mukhang throne!" "Yes," He chuckled and helped me go up the stone formation, hinawakan n'ya ang baywang ko paupo at walang hirap s'yang tumabi sa akin. Our feet was swaying in the air, sa hindi kataasang bato ay kitang-kita namin ang asul na tubig na dumadaloy sa gitna. "Bakit tayo nandito? Will the other guest go here?" Sulyap ko sa kanya nang mapansing pinaglalaruan n'ya ang daliri ko. He kissed my hand and shifted his gaze at me, shaking his head. "No, they were allowed in the island but not here. Nagsabi lang ako kaya pinayagan." He grinned like a kid. "Why? I mean, bakit mo ako dinala?" "Because you deserve to see this kind of beauty," He showed me the place. "I want you to experience this kind of peacefulness." Huminga ako ng malalim, ang mga boses namin ay nag-eecho sa lugar. Pumikit ako ng marahan at ni-relax ang sarili, dinarama pa rin ang paglalaro n'ya sa daliri ko. "Mapatawad ko kaya ang sarili ko?" I suddenly asked with my eyes still closed. Hindi s'ya nagsalita kaya muli akong nagsalita. "I think I dragged her there, Warrion." Mahinang sabi ko. "Kung hindi ko 'yun ginawa...baka buhay pa ang Ate ko." "In order to move on, you must forgive yourself first." Bulong n'ya sa hangin, naramdaman ko ang pagdampi ng kamay n'ya sa pisngi ko kaya napamulat ako at doon ko napansing lumuluha na ako. "H-How? How can I forgive myself? Kung sa bawat pagpikit ko ay nakikita ko ang Ate? She was asking for my help, War but I failed saving her." "It isn't your fault, baby." He said, his hand slowly touching my face. "S-She died because of me. Because I was selfish, kasi makulit ako. I think I dragged her there, why would I go there? Sumama lang s'ya para bantayan ako but I was too selfish, I let her die in saving me." "She saved you because she loves you, Winter." He murmured. "Stop blaming yourself, if I was in her position I probably would do anything to save you, I could have died too, for you." "D-Don't say that," I murmured. "N-No one should die again because of me! I am not worth it, War. I only hurt people who's trying to keep me safe." "Because you're worth it, Winter." His baritone voice said. "No..." I shook my head harshly. "I am not." "Listen," He slowly pulled me and cupped my cheek. "You are worth it. You understand me?" Habang nakikita ang mata n'yang sinsero sa mga sinasabi ay gumaan ang loob ko. "Okay? You are worth it, Winter Andromeda. All the good things you have now, you deserved it." I slowly nodded, walang tigil na nahulog ang luha sa mga mata ko habang s'ya ay nakita kong patuloy na pinupunasan ang luha ko. I slowly hugged his waist and he pulled me towards him to hug me tightly. He kissed my head, nanginginig ang mga boses na nagsalita ako. "I-I wanna know the reason why I was there, War." I sniffed. I heard his fast heartbeat, hindi ko narinig ang sagot n'ya kaya mas niyakap ko s'ya. "I wanna know who is that person I wanted to see...kung bakit sumama ang Ate sa akin, kung bakit ako nagtungo roon." "Will you talk to that person? The reason...why you went there?" I noticed the sadness and undeniable sorrow on his voice. "N-No..." I gasped. "I just want to know. I don't want to see him...or her. Whatever that is, I am scared. That person I was seeking to see there will only bring bad memories back." Natigil s'ya, I felt how his hug tightened on my body. "Why? W-Will that person really bring your bad memories?" His voice weakened. "P-Paano pala kung importante s'ya sa'yo noon?" "H-Hindi ko 'yun matatanggap." I sniffed. "H-Hindi ko matatanggap na sinundan ko s'ya roon, 'yun ang naging dahilan kung bakit ako pumunta kaya wala na ang Ate ko... I don't think that person will be that important now. Ayoko s'yang makita."  
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD