Lalaine
“Ralph, please, hayaan mong makita ang anak ko.”
Lahat na halos ng pakiusap ay nagawa ko na kay Ralph, ngunit sarado na ang kaniyang isipan at pati na rin ang puso nito sa akin. Nagmistula akong preso sa sarili naming pamamahay. Ikinulong niya ako’t hindi pinalabas maski sa loob ng aming tahanan.
Lumipas ang araw, linggo at buwan, hindi na ako nakalabas. Unti-unti na ring bumabalik ang dating ugali nito. Nakakatakot na animuy papatay ng tao.
“R-Ralph,” paos at nginig na boses kong tawag sa kaniya, pagkapasok sa aming silid.
“Rafael is getting better now, wala na siya sa ICU,” mabilis niyang sagot saka ako iniwan at dumiretso sa banyo.
Nagpaikot-ikot ako’t nakahinga ng maluwag. Salamat sa diyos at dininig niya ang panalangin ko. Pero hindi lang dito nagtatapos ang lahat, ka
