Lalaine
Isang linggo na ang lumilipas simula nang ma-ospital si Rafael. Salamat sa diyos at hindi pa siya kinuha sa amin, nabuhay ang anak ko. Buhay siya ngunit tila lantang gulay dahil sa kaniyang pagka-comatose. Sa tindi nang pagkakabagok ng ulo nito’y himala na lang daw na buhay ito.
Simula rin nang manyari iyon ay kinalimutan ko muna ang aking sarili– ang tungkol sa amin ng mga tatay niya. Hindi nila ako iniwan, hindi nila iniwan ang anak nila. Nakikita ko man ang pagkadisgusto ng bawat isa sa kanila’y pasalamat pa rin ako’t kinalimutan muna nila ang anumang hidwaan na namamagitan sa kanila.
Kasama si Mildred at Mika ay salitan kami magbantay at patuloy na naghihintay sa paggising ni Rafael, kung kailan ito’y walang kasiguraduhan.
“Mika, magpahinga ka na, baka makasama sa apo ko an
