CHAPTER 32
Sometimes home isn’t four walls, it’s two eyes and a heartbeat.
The moment our skin touched, I knew it was him. I knew it’s Alec.
“I miss you, Xia.” I heard his familiar voice. Puno ito ng pagsamo.
Hindi pa rin ako gumagalaw mula sa pagkakakulong ng mga bisig n’ya sa’kin. Hindi ko pa rin ito hinaharap. Dahil kung sakaling sa paglingon ko’y wala talaga s’ya at tanging panaginip lamang ang lahat, gusto ko na lamang manatili pa, gusto ko na lamang maramdamang muli ang init ng yakap n’ya.
Malalim akong bumontong-hininga. Wari ko’y nag-iilusyon lamang akong muli. Baka isa na naman to sa epekto ng labis kong pangungulila sa presensiya n’ya.
“If ever I’m dreaming, please, please...” Parang tangang pagkausap ko sa sarili. Bahagya ko pang tinapik-tapik ang aking pisnge.
Naramdam
