Unfavored wife

Tahimik. ’Yon ang unang salitang pumasok sa isip ni Alexandria De Guzman sa tuwing binubuksan niya ang pinto ng bahay nilang mag-asawa isang malawak, marangya, at perpektong maaliwalas na bahay na para bang walang nakatira. Ang bawat hakbang ng takong niya sa marmol na sahig ay masyadong tunog, masyadong malinaw, masyadong paalala na siya lang ang maingay, siya lang ang buhay, siya lang… ang naroon. Walang Rhylle na sumasalubong. Walang mga salita ng “I’m home.” Walang halik sa pisngi. Kung minsan, may munting pag-asa siyang baka sa araw na ito iba na. Baka umuwi si Rhylle nang mas maaga. Baka makipag-usap. Baka pansinin siya. Alam niyang mababa na ang pamantayan—ang makita lang siya ng asawa niya, sapat na. Pero sa puntong ito ng kanyang buhay, naging normal na ang hindi pag-uwi ni Rhylle Victorio hanggang hatinggabi. At kahit gaano niya pilit na baguhin ang nararamdaman, may kirot pa rin sa dibdib. “Good evening, ma’am.” Lumapit ang kasambahay na si Mia, may hawak na tray ng mainit na tsaa. Ngumiti si Alexandria, maliit pero totoo. “Good evening din, Mia. Kumain na ba kayong lahat?” “Opo, ma’am. Kayo po? Kumain na po ba kayo?” “Hindi pa.” Tinanggal niya ang hikaw, inilapag sa side table, at huminga nang malalim. “Kumain ka na. Ako na ang bahala sa sarili ko.” Ngumiti si Mia, halatang nag-aalala. “Kung gusto n’yo po, ipagluluto ko--” “Okay lang ako,” sagot ni Alexandria, na may mapait na lambing. Sanay na siyang siya lang ang kakain. Sanay na siyang isa ang plato sa mesa. Sanay na siyang wala talagang Rhylle sa tabi niya. Para siyang bisita sa sariling buhay. --- Naligo muna siya, pinatuyo ang buhok, at bumaba ulit para sa hapunan. Tahimik ang buong bahay. Kahit bukas ang chandeliers, parang madilim pa rin. Umupo siya sa mahabang dining table. Sampung upuan. Para sa kanila lang ni Rhylle, sobra-sobra. Para sa relasyon nila, parang mas lalo. Habang kumakain ng malamig na sinigang na kanina pa nakahain, hindi niya mapigilang tumingin sa upuan sa tapat niya. Ang upuang lagi nang bakante. Ang espasyong minsan, inaabot niya ng kamay—para lang maalala kung gaano kalayo ang lalaking kasama niya sa buhay pero hindi niya maabot. Minsan iniisip niya, baka siya ang problema. Baka hindi siya sapat. Hindi siya maganda tulad ng mga babaeng kasama ng mga Victorio sa mga business event. Hindi siya kasing talino ni Tricia ang babaeng rumored na minamahal ni Rhylle noon. “Hindi ako pinili… pero ako ang pinakasalan,” bulong niya sa sarili. At sa gabing iyon, parang mas mabigat ang lungkot kaysa karaniwan. --- A Door Opens 12:48 AM. Narinig niya ang pagbukas ng pintuan. Mabilis na tumayo si Alexandria, parang may sariling isip ang mga paa niya. Si Rhylle iyon pagod, balikat ay mabigat, nakasuot ng dark suit at may hawak pa ring briefcase. Hindi ito nakatingin sa kanya. Sanay na siyang hindi siya makita. Pero handa na siyang subukan ulit. “Good evening,” mahinang bati niya, tinatangkang gawing normal ang sitwasyon kahit kailan man ay hindi naging normal ang pagitan nila. Tumigil si Rhylle. Hindi niya ito agad hinarap. Hindi rin ito ngumiti. Pero saglit, napatingin sa kanya ang lalaki walang emosyon, walang bahid ng lambing. “Hindi mo kailangang maghintay,” malamig na sabi nito. “You can sleep earlier next time.” Parang sampal ang simpleng pangungusap. Pero ngumiti si Alexandria. “Gusto lang kitang sabay kumain… kung hindi ka pa kumakain.” “I’m not hungry.” Diretso itong naglakad papunta sa hagdan. At doon na niya naramdaman ang sakit—hindi dahil hindi siya pinansin, kundi dahil naalala niya kung gaano siya malayo sa puso nito. --- "Rhylle…” tawag niya bago ito makaatras sa unang baitang. Unti-unting lumingon ang lalaki. Hindi inis. Hindi galit. Pero may pader. Laging may pader. “May problema ba?” tanong ni Alexandria, boses halos pabulong. Sandali itong natahimik. “You don’t have to concern yourself with me.” Mas lalong sumakit iyon. Mas madalas tumigil ang mundo kaysa mabuksan ang pinto ng puso ni Rhylle. Gusto sana niyang sabihin: Asawa mo ako. Paano hindi ako mag-aalala? Hindi ba karapatan ko ring malaman kung bakit mo ako hindi kayang mahalin? Pero ang lumabas ay, “I’m sorry… kung may nagawa ako.” Saglit na nanigas ang panga ni Rhylle. Then softly, pero matalim, “Stop apologizing for things you didn’t do.” Bumaba ang tingin ni Alexandria. “Hindi ko lang alam kung paano ko aayusin ang… atin.” Hindi kumibo ang lalaki. Mahabang katahimikan. At para kay Alexandria, mas masakit iyon kaysa mga salita. Finally, sagot ni Rhylle, paos at mababa ang boses: “Wala kang dapat ayusin.” At umalis na ito. Iniwan siyang nakatayo sa gitna ng hagdan, hawak ang pader, habang pinipigilang bumagsak ang luha. --- Umupo siya sa pinakailalim na baitang, nakakapit sa tuhod, at doon niya naramdaman ang bigat na kanina pa niya tinatago. Hindi siya umiiyak nang malakas. Tahimik. Tipid. Parang ayaw niyang istorbohin ang lalaking hindi naman marunong makiramdam. Pero sa bawat patak ng luha, unti-unting lumalabas ang tanong na matagal nang nakakulong sa puso niya: *Hanggang kailan ko kaya mahalin ang lalaking hindi man lang kayang makita ang sakit ko?* At doon, sa katahimikan ng madaling-araw, habang si Rhylle ay tulog sa kuwartong ilang talampakan lang mula sa kanya, nagpasya si Alexandria na may isang bagay siyang hindi na kayang itago. Hindi na siya pwedeng manatiling anino. Hindi na siya pwedeng magkunwaring sapat sa lamig. Kailangan na niyang malaman kahit masakit kung bakit siya hindi kayang mahalin ng lalaking asawa niya. At bakit, sa kabila ng lahat, hindi niya kayang bitawan si Rhylle Victorio.