Nadaan sa Banat ni Mokong Book 2 ( Boyxboy)

Craig's POV: "Bakit ba kasi ayaw mong pumunta sa Pilipinas Craig ? It's been 8 years simula nang umalis ka, don't tell me hindi ka pa nakakamove-on? is it still about him? ha? " Jaira asked habang ako naman ay napa-buka na lang ang bibig sa sinabi niya. Really? "Move on? Haha why would I move on eh never naman akong nastuck? And beside hindi ko na nga ata maalala yang tinutukoy mo e" deny kong sabi kay Jaira. "Whatever Craig, you can fool them with your attitude but that pretending game wont work for me. I know you Craig Castillo from your lies up to your truth, jusko panggap ka" sabi ni Jaira "Whatever" maarteng kong sagot dito  Yes it's me Craig Castillo it's been 8 years at ngayon isa na akong Architect na nakabase sa New Jersey. My life turned differently after those incidents 8 years ago. Nagkaroon ako ng magandang trabaho right after maka-graduate dahil na din sa connections ni Kuya Carlo. About him, ok na kami but hindi din naging ganun kadali for us ang magka-bati pero kapatid ko pa rin siya at the end of the day. I realized that all this time tama siya and ngayon I can say na at the age of 27 successful na ako and secured sa future. Si Mama Catherine naman ay nagtatrabaho bilang isang executive producer sa isang local channel sa New Jersey although lagi namin siyang sinasabihang mag-retire na at magstay na lang sa bahay she kept on insisting na magwork. Jaira my dearest friend naman, kinuha ko siya after akong matanggap sa trabaho ko ngayon, grumaduate na din naman siya sa Philippines pero I hired her as my personal assistant and ngayon isa na siya sa HR officer ng Architectural Firm na pinagtatrabahuhan ko. Ang bilis ng panahon pero I believe na hindi na dapat pang balikan ang mga tapos na. Hindi na dapat pang pag-usapan ang mga bagay na tapos na at dapat ibaon na din ang mga iyon sa limot. About my lovelife, many had tried pero walang pinalad masyado akong nagging focus sa pagaaral ko at masteral ko, they are just a waste of time na wala namang kasiguraduhan. Sa barakada? Intact ang communication namin ni Vernice dahil nasa Barcelona siya ngayon para magaral ng urban architecture. Si Leo naman ay nasa London with her beautiful wife Nancy at may anak na sila ngayon, ang inaanak kong si Lincoln. We flew all the way from New Jersey para lang umattend ng binyag ng anak niya and the trip was worth it dahil sa sobrang kacutan ni Lincoln. Nagging mini reunion din yun sa amin dahil nandoon din si Bob and Vernice pero sabi nila kulang pa din daw and I don't know kung sino yung kulang. While Bob, isa na siyang captain sa isa na pinaka malaking cruiseship sa mundo that's the reason why lagi kaming bakasyon grande ni Jaira dahil free ang bayad everytime sasakay kami doon and honestly guys engaged na sila ni Jaira ngayon. Jaira and Bob developed this romantic relationship ng umalis ako and wala silang choice kung hindi magsama dalawa dahil wala na nga ako. Im so happy for them, I knew it. Although hobby nila ang paglalaitan before sila pa rin ang nakalaan sa isat-isa. how sweet. Yung iba, wala na akong idea. Nagging successful kaming lahat at super saya ko,though hindi ko alam kung lahat nga ba? Whatever, I don't care "You know what Jaira, I have an idea?" excited kong sigaw kay Jaira "you don't have to shout Craig, where inside a coffee shop and most of the people here are reading cant you see where the only people chitchatting here" irritated na sagot sa akin ni Jaira "I don't care about them, so I was saying .... Ill be going to the Philippines in one condition" excited kong suggestion sa kanya "Ano yun? You know what I don't have a good feeling about that look Craig" kinakabahang tugon ni Jaira "I'll accept the offer, If you will be going home with me. I need you there Jaira" paawa kong sagot dito "That's impossible to happen Craig. I have tons of work here, my schedule is so hectic plus the fact that my deadlines are too many, magbabakasyon din si Bob here next week and I need to accompany him" hopeless na sagot ni Jaira "Shopping?" pangeengganyo ko sa kanya "The clothes we bought yesterday are still on the bags Craig" plain na sabi nito Yes you heard it right nahilig kami ni Jaira sa pagshoshopping dito sa New Jersey. There are times na lilipad pa kami papuntang Europe just to buy a pair of shoes or coat everything about fashion catches are interest. "Paris?" suggestion ko ulit "kagagaling lang natin doon last month" sagot naming nito "Please Jaira..." nakapout kong sabi dito "Sorry Craig" malungkot sa na sabi nito sa akin "Okay, I understand" disappointed kong sagot dito " .....And you better start facing your problems their, who knows nandoon ang reality mo" malokong pahabol nito sa akin "Reality sucks" walang gana kong sagot dito. Umuwi ako sa bahay na malungkot at naiinis pa rin dahil sa punyetang project na ito. Bakit kasi kailangang sa Pilipinas pa itayo ang hotel nay un,pwede naman sa Paris,London,Germany,Belgium or Singapore why would it have to be in the Philippines!!?? "kuya I really don't want to be part of that project. I could accept the project in Dubai but not that one" malungkot kong sabi kay Kuya "wala tayong magagawa Craig. Grow up nga tumatanda kang paurong ha" seryosong sabi sa akin ni Kuya Carlo "Oh I know! I will just talk to Francis about this. For sure kakampihan niya ako" masayang kong suggestion kay kuya " hey,yan ang wag mong gagawin dahil masasapak talaga kita" nambabantang sabi sa akin ni kuya Francis is the CEO of the architectural firm na pinagtatrabuhahan namin ni kuya. He's my close friend dahil parehas kami ng age-bracket and he said he likes me, pero sabi ko friend lang ang tingin ko sa kanya and that's okay for him. Si kuya rin ay isa na sa may hawak ng matataas na posisyon sa company kaya he's one of the decision makers and isa siya sa lagging kumokontra sa akin. " kuya !! AYAW KO NGA E. A-Y-A-W. iba na lang kasi " nagmamaktol kong reklamo dito "hey ! Boss mo ako sa you better follow instructions" strict na sabi nito sa akin. "mama!" pagsusumbong ko kay mama na kanina pa nanunuod sa amin " umuwi ka na kasi doon, malay mo may naghihintay na pala sayo doon" nangaasar na sagot sa akin ni mama na kaagad namang ikinatawa ni kuya What the hell!? Seriously? "NO way " flat kong sagot sabay punta sa kwarto ko. Itutulog ko na lang tong problema ko, bahala sila sa buhay nila. Why do I need to go back sa lugar nay un, no offense sa Philippines ha, I love it but my memories there are nightmare. I've moved on, cant they see it? (Really?). Shut up!! Tok tok tok tok "Craig wake up, I need to go. Ikaw na lang ang tao dito" sabi ni mama habang patuloy kinakatok ang pintuan ng kwarto ko "Mama, I still have my three days in my one month leave, I want to sleep" inaantok kong sigaw dito " labas ka muna, may iniwan ang kuya mo sayo" pangungulit nito "ahhghhh" medyo inis kong sabi bago tumayo sa kama at pagbuksan ng pinto si mama And there I saw mama, smiling na nakakaloko. " ano yun ma?" inaantok kong tanong dito " here, please read the note first darling" sagot ni mama sabay alis What the hell is this? "No violent reactions needed, burning or tearing it will not save you from this problem. I love you bro. PS. You're under a contract and declining to accept this project will require you to pay " ang nakalagay sa note. What the f**k is this? And I opened it.... -- A plane ticket! "NO WAY!!!"