Chapter 42
HINDI KO NA pinalagpas pa ang araw na iyon---ang araw na nalaman ko ang katotohanan. Nakakatawa lang kasi dahil nagmukha akong tanga sa loob ng isang taon at anim na buwan. Kaya gabi noon, tumawag sa akin si jea sabi niya ay nagawa na nya ang iniutos ko sa kanya. Pero pina check ko kay Emely, wala naman daw na nangyari kay Kersten doon nga akong nakumbinsi na hindi talaga sya totoo.
"Oh? Really? Ibigay mo sa akin ang litrato na nag-papatunay na nasira nga ang araw nya. Para naman mapanatag ang loob ko."sabi ko habang nakangiti. Tumawag kasi ako sa kanya.
Mukha naman syang nabulunan sa kabilang linya dahil hindi agad sya nakasagot. Napailing na lamang ako.
"Ahnmm. Wala akong litrato Ena eh, kaya wala akong maipapadala sa iyo."
"Oh, ganoon ba? Ahm... Jea, pwede ba wag mo l
