ANG PROBINSIYANANG SI SNOW (ON-HOLD)

KABANATA 1

SNOW

SINCE I was a child, I’ve always tried to please my parents by doing things that are usually expected of boys. Out of desperation to get their attention, I gave it my all, even though it was difficult. I thought they couldn’t love me because I’m a girl, and they wanted a son. So, I enrolled in martial arts classes and took up Business Management. What’s more, I even changed my appearance by cutting my hair into a masculine style. But all I received from my parents was a hurtful comment. That’s why I focused on my studies and attended competitions at school, hoping they’d finally be proud of me.

Ngayon, isa itong malaking araw para sa akin dahil graduation day namin, at umaasa akong darating ang mga magulang ko. Kahit abala sila, sigurado akong makakapunta sila dahil magiging ganap na akong businesswoman—matutupad ko na ang pangarap nila para sa akin.

“Iha, congratulations! I’m so proud of you.” sabi ng college dean ng university namin. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang simpatiya na palagi kong nakikita sa mga tao, pati na rin sa mga kamag-anak ko tuwing pinapagalitan ako ng mga magulang ko at hindi sila dumadalo sa mga ganitong okasyon.

I forced a smile. “Thank you po ma'am.” Many of my classmates and professors congratulated me for being the top student of my batch, and I responded with the same forced smile. Sa sobrang pagsisikap ko sa pag-aaral para mapansin ng mga magulang ko, naging Summa c*m Laude ako ngayon. Pero anong halaga ng pagiging Summa c*m Laude ko kung wala naman ang parents ko dito?

Tumunog ang cellphone ko, may tumatawag — si Tita Hanna, ang auntie ko. Oh my, nandito kaya si Tita sa university? Baka hinahanap niya ako dito.

“Hello, iha! Congrats! I’m so happy you’ve finally graduated!” she greeted me as soon as I answered the call.

“Thank you, Tita” I replied, feeling happy.

“Anyway, I can’t make it there today because your uncle and I have something important to take care of. I’ll make it up to you tomorrow, okay? I’m really sorry, iha.” I felt disappointed hearing what she said. Akala ko may kapamilya akong makakasama mag-celebrate sa graduation day ko, pero wala pala.

"Are your mom and dad here?" There was hesitation in her voice as she asked me, as if her question was a delicate one, knowing it might hurt me because it was already expected that my mom and dad wouldn't be able to come.

"No" I replied, feeling ko tutulo na ang mga luha ko. My eyes were already teary.

"I'm so sorry, dear" I could hear the sympathy in my aunt's voice.

“It’s okay, Tita. I understand. I have to go now; my classmates are calling me for picture taking” I said, even though no one was actually calling me. It was just an excuse because I felt like I was about to cry hard, and I didn’t want her to hear it.

Everyone was happy—except me. No matter what I do, my parents never seem to notice me. I’ve done everything, but nothing has changed. I don't know what should I do to pleased them to make them noticed me and loved me. Napangiti na lang ako ng mapait nang makita ang mga kaklase ko na masayang nagpi-picture kasama ang mga magulang at relatives nila . Hanggang sa matapos ang graduation, walang sumipot na magulang ko kaya umuwi na lang ako sa bahay na may namumuong luha sa aking mga mata.

Madilim na sala ang sumalubong sa akin pagkapasok ko sa bahay namin. There were no lights on, which wasn’t surprising, as I was the only one at home. My parents were busy with their business, as usual. Actually, sanay na akong matulog sa mansion na ito nang mag-isa. Naalala ko wala pala kaming mga yaya, driver at mga secuirity guards ngayon dahil pinagbakasyon ko sila. Sa tuwing wala ang mga magulang ko, pinapauwi ko sila para magbakasyon kaya ngayon ako na lang mag isa sa napalaking bahay namin.

Hindi na ako nag-abala pang buksan ang mga ilaw. Basta na lang akong umupo sa sofa, tahimik na umiiyak, at nanalangin sa Diyos na sana kahit kaunting pagmamahal lang ang maibigay sa akin ng mga magulang ko—ayos na sa akin ‘yon. Kung mabubuhay akong muli, sana ay mahalin ako ng mga taong nakapaligid sa akin, lalo na ng mga magulang ko.

After a few minutes, I went upstairs to my room, which was at the far end of the hallway. Even though it was dark, I knew exactly where to turn, as I was familiar with every corner of the house. Kahit nakapikit, alam ko kung saan dadaan. A dark room welcomed me.

Umupo ako sa dulo ng aking kama, napabuntong-hininga, at naalala ko ang karaniwang tanong ng mga instructor sa Filipino tuwing may debate: ano ba daw ang mas mahalaga, pera o pagmamahal? Students would often say money, because it can buy everything, and they believe money makes the world go round. It’s half true—money can buy many things, but not love.

Para sa akin, mas mahalaga ang pagmamahal. Ano ang silbi ng kayamanan mo kung walang nagmamahal sa’yo? Mas mabuting mamatay ka na lang kung walang nagmamahal sa’yo. Isipin mo, nagpapakahirap ang mga tao para kumita ng pera para sa mga mahal nila sa buhay at para sa pang-araw-araw na pangangailangan nila. Pero bakit sila nagpapakahirap kumayod?

Siyempre, para sa pamilya nila at para sa sarili nila, dahil ayaw nilang malipasan ng gutom ang mga mahal nila sa buhay at pati na rin ang sarili nila. Ibig sabihin, nagpapakahirap tayong kumita ng pera dahil mahal natin ang ating sarili at pamilya. . In other words, love is the driving force behind our desire for money. Love is essential. Love is everything people need. Kailangan natin ito dahil kung nabubuhay kang walang pagmamahal, parang walang halaga ang buhay mo. Katulad ko—nasa akin na ang lahat, nakukuha ko ang mga gusto ko, pero parang walang halaga ang buhay ko dahil wala akong maramdamang pagmamahal mula sa mga magulang ko.

Bumuntong hininga ulit ako at hindi na nag-abala pang magpalit ng damit at basta na lang akong humiga sa kama, nakatihaya at nakatitig sa kisame habang nananalangin sa may kapal na mahalin na ako ang mga magulang ko hanggang sa tuluyan akong lamunin ng kadiliman.

'I hope by tomorrow, my parents will finally be here to love me completely. And if not, may another life bring me the kind of love I’ve always deserved.'