Mas lalong nagngit-ngit ang aking kalooban nang marinig ko ang kumakalinsing na tunog na galing sa isang sandata. Alam kong hawak na ni mommy ang katana niya dahil rinig na rinig ko ang tunog nito habang hila-hila niya ito.
‘Don't open your eyes, Kana. Don't.’
Pinipigilan ko talaga ang aking sarili dahil hindi ako sigurado kung ano na naman ang magagawa ko sa sitwasyon na ito. Minsan na ako nawala sa aking sarili matapos maalala ang mga nagdaang panahon na paghihirap ko. Minsan na akong nakapatay ng maraming tao. Kaya sa minsan na ‘yun, ayoko ng maulit pa. Hindi sa harap ng kahit sino, though, less guilt ‘yung naramdaman ko sa mga panahon na ‘yun kasi they are bad people. They deserve it for doing such ruthless things to others, para maipakita na sila ang katakutan at sila dapat an
