Laiphar: A Great Sorcerer

Chapter 1

[Shayle Oracle Oz]

Halos hindi ako makahinga dahil sa sobrang kaba habang ipinu pwesto ni Daddy sa magkabilag braso ko ang Vessel jewel. I don't have any idea kung bakit niya ako nilagyan ng Vessel Jewel, all I know is kailangan ko ito suotin simula ngayon.

Hindi mapakaling niligpit ni mommy ang mga gamit ko sa kama at inilagay iyon sa isang malaking maleta. Binuksan niya ang aking cabinet saka basta nalang isinusok sa maleta ang mga damit ko. Dahil sa kaka tingin kay mommy ay hindi ko na napansing ikinabit na pala ni daddy ang vessel jewel saakin.

"Ahhh!"

Impit na sigaw ko nang maramdamang halos kinakain ng Vessel Jewel ang kapangyarihang mayroon ako. This Vessel Jewel that daddy wants me to wear, is a 'pulling back' type of jewel. It means, pinipigilan nito ang sobrang pagdaloy ng kapangyarihan ko.

Yes, I can still use my power but 80% are out. If I am a low type magician, siguro kanina pa ako nahimatay dahil sa sobrang pag drain nito sa kapangyahiran ko, but I am not. I’m aware of my capabilities but I do not know much details about it. All I know is that I have this overwhelming ability, that is far from being normal.

"Does it still hurt?"

Mommy asked habang binabalotan ng cast ang braso ko. Kung titignan ay para lang itong protector para sa muscles. Napaka weird sa pakiramdam na may muscle cast, feeling ko tuloy na baldado ang mga braso dahil sa sobrang pamamanhid. Hindi ko na ito maramdaman, napapagalaw ko pa naman ang mga daliri ko pero hindi ko maramdaman ang contraction nito sa buto at muscles ko. Parang magic lang kung gumalaw.

"Not that much, mommy"

I responded to her question habang nakangite. Mommy stopped rolling the cast which I wondered, I took a glance at her and was shocked to see her reaction. Her eyes are swollen red, her face were pale same as her shaking lips, tila parang pinipigilan ang pagluha. Hindi ko din mapigilang malungkot dahil sa reaksyong ipinapakita niya, it's not like we're not going to see each other, makaka uwi pa naman ako kung gugustuhin ko eh.

Makaka uwi pa naman ako…diba?

"Mommy..."

I called her,napatingin naman siya saakin pero puno ng lungkot ang mga mata. Isang tanawin na kailangan man ay hindi ko maatimna tignan, kung ako lang ang masusunod eh ayaw ko silang iwanan ni daddy. Kaya lang nang mapatingin ako kay Daddy, mukhang buo na talaga ang disesyon niya, tignan mo nga't nagmamadali pa siyang mag impake ng mga damit ko. Natigil kasi si mommy sa pagliligpit kaya siya na ang tumapos.

I don't want mommy to be sad, don't want mommy to cry, ayoko nang ganun.

"Daddy? Pwede ko po bang kayong suwayin kahit ngayon lang?, Gusto ko pong manatili kasama ninyo ni mommy, dad. Makinig ka naman sa akin ohh, please...just once"

I almost begged while crying, ngunit hindi man lang siya mukhang na antig at matigas pa rin itong umiling saka tumayo ny diretso.I hate how Daddy decides everything without my permission, pero alam ko naman na para sa akin ang lahat ng to. For my own benefits and safety.

"Kailangan mo nang umalis Racle"

Mommy interrupted kaya naman napabaling ako sa kaniya, unlike nung kanina ay matigas na ang kanyang expression habang nakatingin siya sa may bintana, there is no expression on her pale face which made me worry.

"Hon"

Bumaling siya kay Daddy nang may pag aalala sa kaniyang mukha. Tumango naman si Daddy saka ako nilapitan.

There's something odd.

I was about to ask kung anong nangyari, when we suddenly heard a loud explosion outside our house. Napayuko ako nang dahil sa gulat at impit pang napatili.

"W-what was that?"

Pero imbis na sagutin ako ay malakas akong itinulak ni Mommy palabas.

"Umalis ka na Racle, you need to get out of here, NOW!"

"What? No! I can't leave you here, I can't leave my family behind--"

"Enough with your Bratty attitude Racle!. The In fernos are here! They want to take you with them, you should go now!, Hindi ka namin makakaayanang protektahan kapag nanatili ka pa rito!"

Daddy raised his voice at me, I was shocked of course!. Hindi niya naman ako pinagtataasan ng boses, ito ang pinaka unang beses na pinagtaasan niya ako ng boses. And by the sound of it, alam kong may hindi magandang mangyayari.

"Pero... Pero kaya kong lumaban dad!, You trained me hard that almost kill me! Anong silbi ng mga trainings ko if hindi ko naman pala iyon magagamit---"

"No! You are still too weak to fight!, Go at run away for now. We put a Vessel Jewel on you, right? Hindi ka makakalaban."

"Then I can take it off---"

"Shayle Oracle Oz"

Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses, It was mommy! she's holding Sapphire her teleportation cat na alaga na namin mula nung hindi pa ako pinag bubuntis ni mommy.

"Tuklasin mo ang sarili mong pagkatao..."

She said and held my hands. I felt Sapphire climb up to my shoulders but I ignore it saka hinawakan pabalik ang mga kamay ni Mommy. Why do I feel like we’re not going to see each other again? I’m scared.

"Take care of Sapphire hmm..."

She said and raise her finger, I know what she's up to! Gusto niya akong iteleport sa ibang lugar! Pero ang ipinagtataka ko ay bakit ako lang? Pano sila? Iiwanan  sila dito?

Biglang may malakas na bumunggo sa pintuan nang aking silid. Naiinis na napatingin si Daddy doon saka siya mabilis na lumapit dito at pinatumba ang cabinet ko upang iharang sa pintuan.

By that time, I knew what will going to happen. The guns, the people behind the door, my mom and my dad. There are too many scenarios in my mind, and most of them are unpleasant.

Naiiyak ako sa pupwedeng mangyari, napahikbi ako ng hindi ko nalalaman. Gulat namang napatingin saakin si Daddy at kalaunany naiinis na binalingan si mommy.

"What the hell is she still doing in here? Akala ko ba'y tineleport mo na siya?"

"I'm sorry"

Paumanhin niya saka ako binalingan ng tingin.

"...and I'm sorry Racle"

That was the last time I heard her voice bago pa ako tuluyang hinigop ng kawalan at dinala sa lugar kung saan ako muling magsisimula ng paninagong buhay.

---

End of chapter 1