Inihatid ako ni Drew pauwi sa bahay. Agad din naman siyang umalis nang hindi man lang ako kinikibo. Ibinaba niya lang ang aking maleta at muling sumakay ng kotse nang makapasok na ako sa bahay. Hindi na rin ako umimik, wala akong kasalanan sa kaniya kaya bakit ako pa ang mauunang magsalita sa aming dalawa? Kung ayaw niya akong kausapin ay wala na akong magagawa. Desisyon niya iyon. Isa pa ayokong magmukhang tanga na mauuna pa akong kumibo para lang magkaayos kami.
Kung ayaw niya akong kibuin, e, di huwag. Mas mabuti nga 'yon para wala ng mangungulit pa sa akin. Makakapagpatuloy na rin ako sa aking buhay nang wala siya.
Agad akong humiga sa kama nang makapasok ako sa aking kwarto. Hindi naman pagod ang katawan ko, pero pagod na pagod ang aking utak. Napapagod akong isipin na sa pagdaan n
