Hindi ko alam kung paano ko nagawang dalhin ang sarili sa bahay ng mga De Alba sa Manila, pero mukhang wala na talagang makakapigil na kahit ano sa ‘kin, hindi ngayon na nandito na ako mismo sa tapat ng kanilang bahay.
Tita Devone invited me for dinner. Mukhang hindi rin matiis ni Tita Devone na pabayaan ako rito sa Manila. At sinunod ko naman dahil hindi ko rin maatim na tanggihan siya.
Tumingin ako kay Adrianno pagbaba ko sa sasakyan. “Magpapasundo na lang ako after dinner, Adrianno. Naka-check in ako sa malapit lang na hotel.”
Tumango si Adrianno. “Sige, Ma’am Leigh.”
Binalik ko ang tingin sa malaking bahay ng mga De Alba at parang may kung ano na namang sakit ang umagos sa aking dibdib. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko dahil hindi ito ang oras para umandar
