Ano nga ba tayo?

Chapter 3

Mary Claire's POV

I don't know what to feel the moment we saw James with other girl. It's not new to me but it still makes me sad. Why can't he choose me? We know each other for a decades now yet he never look on me aside from being Jelai's best friend.

Bumaba ako para sa tubig ko. Gusto ko ding ma divert ang attention ko, hindi ko pwedeng ipakita kay Jelai na nasasaktan ako sa kuya niya kasi kapatid niya yun kahit na ganun. Nakuha ako ng malamig na tubig nuong nakarinig ako ng footstep. Kami lang naman ni Jelai kaya sure akong siya yun.

Ngunit nag tagal ang katahimikan. Hindi siya nag salita kaya nilingon ko na. I know Jelai, madaldal yun kaya imposibleng tatahimik siya,

"Ang tahimik mo-" Natigilan ako nang nakita kung sino iyon.

His angelic innocent face looking at me, he's sitting at the island counter. Why so handsome my crush? but then I remember what we saw earlier and that makes me loosen my grips on the water glass. Napatalon ako sa gulat kaya mabilis akong natauhan.

I look at my feet, wala namang tama ng bubog mula sa basong nabasag.

Sa hindi malamang dahilan ay nag patakan ang mga luha ko. Mabilis ding dumalo sakin si James. 

"Why are you crying? Are you hurt?" He check my body but I remain silent. "f**k. Tell me saan masakit." 

Umiling na ako para matigil siya. "Wala."

Pinunasan ko ang mga luha ko ngunit inalis niya ang kamay ko at siya na ang nag punas.

"I hate seeing you crying." He said.

My heart is beating so fast. Alam ko ding namumula ang mga pisnge ko dahil nag init iyon. Nag iwas ako ng tingin nang yakapin naman niya ako. "Uhm, what's happening?" 

Nang makaalis ako sa harap ng magkapatid ay tatakbo na ako pataas. I close Jelai's room door and start shouting on her pillows. 

"Ahhhh! Mary you're embarrassing!"

Paulit ulit sa utak ko ang pag yakap at pag aalala ni James sakin. Why is he like that? Dapat malungkot ako dahil sa babae niya sa mall ngunit nawala lahat dahil sa ginawa niya. He is concerned about me. I can't help but shout my feelings. 

"Aahhh! Oh my gosh!" When I calm down I decided to clean those broken glasses down stairs.

Dahan dahan kong binuksan ang pinto para icheck ang hall way ngunit nagulat ako ng nakitang nakatayo duon si James. "Oh gosh! Nang gugulat ka naman." 

"I know that I am the most handsome man you ever know kaya wag ka na magulat." So full of himself but he is not James if he's not like this.

I felt shy again! "So-sorry." I said before closing the door between us.

"Aahhh!!" I yell but in a small voice now. He might hear me. "Stop blushing, Mary. You are mad remember."

James Miguel's POV

Shopping with Elsie is exhausting. She pointed every f*****g store and I was bored as hell. This won't happen again. I felt thirsty when I got home so I go straight to the kitchen where I saw Mary looking at our refrigerator.

Madalas silang mag sleepover dito sa bahay kaya alam ko kung bakit siya nasa kusina. Hindi niya yata ako napansin kaya naupo muna ako sa island counter just to watch her. She's so pure and kind that's why I always wanted to look at her.

I don't know why she cried but all I want is to comfort her. I hate seeing her crying. She's too cute to cry. She's not hurt nor bleeding from the broken glasses so I don't know why she's like this. Looking at her pink-ish lips makes me want to taste it but I know I can't.

She's not one of my girls. Too innocent.

Haylee Jelai's POV

Nang natapos ako mag linis ng mga nabasag na baso ay nag dala na ako ng cupcakes sa kwarto para may makain kami habang nag iintay kay Khyle at sa temporary cook namin dito sa bahay. 

"Khyle is on her way," Kasasabi ko pa lamang nuon ay tumunog na ang door bell. Sinadya naming bukas ang pintuan ng kwarto ko para marinig namin kung sakali si Khyle.

"That was fast. I'll open the door." Mary volunteer so I continue eating my cupcake.

Kung hindi man iyon si Khyle ay ang temporary chef. Umuwi kasi ng probinsya yung dalawa naming kasambahay na mag kapatid.

Ilang minuto na ang lumipas ay wala pa ding Mary na bumabalik. Nang nabored na ko kakaintay ay napag desisyonan ko ng sundan siya sa baba. Hindi pa ko nakakalapit sa hagdan ay narinig ko na ang boses niya. 

"Jelai! Help!" Bumaba na ako patra matignan siya at nang nakita kong naka higa siya sa sahig at may mga dugo sa bandang tyan niya ay tumakbo na ako palapit.

I press her tummy where the blood is coming so that she won't lose a lot of blood. I am shaking now and my tears are staring to fall.

I don't know where I get the energy to scream.

"Kuya! Kuya! Help!" I scream as loud as I can so that he can hear me.

"Kuyaa!" Tinignan ko si Mary at unti unti na niyang pinipikit ang mga mata niya. Lumakas pa ang sigaw ko kay kuya. Ang mga luha ko ay hindi na mapigilan. "Mary, no. Please stay with me. Don't sleep... Kuya!"

Parang tamad na tamad pa siyang bumaba sakin ngunit ng nakita niya ang itsura namin ay mabilis siyang dumalo.

"What the f**k happen, Jelai?" Hindi ako sumagot dahil hindi ko din alam. Naiyak lamang ako habang hawak hawak ang sugat ni Mary. 

"s**t!"

Kuya James quickly run towards the key holders. "Where are you going?"

"I'll get the car. Wait here."

Kuya's speed is above normal kaya halos yakapin ko na si Mary. Binubusinahan na niya halos lahat ng sasakyan na nag mamabagal sa daan. Nang makarating sa hospital ay mabilis ang kilos niya at kinuha agad si Mary sa akin. They enter Mary at the emergency room then Mom showed up in her doctor's gown.

"Why are you here?"

"Mom, its Mary. She's inside." Mom swiftly enters the emergency room to check on Mary.

Alam kong naguguluhan siya sa nangyayari ngunit ginawa niya pa din ang trabaho niya. Pinasok na sa operating room si Mary dahil sa saksak na natamo niya sa may tagiliran. I am looking at my hands and clothes na puro dugo ni Mary nang dumating ang parents niya at si Khyle.

"What happen, Jelai?" Tita Helen ask me so I tell her that she just open the door thought that it might be Khyle and after minutes I heard her scream.

"I hope she's fine. Her stab wounds are not that deep and no organ is damage." After almost 1 hour and half, mom just got out of the emergency room.

"Thank you, Mom." Nanginginig ang mga kamay ko nang hawakan niya iyon at yakapin ako. It is my fault after all. I asked her to ditch all the classes today and the incident happened at our house.

"Sino ang gumawa nito? Wala naman siyang kaaway diba?" Tama si Khyle. Sa aming tatlo siya ang may pinaka ayaw ng away. Siya din ang pinaka mabait sa amin kaya imposible na merong may galit sa kanya,

"They will pay for this!" kuya James whisper. He acted like they are in a relationship. Tss. 

Hindi ko alam kung may clue ba si kuya sa nangyari pero mag fifile naman kami ng case at may CCTV sa bahay kaya alam kong makikita kung sino man ang gumawa nun kay Mary. Sa bahay namin nangyari iyon kaya kami ang may pananagutan sa nangyari.

Our parents won't let this slide. I know na gagawin nila ang lahat makulong lang ang may kagagawan nuon. Nakaligo at nakapag bihis na ako ng bumalik akong muli sa hospital. Naiiyak ako habang nakatingin kay Mary na natutulog at maputla. 

"Don't blame yourself hija." Nilingon ko si Tita Helen.

"She was with me, Tita. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung hindi ko kaagad siya natulungan." My tears starts falling and Tita Helen started hugging me.

"We are not blaming anyone. It's okay hija. Mary will be fine." I just nodded and hold my friend's hand.