Pakiramdam ko tumigil ang tibôk ng puso ko nang tumayo si K sa gitna ng stage, mask on, posture straight, presence impossibly sharp. Ibang-iba talaga kapag nasa harap siya ng maraming tao. He looked like someone else, someone untouchable. Someone powerful. Someone I had no business looking at the way I did.
Minsan ko na siyang nakita dati, pero sa media naman 'yon, I mean an interview. Ganun din, parang ibang tao.
“Good morning,” malamig pero malalim niyang wika, voice carrying across the hall with ease. “Let’s keep this simple. I’m here to share one thing, one principle, that changed my life.”
Natahimik ang buong hall. Lahat ng mata nakatutok sa kanya. Ako naman dito, halos makalimutan nang huminga.
Kung kanina kasi nakikipagbangayan ako sa kanya, ngayon, kaharap ko na ulit, pero bila
