Ilang araw na rin akong nanatili sa condo ni Shaun. Hindi ko na namalayan kung gaano kabilis lumipas ang oras, pero totoo pala 'yong sinasabi nila na kapag tahimik ang paligid, mas mabilis kang nakakalimot ng konti sa sakit.
Si Shaun, madalas wala sa bahay. Maaga siyang umaalis, gabi na nakakauwi. Alam kong abala siya sa kumpanya, kaya naman kahit papaano, hindi ko na siya masyadong iniistorbo. Kapag wala siya, ako na lang ang naglilinis ng condo, nagluluto, nag-aayos ng mga gamit.
“Para naman may silbi ako,” bulong ko sa sarili minsang naglalaba ako sa maliit na laundry area ng condo. Hindi man ako kasambahay dito, pero ganun talaga kapag sanay na. Hindi ako mapakali na walang ginagawa.
Pero aaminin ko, may parte pa rin sa akin na nagtataka kung bakit ganun na lang ang inasal ni Keaton
