Mr.Alejandro Sebastian

Prologue “Bitawan mo nga ako! Sino ka ba, ha?” bulaslas ni Isabelle na may halong pagtataka sa lalaking walang ibang gusto gawin kung hindi ang inaasam nito. “Maawa ka sa akin, pakiusap . . . ” “Do you think, that you can escape!” galit na bulaslas nito. “Sa akin ka lang at hindi sa iba!” Tinig ng lalaking kinakaladkad siya papalayo sa isang madilim na kakahuyan. “Pakiusap hindi ko alam ang sinasabi mo!” pagmamakaawang sambit ng dalaga. Wala siyang nagawa kung hindi ang umiyak, habang hinahampas niya ang balikat ng lalaking, halos buhatin siya na katulad ng isang sako sa balikat nito. Subalit, kahit anong sigaw niya ay walang sino man nangahas na tumulong sa kaniya? Dahil halos mga nagtatayugang mga punong kahoy lamang ang kaniyang nakikita. Kasabay ng kaniyang pag-iyak at paghingi nang saklolo ay sumasabay rin ang panahon sa malalakas na bagsak ng ulan at hangin nagmumula sa matatayog na puno nito, wala siya ibang naramdaman kung hindi ang takot sa kaniyang sarili sa taong nangahas kumuha sa kaniya na hindi naman niya kilala. “Bitiwan mo nga ako!” wika ni Isabelle sa lalaking halos mahigpit ang pagkakahawak sa kaniya. At kasunod ang pagbagsak niya sa isang matigas na bagay at mga damong kaniyang nararamdaman. Nagpupuyos siya nang biglang wasakin ang kaniyang damit at tanging suot na lamang niya panloob ang nagtatakip sa kaniyang maselang katawan. “Pakiusap tama na!” Walang patid niyang mga luha. Subalit ang lalaking nakapatong sa kaniyang ibabaw ay walang pakiramdam at walang naririnig sa kaniyang pag-iyak. Patuloy lang ito sa kaniyang ginagawa, hangang sa mahubad na nito ang parteng ibaba ng damit niya. P'wersahan itinaas ng lalaki ang dalawang kamay niya sa bandang ulunan nito at walang humpay siya nitong inangkin, na halos hindi siya pakawalan sa bawat dampi nang halik nito sa kaniyang leeg. Pababa sa kaniyang magandang hinaharap na walang ibang inaasam kung hindi ang kaniyang katawan. Kahit anong pagpumiglas ay hindi niya ito makaya. Marahas na pinaghiwalay ng lalaki ang magkabilang hita niya, hanggang sa nakaramdam na lamang siya nang isang kakaibang bagay sa pagitan ng kaniyang mga hita. Mabilis na tila damang-dama niya ang hapdi at kirot habang walang humpay ito sa pag-ulos sa kaniyang ibabaw. At tanging malapad na katawan at dibdib nito lamang ang kaniyang nakikita, na kahit sinong babae ay hindi ito makakaya? “S–sh*t!” Mahinang bulong ng lalaking nasa kaniyang ibabaw. At pagpapaubaya ng kaniyang katawan dahil sa hawak nito ang dalawang pulsuyan ng kaniyang mga kamay. “I'm the only one who owns it. You're only mine, only me and not others!” “Lumayo ka sa ʼkin!” Pag-iyak ang namumutawi kay Isabelle at mga luhang hangang bangungot niya madadala. Isang bangungot na kailanman ay hindi niya malilimutan. Nagising na lamang si Isabelle na nakahiga sa isang masukal na damuhan. Punit-punit ang kaniyang mga damit at halos hindi na niya ito masuot. Galos at pasa naman ang kaniyang natamo sa lalaking nangahas angkinin ang p********e niya at kahit pagkakilanlan nito ay hindi man lang niya makilala. At ang tanging palatandaan lamang niya sa lalaking iyon ay ang tattoo nito sa kaliwang dibdib. Halos 'di matigil ang pag-agos ng mga luha sa kaniyang mga mata. Isang luha nang pagdurusa sa kaniyang pagkatao na kailanman ay hindi mabubura. “Ano po bang nagawa kong kasalanan?” untag niya sa mga luhang umaagos sa kaniyang mga mata, habang nakaupo siya sa tabi ng punong kahoy na nagkukubli sa kaniya. Kasunod nang mahigpit na yakap ang iginawad nito sa kaniyang sarili. “Magbabayad ka! Isinusumpa kita!” galit na tinig ni Isabelle at pagkuyom ng dalawa niyang mga kamay. “Tu-tulungan niyo po ako!” sigaw ni Isabelle. Kasunod nang pagtahak nito sa hindi niya pamilyar na lugar ay ang pagkawalan niya nang malay sa gitna ng daan.