CHAPTER 44.
#TBLTired
Hanggang ngayon hindi pa rin maalis sa isip ko amg lalakeng iyon, ni hindi ko nakuha ang pangalan niya.
Hindi rin ako nakatulog kakaisip sa kaniya, kumusta na kaya siya? Buhay pa kaya siya? Sabi niya kasi huling araw na niya ito. Sana maka-survive siya, sana buhay siya.
Alas-kuwatro na ng umaga kaya pumasok na ako sa kusina. Kagaya ng nakasanayan ko, nagluto ako ng almusal niya. Nagtimpla ng kape at hinintay ko siyang bumaba. Hanggang sa ilang oras akong naghintay at walang may bumaba.
Napagdesisyonan ko na akyatin siya sa kwarto niya at wala itong tao. Siguro maaga soyang umalis, hindi ko naramdaman nasa kwarto ako kanina at doon nagmuni-muni.
Tinakpan ko ang ulam at lumabas na ako. Bibili ako ng mga ulam na lulutuin ko sa susunod na araw. Wala na kasing ma
