“BAKIT kailangan ‘yung mangyari? Hindi ko tanggap!” patuloy sa paghagulhol ni Mia. Nakatakip ang dalawang palad nito sa mukha at taas-baba ang mga balikat kaiiyak.
“Ah, Mia? Lagi kitang nakikitang umiiyak sa mga drama mo sa telebisyon. Ah, gusto ko lang sabihin sa’yo na riyalidad na ‘to,” ngiwi nyang sabi. Naroon sila nakaupo sa favorite spot niya sa Sunny Bright Orphanage, sa malayong acacia tree ng backyard sila nakaupo.
Tumigil si Mia sa pag-iyak at tumingin sa kanya. Namumugto ang mga mata nito at namumula ang mukha. “I know! I’m just worried about you! And it hurts me!” muli itong humagulhol.
Napailing si Charlyn at napakamot sa batok. “Pero, hindi ka naman ang naholdap, ‘di ba? Tumahan ka na. Baka ano pa ang isipin ng mga bata.” Tingin nya sa malayo. Naglalaro ang karamihan sa mga
