May isang araw na ang lumipas matapos ang araw na hindi ko kailan man makakalimutan, ang araw kung kailan namatay ang itinuring kong nag-iisang kaibigan sa mundong ito. Iisang kaibigan na nga lang ang mayroon ako, inagaw pa sa akin. Pati naman iyon ay ipagkakait sa pamamalagi ko rito?
Sariwa pa rin ang sakit na ibinigay ng pagsabog na nangyari sa buong Kaharian. Lahat ay nagluksa lalo na ang mga naiwan ng mahal nila sa buhay. Hindi pa rin matanggap sa kung paano tinapos ng taong nasa likod nito ang buhay ng mga inosenteng mamamayan ng Norland. Pati ang ibang nananahimik ay dinadamay ng kalaban. Hindi man lang sila naawa sa mga batang nawalan ng mga magulang, marami ang naulila. Marami ang nagdadalamhati ngayon dahil sa pagsabog na nangyari.
Hindi pa rin ako makapaniwala na wala na si Ysa
