Fauna’s POV
Sa gabing iyon, kahit puno ng pag-aalala, naramdaman ko ang isang uri ng katahimikan na ngayon ko lang naranasan. At alam ko, paggising namin bukas, marami kaming dapat pag-usapan—pero sa ngayon, sapat na ang init ng yakap niya.
Steady na ang paghinga ni Dave sa tabi ko, pero ako? Heto, dilat na dilat at parang nakikipag-karera ang t***k ng puso.
It’s been an hour, pero bawat pitik ng orasan sa dingding ay parang drum na nagpapa-alala sa akin kung gaano kalala ang sitwasyong pinasok ko.
Bakit ako pumayag?
I looked at his arm draped over my waist. Ang bigat nito, pero hindi nakaka-irita. Sa totoo lang, ang sarap sa pakiramdam ng init niya, lalo na’t hindi na siya kasing-init ng apoy gaya kanina. Pero kasabay ng ginhawang 'yun ay ang matinding overthinking.
Paano na bukas?
