Tahimik akong lumuluha habang lulan ng eroplano.
Kahit na nararamdaman ko ang kamay ng sarili kong ina, hindi ako lumilingon dito ni hindi nagsasalita.
Tuwid akong nakatingin sa kawalan. Blangko ang mukha at wala sa sarili.
Alam ko kung gaano sila nahihirapan sa kalagayan ko, ngunit mas higit akong nahihirapan at nasasaktan.
Aaminin ko naman na halos tuluyan na akong mawala sa sarili ko dahil iyon ang gusto kong mangyari.
Mas gugustuhin ko na lang ang mabaliw keysa ang maalala araw araw ang sakit na idinulot ng pagkamatay ng asawa ko.
Ngunit ng sambitin ng sarili kong ama na buntis pala ako, doon ako biglang natauhan.
Hindi ko napigilan ang mapahagulhol. Ngunit sa kabila noon, para pa akong tanga na nagtanong kung nasaan ang asawa ko kahit alam kong patay na ito.
Nagbabasakali ako
