My Beloved Stranger (My First Kiss) Tagalog-English

The Meet Up

Chapter 27

"Eve..." si Adam sa paos na tinig. Hindi ako agad nakasagot "I miss you love–" he said in a calm voice "Wait" inilayo ko ang phone sa akin "Nay, saglit lang po ha, may kakausapin lang po ako". Tumango lang ang nanay ng sabihin ko iyon. Ibinalik muli ang atensyon kay tita na kasalukuyang nagkukwento dito. Lumabas ako ng bahay para makausap ko siya ng maayos. "Adam, nariyan pa ba ang tatay?"

"No, I went outside your house. Why did you left without telling me? I'm so worried about you" sabi nito sa tinig na medyo masama ang loob. "I'm sorry, I thought you're busy so I didn't disturb you" "Even though I'm busy I always have time for you. You can call or message me anytime. I gave you a phone"

"Sorry na, naiwan ko diyan sa bahay e" "What?! Of all things? Eve, I told you already to bring your phone with you, right?" "Hindi nga pwede di ba? Tinatago ko iyan sa parents ko" "I think it's better if I tell your father about us–" "No! Adam please!"

Lumingon ako sa paligid napalakas yata ang boses ko. Ano ba itong lalaki na ito? kinabahan tuloy ako. I heard him sigh "So, when are you going back here?" he suddenly ask "I don't know yet, tatanungin ko mamaya si nanay"

"You want me to come or you will just go home tomorrow or the next day?" tanong na naman niya "I'm not yet sure when to come back, I'll ask my mother first, okay?" Napapagod na akong mag- ingles, Nosebleed!

"No Eve, maybe it's better if I come, if you told me earlier that you will come to Manila then I would not have returned here" "Adam no. Huwag ng makulit, uuwi din naman ako" sabi ko.

"Eve please, I miss you so much, I didn't called or even texted you to finished all my appointments and meetings fast. I couldn't wait to see you" "You don't have to come, maybe another week wi–" pinutol niya ang sinasabi ko.

"What!? No! It has been one week and three days, Eve, do you want me to die?" hayyss over acting naman nito, ano naman ang nakakamatay doon haha! Pero in fairness ang sarap pakinggan ha. "Adam please, I came here on a purpose, I don't want to spoil my mother's happiness, matagal na silang hindi nagkikita ng Tito Ed"

"Then it's better if I come, I want to see you badly, let's meet please?" hindi ako umimik, talo na naman ba ako? I guess so. "Eve? Are you still there?" nagtataka siguro dahil hindi ako sumasagot.

"Okay, but I don't have the phone, and besides, my mother won't allow me to go alone" "No problem, I will ask your mom to–" pinutol ko ang sinasabi niya "No way! Can't you see? She won't allow me specially if I go alone with a man"

"But how can I see you love?" "Just give me your number, I will call you later" bahala na manghihiram nalang ako kay Laila "A"right!"

Pagpasok ko sa loob ng bahay walang tigil pa rin sa pag-uusap si nanay at Tita Doreen, hayyss mga oldies talaga, nakakatuwa na makita ko si nanay na madaldal. Ano kaya magiging reaksiyon ni tatay kapag nakitang ganito ang nanay?

Inabot ko kay nanay ang phone niya "Dapat siguro anak bilhan na kita ng phone, dalaga ka na, kailangan mo iyon" yown! This is my chance "May ipon na po ako 'nay, kaya ko na pong bilhin iyon"

"Baka kulangin, dagdagan ko nalang" "Sige po pero sa palagay ko kasya na po ang pera ko pambili" "Okay ikaw ang bahala" "Si Laila may phone na rin iyon, dito sa Manila kahit baby may cellphone na" singit ni tita, sabay kaming tumawa ni nanay sa sinabi nito.

Pagdating ng hapon ay hinanap ko si Laila "May malapit ba ditong mall?" "Meron ate" at sinabi niya kung anong mall iyon. "Ang classmate ko kasi nandito din sa Manila, gusto niya na magkita kami, pwede mo ba ako ihatid doon?" "Sure! Tamang -tama ate Eve, magkikita din kami bukas ng mga friends ko doon, sabay tayo!" "Okay!"

"Hello" tinawagan ko agad si Adam "Eve, what happened? Did you find our meeting place?" sabik nitong tanong "Yes" Sinabi ko sa kanya kung saang mall kami magkikita "Alright! Let's meet tomorrow then" "Okay bye!" nagpaalam na ako ayaw ko ng mag- ingles "Wait! I love you" pahabol pa nito "Yeah, bye!" ayoko na sabi e!

We took a taxi to transport us to the mall. My cousin was such an angel, she told my mother that I can come along with her to meet my friend, nagsabi kasi ako dito habang kumakain kami ng hapunan na makikipag-meet up sa classmate ko.

Sinabi rin niya na sabay kaming uuwi ng bahay kaya pinayagan ako na magpunta sa mall. We arrived early at the time we agreed upon. But two of her friends were already there, akala ko mauuna kami sa mga friends niya. "Hey guys, listen, I want you to meet my cousin Eve" she said proudly.

"Wow! Laila you have a beautiful cousin, hi! I'm Diego" he raise his hand for a handshake and I accepted it. "Hmp! His a playboy Ate, gid rid of him!" I laugh when Laila said that "Hey! That's not fair" Diego said defending himself.

She just ignored him and introduce me to her other friend "This is Elizabeth my bestfriend" "Hello, nice to meet you" medyo mahiyain ang isang ito ah, gusto ko iyan. "Hi, nice to meet you too" sabi ko dito "I think we have to wait for Lea and Dave" says my cousin.

"Oh! There they are!" bulalas nito pagkakita sa dalawang paparating. My head turn to look for the entrance. Diego walked fast to make a high five with the other guy, pagkatapos ay lumakad ang mga ito sa amin. Ipinakilala din niya ang mga ito sa akin.

"Sigurado ka na ba cous na dito ka lang?" si Laila nandito kami malapit sa entrance ng mall "Yeah, besides, parating na rin naman iyon kaya don't worry" sabi ko dito kasi parang ayaw pa nitong umalis. Kumaway ako sa mga friends niya ng lumingon ang mga ito sa amin.

"Sige na, hinihintay ka na nila, enjoy!" itinaboy ko na ito "Okay, kita- kits nalang tayo dito mamaya ha, chat mo nalang ako tutal may phone naman iyon di ba?" "Oo, bye na" tinanaw ko ito habang palayo sa akin.

Maaga pa naman, ten minutes pa bago ang usapan namin. Iniba ko ang oras ng meet up namin sa meet up ng pinsan ko. I was stunned when I saw him entering the entrance mall. We stared at each other when our line of vision met.

He wore a casual smart outfit, navy blue long sleeve polo folded up to his elbow and white pants and sneakers waahh ang gwapo! Naghugis puso yata ang mga mata ko, bukod pa sa bumilis ang pintig nito. Tumaas ang isang sulok ng kanyang labi.

Napakurap ako at inalis ang tingin sa kanya. Oh my...obvious ba ako? Napatingin ako sa suot ko. I wore a cheap summer printed dress, knee lenght and a strappy sandal. Sa damit palang makikita na kung gaano kalaki ang agwat namin sa buhay.

Humawak ito sa braso ko ng makalapit at iginiya ako sa kabilang pinto which is the exit "Where are we going?" nagtataka ako bakit lalabas kami ng mall. "To my condo or to my hotel? You choose" ngek! yabang! "Hala! Bakit doon?! Ayoko!" lakas ko makatanggi.

Natatakot ako, I don't want us to be alone. Huminto ako sa paglalakad. Malapit na kami sa parking area ng mall. Yumuko siya at bumulong sa tenga ko "Do you want me to carry you or you will walk with me nicely?" tumindig ang mga balahibo ko sa batok.

Naramdaman ko ang hininga niya doon. Hinipan pa ito, muntik na tuloy akong kiligin sa sobrang kiliti. Tinampal ko ang mukha niya at lumayo ng konti. Tumawa siya ng malakas, lokong ito inaasar ako. "Bakit doon pa?" tumingin ako sa mga mata niya at humalukipkip.

"I want to talk with you in private love" "Ganoon ba iyon?" ngumuso ako sa kanya. Tumango siya "Yes" "Okay let's go" maganda na nga siguro iyon saka hahaba lang ang usapan. "Where's your car?" sabi ko ng nasa parking na kami. He took my hand and intertwined with his. Iginiya niya ako patungo sa kanyang sasakyan.

He opened the door of his car and let me in before he turned around and hurriedly went to the driver's seat. Iba ang sasakyan na gamit niya ngayon, mayaman e. Mas magara pa doon kaysa sa nasa probinsiya. We are now off for the road.

"Where's your condo? Malayo pa ba?" "In Makati, it's not that far though but I hope we won't get stuck into traffic" napapatango ako sana nga huwag kaming ma-traffic. "Can I borrow your phone for a while? I'll call my cousin to inform her that we have already met"

"Okay" he gave me his phone.

Hindi ko akalain na ganoon niya kadali na ibibigay ang phone niya. Nahiya tuloy ako na kunin iyon sa kamay niya. Feeling ko ang kapal ng mukha ko kung hahawakan ko iyon. "Aahh maybe later" nagbago ang isip ko, hindi ko kinuha ang phone niya.

"Love, do call her now" nanahimik ako, nagtatalo ang kalooban, nahihiya talaga ako. Feeling ko ang laki ng kasalanan ko sa pamilya ko ngayon. For not telling them the truth about us. But I am only sixteen, going on seventeen next month, too young for this kind of relationship.

Pero iba na ang generation ng mga kabataan ngayon. Ang iba nga mas bata pa sa akin, pero ayaw kong tumulad sa kanila. I feel like crying now, my parents didn't brought me up like this.

They taught me the essence of morality. I have to end this and wait for the right time...at the right age that I should be doing this kind of relationship with him or the question is– do we have a relationship or just a plain mutual understanding?