Chapter 4
1870 Words
Caine
I've decided to go personally at their office. Gusto kong makilala ang sinasabi nilang best lawyer in town. As Morgan, she's beautiful and hot. Never pang pumalya ang paningin ni Morgan sa mga babae. She's in her late twenties but she had a career just like me. Pero nabibilib ako sa klase ng trabaho nito.
Pagdating ko sa office ng Law firm ay sinabi nilang nakaleave ito. I felt disappointed but I need her to be my lawyer. Ayokong makipagsapalaran sa iba. I need to win this para hindi tuluyang masira ang reputasyong matagal kong inaalagaan.
"Can I speak to your Boss?" I demanded,
"Sir Lorenzo is not here, but you can talk to Atty. Braganza, Sir." approachable at madaling kausap ang mga tao dito kaya napangiti nalang ako.
"Can I? I just needed to talk to someone about my concern. I just badly needed a help." pakiusap ko dito.
"My pleasure to accompany you to Atty Braganza, Sir. This way," tumayo ito sa kinauupuan niya at hinintay akong makatayo bago ito naglakad patungo sa isang pinto. Kumatok muna ito bago niya binuksan at pumasok. Ako naman ay nakasunod lang dito.
"Sir, Mr Valdez here. He wants to talk to Mr Lorenzo but he's not around." nakita kong tumango ang lalake bago inilapag ang binabasa nitong folder.
"Thank you. Ako na ang bahala. Go back to your post." nakangiting utos nito sa babae na niyukuan naman ng huli. Nang makalabas ito ay napatingin ako sa lalake nang magsalita ito.
"Have a seat, Mr?" nakamuwestra ang kamay nito sa upuan habang nakatingin sa akin at nagtatanong.
"Caine Valdez," pagpapakilala ko at inilahad ang aking kamay na agad naman nitong tinanggap at nagpakilala din.
"Atty. Lewis Braganza at your service. How may I help you?" sumandal ito sa swivel chair niya habang hinihintay niya akong magsalita.
Humugot muna ako ng hangin at dahan-dahan itong binuga bago nagsalita.
"I'm here to ask help and get Atty. Isabela Macabagbag as my lawyer." nakita ko ang pagngiwi nito.
"She can't, Mr Valdez." umiiling na sagot nito na ikinakunot ng aking noo.
"Hindi 'yan maaari." medyo nataranta ako sa sinabi niya. How come na hindi siya pwede? Sabi ni Morgan ay wala itong inaatrasan na kaso? But now, sinasabi nitong nasa harap ko na hindi puwede. Nakita ko ang pagsalubong ng kilay nito sa inasal ko. "I mean, why? She can't decline me. I wanna talk to her." desididong sabi ko.
"I think you misunderstood me, Mr Valdez. Atty. Isabela is on a leave starting this day. She can't accept any case until her vacation leave is over." paliwanag nito na mas ikinailing ko. Hindi ito pwede. I need her to be my lawyer.
"Can I talk to her. I just badly needed her help." pakiusap ko.
"We can give you a lawyer just like her. We have the best lawyers, Mr Valdez. You can choose between Ms Zamara, Ms Countie, or even me." alok nito.
"I want her to be my lawyer, not anybody else." mariing desisyon ko na ikinabuntong hininga ng kausap ko. "Can I talk to her? I just want her to hear me before you rejecting my case." nakita ko ang pagtaas ng kamay nito at inilabas ang cellphone niya sa kanyang bulsa.
"Okay, I'll try but I can't promise." sambit nito at tinawagan na ito. Pero nakailang dial na ito ay wala pa rin atang sumasagot sa kabilang linya. Hanggang sa sumuko na ito.
"I'm sorry but she didn't take my call." hinging paumanhing na sambit nito.
"I'll wait." desididong sabi ko.
"But we dont know if she'll be here. This is her first day of leave." pagpapaalam nito sa akin.
"I can wait. Kahit hindi siya dumating or dadating man siya. I just badly need to talk to her." seryosong saad ko.
"Okay, but were not promising anything to you. If she didnt come today, you have to choose any of our lawyers." nakikipagdeal ito sa akin. Nag isip muna ako bago ko ito tinanggap.
"Okay, just tell her."
"Feel youself at home, Mr Valdez. As for now, I'm busy. We will just wait for her return call." sabi nito at kinuha ulit ang folder na binabasa nito at hinayaan muna ako.
Kumuha muna ako ng magazine at naupo ulit. Halos mabasa ko na lahat ang nasa laman ng magzine pero wala pa din itong return call. Napatingin ako sa busyng nagbabasa sa harap ko. Nang tignan ko ang relo ko ay halos dalawang oras na akong naghihintay. Napaigtad ako ng biglang tumunog ang cellphone niya. Umaasa akong tumawag na ito pabalik. Hindi niya nabanggit kung sino ang tumatawag. Nag-excuse lang ito at lumapit sa may glass panel bago nito sinagot ang tawag. Hindi ko makita ang reaksiyon ng mukha nito dahil nakatalikod ito sa akin. Ilang minuto lang ang nakalipas nang bumalik na ito sa kinauupuan niya at tumingin sa akin.
"That's Atty, Isabela." pagpapaalam nito na ikinasaya ko. "But, I should warn you. You ruin her vacation, so, I guess be ready for a moody Atty. to come." napatango nalang ako. I can endure that basta she'll help me with my case. I badly needed to win.
"I've been warned. And thank you for not rejecting me." pagpapasalamat ko na ikinangiti niya lang bago sumagot.
"It's our job to help not to reject people who seeks our help. We understand you, so, no worries. Just wait for her to be here after an hour or so." napakamot naman ako sa ulo ko sa narinig. Two hours of waiting then another one hour. I dont have patience in waiting but for the sake of my reputation. I should be patiently waiting.
"I can wait. Thank you."
"Again, suit yourself." sabi nito bago ulit ito naging busy sa ginagawa. Wala naman akong magawa kung hindi ang maghintay at abalahin ang sarili.
Isang oras na ang lumipas pero wala pa ito. Bored na bored na ako at hindi ko na makayanan ang katahimikan. I'm a jolly person kaya hindi ko na masikmura ang susunod pang mga oras na maging tahimik pero wala akong magagawa. I need her, so, kailangan ay maging mapag-pasensiya ako. Tinatatak ko na lang sa isip ko na kasalanan ko dahil wala naman dapat itong trabaho ngayon and on the next day. At dahil sa akin ay mapuputol ang bakasyon nito. Maybe, I'll just apologize to her kapag nakausap ko na siya. Kumuha nalang ako ng ibang magazine at nagbasa ulit.
Hindi pa ako nakakalayo sa binabasa ko ng biglang may nagsalita. Hindi ko man lang namalayan ang pagpasok nito sa pinto.
"Good morning, Isabela." nagulat nalang ako ng marinig kong magsalita ang kaharap ko at nakatingin sa direksiyon ng pintuan.
"What's good in the morning, Braganza, when you knew that you just killed my so called resting leave." sarkastiko nitong sagot sa lalake.
Namamanghang nakatingin ako sa kanya habang nagsasalita. I just cant take my eyes on her. She's really that beautiful and hot at thw same time. Nang mapatingin ito sa akin ay nagpakilala ako.
"Hi, I'm Caine Valdez. Nice to finally meet and see you, Isabela." nginitian ko ito.
"It's Atty. Isabela Macabagbag. We're not close to call me by my first name." ini-expect ko na ang pagtataray niya dahil sa paalala ni Atty. Braganza sa akin bago pa man ito dumating. Anyway, she's right.
"But he called you by your first name." rason ko na ikinatawa ng lalake.
"He's a close friend of mine and he's also my crime partner. So, yeah, he can call me by my first name. Unlike you." halata mo sa mukha nito ang pagkairita. I cant blame her. "I don't even know you. Sorry for the rude attitude but you cant blame me." kibit balikat nitong sambit at agad kinuha ang folder na iniaabot sa kanya.
"I'm sorry. It's just that, I want you to handle my case. Ayokong matalo dito because it will be the end of my career if they succeeded in ruining my image." seryoso kong saad na ikinatingin nito sa akin.
"My teams are better like me. They can also win your case. Even him." tinuro nito ang lalake saka tumingin sa akin.
"I know. But, I want the best lawyer they have. A friend of mine recommends you to me. He said your very good in handling cases. It's not that I don't trust your team, but..." napabuntong hininga nalang ako at desperadong nagsalita ulit. "...I dont want them to succeed in making my career fall down. I dont want to lose everything I had because of their craziness and lies." napatiim bagang ako nang maalala ko ang dalawang taong dahilan ng lahat.
Nakita kong binasa nito ang folder na binigay ko kanina kay Atty. Braganza. Napansin ko ang pagkunot at pagtataka nito kaya nagsalita ako.
"I didnt know that they are relatives. Ngayon ko lang nalaman. They hide it from me para makapagplano sila para ibagsak ako. I don't even know why." malungkot kong sabi na ikinatango nito.
"I'll accept it." napatingin ako dito ng sinabi niya 'yon. I was so damn happy.
"Are you sure, Isabela?" naniniguradong tanong ng kasamahan nito sa kanya.
"You know when I said I accept it, Lewis. It's the first time you ask me that. Why change, Lewis?" kunot noong tanong nito.
"It's not like that. Hindi ko lang inaasahang tatanggapin mo agad. Your aura when you enter is bad vibes. Kaya nag-assume ako na hindi mo tatanggapin because he's the reason why your vacation was cancelled." he's right. Bakit bigla nalang nagbago ang mood niya. Nang ngumiti ito ay hindi ko mapigilang mas humanga pa dito.
"It's my nature to help, Lewis. You knew that." ngumiti ito bago humarap sa akin. "And Mr Valdez. I want your full cooperation in this. I want all the details. No lies, only the truth." seryosong sabi niya sa akin.
"Yes, of course. I want them to pay for making my career and my life ruined. You can count on me for that. Kailan tayo mag uumpisa?" tanong ko pagkaharap nito sa akin.
"I'll just review your papers. Let's talk in my office. Lets go," aya niya sa akin na ikinangiti ko. Bago pa man kami makalabas ay humarap uli ito sa lalake.
"You owe me a chocolate latte, Lewis. Go and get me one. Libre mo na din ako ng anim na bavarian donut." namangha ako sa bilis nang pagbabago ng mood niya. And bavarian donuts? Dont tell me na mauubos niya 'yong anim na pinapabili niya? Nang sumagot si Mr Braganza at sumaludo pa ay napangiti ako.
Hindi ko maiwasang hindi titigan ito sa kanyang paglalakad. She walks gracefully with confidence. Morgan is right. Nagulat nalang ako ng magsalita ito sa aking harapan pero nakatalikod ito sa akin.
"Staring is rude, Mr Valdez. If you want me to work with your case. Stop staring and admiring what you were seeing. Act professional. Our relationship will be a lawyer and a client. Nothing more, nothing less. Naintindihan mo ba?" napatango ako bigla kahit hindi naman nito nakikjta dahil nakatalikod ito at nakahawak sa doorknob ng pinto.
"I'm sorry for that. Yeah, I understand. You can't count---I mean you can count on me about that." nagulat ako sa lumabas sa bibig ko. Bakit parang hindi sumasang ayon ang utak ko sa sinabi ko?
"Good!" pagkasabi niya 'yan ay hindi ako makapaniwalang nakatitig dito nang makapasok ito sa loob. Tahimik lang akong sumunod at tinitigan uli ito habang papaupo sa kanyang upuan. Sinabi nitong ayaw niya nang natititigan. But, I can't help it. Kumakabog ang dibdib ko sa kanya.
- Writer
